ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification)

21 พ.ค.

บทเรียนพระคัมภีร์

ความหลุดพ้นขั้นที่ 3

เราได้เข้าสู่ศักดิ์ศรีกับพระเจ้า

(Glorification)

โดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 2 พฤษภาคม 2012 เวลา 10:45 น.


เมื่อเราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) และดำเนินชีวิตอยู่ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ถูกชำระให้บริสุทธิ์แล้ว

-เราได้เป็นบุตรของพระเจ้า เป็นพี่น้องกันเท่านั้น เราเป็นทายาท คือเป็นทายาทของพระเจ้า และเป็นทายาทร่วมกับพระคริสต์ (รม 8:17,กท 4:7)

-เราได้รับผลแรกของการเป็นทายาท นั่นคือ พระธรรมของพระเจ้า (รม 8:23)

-พระธรรมของพระองค์เป็นมัดจำประทับอยู่ในใจของเรา (2 คร 1:22;5:5;อฟ 1:14)

-เราจะได้เข้าสู่ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 อันเป็นความหลุดพ้นขั้นสัมฤทธิ์ผล เพราะว่า:

1. เราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญความหลุดพ้นขั้นที่ 1 หรือเราอยู่ในพระเยซู (Justification) แล้ว ไม่มีค่าของความบาปอีกแล้ว

2. เราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 หรือที่เรียกวว่า พระเยซูอยู่ในเรา (Sanctification) และเรากำลังเป็นคนดีขั้น ได้รับการชำระจากพระองค์ทุกๆวัน กำลังเป็นคนบาปที่ไม่มีค่าของความบาป

3. เรากำลังเสริมสร้างซึ่งกันและกันอยู่ในชุมชนของพระเจ้า ช่วยเหลือซึ่งกันและกันโดยการดำเนินชีวิตอยู่ในความหลุดพ้น (Edification)

การเข้าถึงซึ่งสง่าราศี หรือความหลุดพ้นขั้นที่ 3 อันเป็นความหลุดพ้นขั้นสัมฤทธิ์ผลนี้

-เป็นสิ่งสุดท้ายที่จะสำเร็จโดยพระคุณของพระองค์ เมื่อพระองค์เสด็จกลับมาครั้งที่ 2

-ใครก็ตามที่เชื่อในพระเยซู คนนั้นอยู่ในพระเยซู และได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นในขั้นที่หนึ่ง (Justification) แล้ว จะไม่ได้รับการลงโทษอีกเลย (รม 8:1;33-34)

สาเหตุที่ผู้เชื่อในพระเจ้าจะได้เข้าสู่ศักดิ์ศรีนิรันดร์

-เพราะว่าพระคุณของพระเจ้าไม่มีวันเปลี่ยนแปลง “เพราะผู้หนึ่งผู้ใดที่พระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว ผู้นั้นพระองค์ทรงตั้งไว้…และบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงตั้งไว้นั้นทรงเรียกมาด้วย และผู้ที่พระองค์ทรงเรียกมานั้น พระองค์ทรงโปรดให้เป็นคนบุญ และผู้ที่พระองค์ทรงโปรดให้เป็นคนบุญ พระองค์ก็ทรงโปรดให้มีศักดิ์ศรีด้วย” (รม 8:29-30)

-ขบวนการแห่งพระคุณของพระเจ้านี้ ไม่สามารถที่จะขาดจากกันได้เลย เพราะการได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นในขั้นที่ 1 เราจึงได้เป็น “ผู้รับมรดกแห่งความหวังคือชีวิตเข้าสู่นิพพาน (ทต 3:7)

-คนบาปจะหลุดพ้นได้ก็หลุดพ้นโดยพระคุณของพระเจ้า “ทางความเชื่อ” แต่ก็เป็น “ความหวัง” ด้วย (รม 8:24)

-คนบาปเหล่านี้เป็นคนบุญโดยความเชื่อ และชื่นชมยินดีในความหวัง แห่งสง่าราศีของพระเจ้า (รม 5:1-2)

สิ่งที่ค้ำประกันความเชื่อ ความหวังของผู้เชื่อในพระเจ้า

-ความตายของพระเยซูคริสต์เป็นสิ่งค้ำประกันความเชื่อของเรา

-การเสด็จกลับมาด้วยสง่าราศีในครั้งที่ 2 ของพระองค์ค้ำประกันความหวังของเรา

-ความชื่นชมยินดี และความมั่นใจในชัยชนะขั้นสุดท้ายของพระองค์ “พระเยซูผู้อยู่ในท่านเป็นความหวังแห่งศักดิ์ศรี” (คส 1:27)

-พระองค์สถิตอยู่ในเรา เป็นเครื่องผูกมัดหรือเป็นคำมั่นสัญญาของความผาสุกที่จะมีมาในอนาคต

สิ่งที่เราจะได้รับเมื่อพระเยซูเสด็จกลับมาครั้งที่ 2 คือ

-มุงกุฎแห่งการเป็นคนบุญ (ดู 2 ทธ 4:8)

-พระองค์จะรวบรวมเราทั้งหลายเป็นของพระองค์ (2 ธส 2:1)

-เราทั้งหลายไม่ได้ขาดของประทานเลย (1 คร 1:7)

-เราทั้งหลายจะได้ปรากฏพร้อมกับพระองค์ในศักดิ์ศรีด้วย (คส 3:4)

-คนทั้งปวงที่อยู่ในพระคริสต์ที่ตายแล้วจะเป็นขึ้นมาก่อน (1 ธส3:16)

ลักษณะการมาปรากฏตัวครั้งที่สองของพระองค์

-พระองค์จะมาเหมือนอย่างขโมยที่มาในเวลากลางคืน (1 ธส5:2)

-จะไม่มีผู้สื่อข่าวมาบอกล่วงหน้าว่าพระองค์จะเสด็จกลับมา

-จะมีเครื่องหมายต่างๆปรากฏขึ้น เปาโลจึงเตือนชุมชนของพระเจ้าชาวเมืองเธสะโลนิกาว่า “ในขณะที่ดำรงชีวิตอยู่และรอคอยการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์นั้น ให้ตั้งเป้าว่า จะอยู่อย่างสงบ และทำธุรกิจส่วนของตนเหมือนอย่างที่เรากำชับท่านแล้ว เพื่อท่านจะได้เป็นคนที่นับถือของคนภายนอก และท่านจะไม่ต้องพึ่งพาอาศัยใคร” (1 ธส 4:11-12;2 ธส 3:6-13)

วันขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมา เมื่อมีเหตุการณ์ที่สำคัญบางอย่างเกิดขึ้นดังนี้คือ

-จะมีการทรยศ และคนนอกกฎหมายจะมาปรากฏตัว (2 ธส 2:1-2)

-อำนาจลึกลับนอกกฎหมายนั้นเริ่มทำงานแล้ว (2 ธส 2:7)

-จะมีผู้ฝ่าฝืน และทำลายกฎหมาย ปรากฏขึ้นรูปเป็นร่าง

-คนนอกกฎหมายจะปรากฏขึ้น คนนอกกฎหมายนี้ น่าจะเป็นคนเดียวกันกับ “ผู้ต่อต้านพระคริสต์” และมีแต่พระเยซูเท่านั้นที่จะเสด็จมาทำลายเขาได้ (2 ธส 2:8)

ความจริงเกี่ยวกับการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระเยซู

-เราผู้ยังเป็นอยู่ และคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา จะไม่ล่วงหน้าไปก่อนพวกที่ล่วงหลับไปแล้ว (1 ธส 4:15)

-เราจะไม่ล่วงหลับหมดทุกคน แต่เราจะถูกเปลี่ยนแปลงใหม่หมด” (1 คร 15:51)

-ระหว่างการที่ไปอยู่กับพระเจ้า และการอยู่ในโลกนี้ เปาโลยังไม่รู้ว่าจะเลือกฝ่ายไหนดี (ฟป 1:21-25)

-บ้านเมืองของเราอยู่สวรรค์ เรารอคอยผู้ช่วยให้หลุดพ้นซึ่งจะเสด็จกลับมาจากสวรรค์คือพระเยซูคริสต์เจ้า (ฟป 3:20)

-ผู้เชื่อจะมีชีวิตอยู่จนกระทั่งเห็นการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า (2 ทธ 4:6-8)

-เพราะพระเจ้าเป็นผู้รับรองว่า การเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระเยซู เป็นความหวังของชุมชนของพระเจ้าทุกยุคทุกสมัย จนกว่าวันนั้นจะมาถึง”

สิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อพระเยซูคริสต์เสด็จกลับมาครั้งที่สอง

-คนทั้งปวงที่ตายแล้วในพระคริสต์จะเป็นขึ้นมาก่อน (1 ธส 4:16)

-คนที่ยังเป็นอยู่จะถูกรับขึ้นไปในเมฆพร้อมกับคนเหล่านั้น และจะพบกับองค์พระผู้เป็นเจ้าในฟ้าอากาศ” (1 ธส 4:17)

-คนเหล่านี้จะถูกเปลี่ยนแปลงใหม่หมด ในชั่วขณะ ในชั่วพริบตาเดียว เมื่อเป่าแตรครั้งสุดท้าย เพราะว่าจะมีเสียงแตรและคนที่ตายแล้วจะเป็นขึ้นมาปราศจากการเน่าเปื่อย แล้วเราทั้งหลายจะถูกเปลี่ยนแปลงใหม่” (1 คร 15:51-52)

-จะมีร่างกายใหม่ เพราะเนื้อหนังและเลือดจะมีส่วนในราชอาณาจักรของพระเจ้าไม่ได้ (1 คร 15:50)

-ร่างกายใหม่นี้ ที่ยังมีลักษณะหน้าตาเหมือนเดิม แต่แตกต่างไปจากเดิมเหมือนดอกไม้ที่เกิดจากเมล็ดของมัน (1 คร 15:35-41)

-ร่างกายที่เป็นขึ้นมาใหม่นี้จะเหมือนกับร่างกายที่ประกอบด้วยศักดิ์ศรีของพระเยซูคริสต์ (ฟป 3:21)

-การเป็นขึ้นมาจากความตายขององค์พระผู้เป็นเจ้า จะเป็นแบบอย่างหรือเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า เราทั้งหลายจะได้รับร่างกายใหม่เช่นเดียวกับพระองค์ (1 คร 15:3-20)

-ร่างกายเนื้อหนังที่หว่านลงไปนั้นไร้เกียรติ (เพราะเป็นที่อาศัยของธรรมชาติบาป) สิ่งที่เป็นขึ้นมาใหม่นั้นก็มีศักดิ์ศรี ไม่มีความผิดบาปอีก

-สิ่งที่หว่านลงไปนั้นอ่อนกำลังสิ่งที่เป็นขึ้นมาใหม่นั้นจะทรงอานุภาพ สิ่งที่หว่านลงไปนั้น เป็นร่างกายเนื้อหนัง สิ่งที่เป็นขึ้นมาก็เป็นกายวิญญาณ

-ถ้าร่างกาย (ฝ่ายเนื้อหนัง) มี ร่างกาย (ฝ่ายวิญญาณ) ก็มีด้วย สิ่งที่หว่านลงไปคือความเปื่อยเน่า ความอ่อนกำลัง โรคภัยไข้เจ็บ ความเหน็ดเหนื่อยและความตาย

-สิ่งที่เป็นขึ้นมาใหม่คือ ความไม่รู้จักเน่าเปื่อย ความชื่นชมยินดี ความไม่รู้จักแก่เฒ่า และสุขภาพดีตลอดไป ไม่มีโรคภัยเบียดเบียนอีกต่อไป (1 คร 15:42-50)

-ปัจจุบันนี้ ในร่างกายที่เราอาศัยอยู่นี้กำลัง “คร่ำครวญรอคอยที่จะสวมร่างกายใหม่” (2 คร 5:1-5)

-เราทั้งหลายได้รับการไถ่โทษแล้วทางวิญญาณ แต่เรากำลังรอคอยการไถ่ร่างกาย หรือเปลี่ยนแปลงร่างกายใหม่ด้วยใจจดจ่อ (รม 8:18-25)

สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคนที่ไม่รู้จักพระเจ้า และไม่เชื่อพึ่งอาศัยในบารมีของพระองค์

-จะได้รับการพิพากษาลงโทษ อันเป็นความพินาศนิรันดร์ และเขาจะพลัดพรากจากพระผู้เป็นเจ้า และจะพลัดพรากจากสง่าราศีแห่งอานุภาพของพระองค์ (2 ธส 1:7-10)

-พระพิโรธของพระเจ้าจะมาถึงคนที่ไม่เชื่อฟัง เพราะ คนบาปจะมีส่วนในมรดกแห่งราชอาณาจักรของพระเจ้าไม่ได้ (ดู อฟ 5:5-6,1 คร 9-10)

สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคนที่รู้จักพระเจ้า และเชื่อพึ่งอาศัยในบารมีของพระองค์

-ได้รับการชำระ ได้รับการทำให้บริสุทธิ์แล้ว ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 ได้รับการทำให้เป็นคนบุญแล้วในพระนามของพระเยซูเจ้า และพระธรรมแห่งพระเจ้าของเรา (1 คร 6:11)

-พระเยซูเป็นผู้ทรงช่วยให้พ้นจากพระอาชญา ที่จะมีมาภายหน้านั้น” (1ธส 1:10)

-จะอยู่ต่อหน้าของพระเจ้า และ จะอยู่กับพระผู้เป็นเจ้าเป็นนิตย์ (1 ธส 4:17)

-ขณะนี้กำลังดำเนินไปด้วยความเชื่อ ไม่ใช่ตามที่ตามองเห็น (2 คร 5:7)

-เมื่อพระองค์เสด็จกลับมาจะเห็นพระองค์ เพราะว่าบัดนี้เห็นสลัวๆเหมือนดูในกระจก แต่ในเวลานั้นจะเห็นชัดเจน เดี๋ยวนี้ความรู้ไม่สมบูรณ์ เวลานั้นจะรู้แจ้งเหมือนพระองค์ (1 คร 13:12)

-จะได้ร่วมสามัคคีธรรมกับพระองค์ จะถูกรับขึ้นไปในเมฆพร้อมกับคนเหล่านั้น และจะได้พบองค์พระผู้เป็นเจ้าในฟ้าอากาศ จะอยู่กับพระองค์เป็นนิตย์ (1 ธส 4:17)

จุดประสงค์แห่งการตายของพระเยซู

-เพื่อไถ่โทษบาปของเรา เพื่อว่าถึงเราจะตื่นอยู่หรือหลับ เราจะได้ชีวิตกับพระองค์ (1 ธส 5:10)

-ธรรมชาติบาปก็จะได้รับการไถ่หรือปลดปล่อยด้วย (รม 8:18-22)

-ไม่ใช่เพียงแต่สร้าง ทุกสิ่งทางพระคริสต์เพื่อพระคริสต์เท่านั้น (คส 1:16)

-ไม่ใช่เพียงแต่ยึดสิ่งทั้งปวงให้เป็นระเบียบอยู่โดยพระองค์เท่านั้น (คส 1:17)

-แต่จะรวบรวมทุกสิ่งทั้งที่อยู่ในสวรรค์และแผ่นดินโลกไว้ในพระคริสต์ (อฟ 1:10)

-ต่อจากนั้นเป็นวาระที่สุด พระคริสต์จะทรงมอบราชอาณาจักรของพระเจ้าไว้กับพระบิดา เมื่อพระองค์จะทรงทำลายเทพผู้ครอง…พระเจ้าจะเป็นเอกเป็นใหญ่ในสิ่งสารพัดทั้งปวง (1 คร 15:24-28)

การดำเนินชีวิตของผู้เชื่อในพระเจ้าขณะรอคอยการเสด็จกลับมาครั้งที่ 2 ของพระเยซู

-มีประสบการณ์ในพระคุณ โดยพระคุณของพระเจ้านั้น จึงเป็นอย่างที่เป็นอยู่ (1 คร 15:10)

-พระเจ้าเรียกมาโดยพระคุณของพระองค์ (กท 1:6)

-พระเจ้ายอมรับเราในพระคริสต์ ไถ่เราหรือให้เราเป็นอิสระจากค่าของความบาป ทำให้เราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในร่างกายของพระคริสต์

-พระองค์จะรักษาพวกเราไว้จนถึงที่สุด พระองค์ผู้ทรงตั้งต้นการดีไว้ในพวกเราแล้ว จะทรงกระทำให้สำเร็จจนถึงวันแห่งพระเยซูคริสต์ได้ (ฟป 1:6)

กล่าวโดยสรุป ความหลุดพ้นที่เราได้รับโดยพระคุณของพระเจ้านั้น จะเริ่มต้นที่พระเจ้าชำระเราให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification)

-เมื่อเราตัดสินใจเชื่อพึ่งอาศัยในพระองค์ ตอนนั้นเราได้รับความหลุดพ้นแล้ว ได้รับการใช้หนี้บาปแล้วในความตายของพระองค์ และเราก็ได้มีส่วนขึ้นมาในการเป็นขึ้นจากตายกับพระองค์ แม้เป็นเพียงความหวัง แต่ความจริงก็จะปรากฏขึ้น เมื่อพระองค์เสด็จกลับมาครั้งที่สอง

-เมื่อได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นแล้วในขั้นที่หนึ่ง เราก็จะดำเนินต่อมาด้วยการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่สอง (Sanctification)

-ในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 นั้น เราจะต้องเสริมสร้างซึ่งกันและกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification)

-ต่อมาจนกระทั่งเราตายจากเนื้อหนังที่มีบาปนี้ หรือเมื่อพระเยซูเสด็จกลับมาครั้งที่สอง เราก็จะได้รับความหลุดพ้นอย่างสมบูรณ์ หรือครบบริบูรณ์ เป็นการเข้าสู่ศักดิ์ศรีของพระเจ้า ซึ่งเราเรียกว่า ความหลุดพ้นขั้นที่สาม หรือความหลุดพ้นขั้นสัมฤทธิ์ผล (Glorification)

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 03 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:55 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 เราได้เข้าสู่ศักดิ์ศรีกับพระเจ้า (Glorification)” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ “Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 72-78,1964.


 

การเสริมสร้างกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification)

21 พ.ค.

บทเรียนพระคัมภีร์

การเสริมสร้างกันในชุมชนของพระเจ้า

(Edification)

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 2 พฤษภาคม 2012 เวลา 10:45 น.


การเสริมสร้างกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification) นี้ เป็นสิ่งที่ผู้เชื่อในพระเจ้าที่ได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) แล้ว และกำลังดำเนินชีวิตอยู่ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) คือกำลังเป็นคนใหม่ กำลังถูกเปลี่ยนแปลงใหม่ทางความคิดและค่านิยม กำลังได้รับการช่วยเหลือจากพระธรรมของพระเจ้า ให้เป็นคนดีขึ้นจะต้องกระทำ

ความสำคัญของการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

-เกี่ยวข้องกับการประพฤติปฏิบัติ แต่ไม่ได้หมายความว่า จะประพฤติเพื่อซื้อเอาความหลุดพ้นจากพระเจ้า แต่เพราะเราหลุดพ้นในขั้นที่ 1 เป็นคนบุญ (ที่อาศัยอยู่ในร่างของคนบาป) แล้ว ไม่มีค่าของความบาปแล้ว

-เราจึงดำเนินชีวิตอยู่ในความหลุดพ้นให้สมกับที่พระเจ้าได้ทรงสละพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ มาไถ่เราทั้งหลาย

-ในการที่เราได้รับความหลุดพ้นทั้ง 2 ขั้นตอนนี้ ไม่ใช่ว่าให้เรามารับเอาเป็นปัจเจก หรือรับแบบตัวใครตัวมัน แต่พระเจ้าได้ผูกพันเราผู้เชื่อทุกคนนี้เข้าเป็นชุมชนของพระเจ้า (คริสเตียนทั่วไปจะเรียกว่า “คริสตจักร”)

-ชุมชนของพระเจ้าเหล่านี้ จำเป็นต้องเสริมสร้างซึ่งกันและกัน ไม่ใช่อยู่แบบตัวใครตัวมัน การเสริมสร้างซึ่งกันและกันนั้น เป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

ความหลุดพ้นตามคำสอนของเปาโล

-ไม่ใช่การถูกชำระให้เป็นคนบุญในขั้นที่ 1 และไม่ใช่การถูกชำระให้เป็นคนบริสุทธิ์ในขั้นที่ 2 เท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องที่ต้องเสริมสร้างซึ่งกันและกันด้วย

-คำว่า เสริมสร้างซึ่งกันและกัน(Edification) นี้ คือการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เป็นสิ่งที่แสดงออกโดยธรรมชาติ เป็นคุณงามความดีที่เป็นผลตามมาจากความหลุดพ้นขั้นแรกที่เราเรียกว่าการได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขึ้นที่หนึ่ง และการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่สอง

สิ่งที่ผูกพันการเสริมสร้างกันคือ

-ความเชื่อ ความหวัง และ พรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา (1 โครินธ์ บทที่ 13:1-13;อฟ 1:15;คส 1:4;1 ธส 1:3)

ความเชื่อซึ่งแสดงออกเป็นกิจที่ทำด้วยพรหมวิหารสี่ (กท 5:6)

พรหมวิหารสี่จะต้องมีความเชื่อ เพราะโดยความเชื่อ เราจึงได้รับพระธรรม (กท 3:2)

-ผลแรกของพระธรรมนั้นคือพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา (กท 5:22)

หน้าที่ของชุมชนของพระเจ้า

-ต้องทำหน้าที่เสริมสร้างกัน ระหว่างชุมชนต่อชุมชน ไม่ว่าจะเป็นชุมชนพระเจ้าระดับท้องถิ่นหรือชุมชนพระเจ้าระดับสากล

-ต้องดำเนินชีวิตให้เหมาะสมกับที่มีความเชื่อ และมีพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา

-ความเชื่อและพรหมวิหารสี่มีพลังที่จะผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี และมีความเมตตาที่จะช่วยเสริมสร้างกันได้

เหตุที่เราจะต้องเสริมสร้างกันและกัน

-เพราะเราเป็นลูกของพระเจ้า เป็นพี่น้องกันโดยความเชื่อ เพราะความเชื่อเราจึงอยู่ในพระคริสต์เป็นลูกของพระเจ้า (กท 3:26)

-เพราะเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน หรือเป็นคนเดียวกัน (กท 3:28)

ในการเสริมสร้างกันนั้น ควรทำและไม่ควรทำดังนี้

-ควรแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เมื่อมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน ควรจะปรับความเข้าใจกันเอง ไม่ควรไปว่าความกันต่อหน้าคนไม่เชื่อ (1 คร 6:6)

-ถ้าเราทำผิดต่อพวกพี่น้องและทำร้ายจิตสำนึกผิดชอบที่อ่อนแอของเขา ก็เป็นการทำผิดต่อพระคริสต์ด้วย (1 คร 8:11;เทียบกับ รม14-15;1 คร 8)

-ถ้าพี่น้องในชุมชนพระเจ้าแห่งหนึ่งแห่งใดมีความเดือดร้อนเรื่องการดำรงชีพ ชุมชนพระเจ้าแห่งอื่นๆมีหน้าที่ที่จะต้องเรี่ยไรหรือถวายให้กันและกัน (1 คร 16:1-4)

-ควรแบกภาระซึ่งกันและกัน ในฐานะที่เป็นพี่น้องกัน (กท 6:1-10)

-ควรจะดำรงชีวิตอยู่อย่างเป็นพี่น้องกันกับทุกสังคม ทุกเชื้อชาติ

-ควรให้อภัยแก่ทาส และอยู่กับเขา รักเขาเหมือนเป็นพี่น้องที่รักคนหนึ่ง (ฟม 16)

ผลที่ได้จากการตายและเป็นขึ้นมาจากความตาของพระเยซูคริสต์เจ้า

-ไม่มีกำแพงระหว่างเชื้อชาติ เพราะโดยพระโลหิตขององค์พระคริสต์ “พระองค์ได้ทรงรื้อกำแพงที่กั้นระหว่างสองฝ่ายลง” กำแพงระหว่างสองฝ่ายนี้หมายถึง กำแพงระหว่างคนยิวและคนต่างชาติ และทั้งสองฝ่ายนั้นเป็นคนใหม่ เป็นคนเดียวกันในพระคริสต์ (อฟ 2:11-18)

-มีชนชาติเดียว คืออิสราเอลใหม่ หรือชุมชนของพระเจ้าของพระเจ้า เพราะตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทั้งคนยิวและคนต่างชาติ เป็นพลเมืองแห่งราชอาณาจักรของพระเจ้า เป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกัน นี่แหละคือความยิ่งใหญ่และความล้ำลึกที่ปิดซ่อนอยู่ตั้งแต่บรรพบุรุษ บัดนี้เปาโลได้รับสิทธิพิเศษให้เป็นผู้เปิดเผย (อฟ 2:19-3:6;คส 1:26)

-ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างคนยิวและต่างชาติ เพราะต่อไปนี้จะไม่มีความเหลื่อมล้ำต่ำสูงระหว่างยิวและต่างชาติอีกต่อไป ทุกคนมีความต้องการอย่างเดียวกัน คือต้องเชื่อพึ่งอาศัยในพระเยซูเช่นเดียวกัน (รม 3:22-30)

-ทุกคนเท่าเทียมกัน เพราะทุกคนได้รับความโปรดปรานอย่างบริบูรณ์ของพระเจ้าอย่างเดียวกัน (รม10:12)

-ทุกคนเชื่อในบารมีของพระเจ้าเช่นกัน เพราะว่าบารมีของพระเจ้าเป็นฤทธิ์เดชของพระเจ้าเพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความหลุดพ้น พวกยิวก่อนและพวกต่างชาติด้วย (รม 1:16)

การงานของพระธรรมท่ามกลางชุมชนของพระเจ้า

-ทำให้ชุมชนของพระเจ้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

-ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันยังไม่ได้รับการเนรมิตสร้างขึ้น แต่กำลังเพียรพยายามให้คงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันโดยมีสันติภาพเป็นเครื่องผูกพัน ซึ่งพระธรรมเป็นผู้ประทานให้ (อฟ 4:3)

-ความสนิทสนมรักใคร่เอ็นดูเห็นอกเห็นใจ มาจากพระธรรม (ฟป 2:1;2 คร 13:14)

-ความสนิทสนมรักใคร่เอ็นดูเห็นอกเห็นใจกันนี้ แปลมาจากคำในภาษากรีกว่า “คอยโนเนีย” (Koinonia) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพระคุณของพระเจ้า (ฟป 1:7)

-ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเหล่านี้ พิธีมหาสนิทเป็นสัญลักษณ์หรือเครื่องหมายที่สะท้อนอย่างชัดเจน (1 คร10:16-17;11:17-34)

-พิธีมหาสนิทนี้ เป็นเครื่องหมายภายนอก ที่มีความหมายภายในว่า พระเจ้ารับเราแล้ว “เพราะเราเป็นส่วนของกันและกันในพระกายอันยิ่งใหญ่ของพระบุตร ซึ่งเป็นพระพรแก่ทุกคนที่มีความเชื่อในพระองค์”

ชุมชนของพระเจ้า กับพระธรรมของพระองค์

-เขาจะรับพระองค์ได้การได้ยินที่เข้าใจโดยความเชื่อ (กท 3:2)

-พระองค์สถิตหรืออาศัยอยู่ในจิตใจของลูกพระเจ้าทุกๆคน (กท 4:6)

พระธรรมนั้นเป็นองค์เดียว ไม่มีการแบ่งแยก ดังนั้นชุมชนของพระเจ้าจึงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่มีการแบ่งแยก ด้วยว่า “มีกายเดียว” และมี “พระธรรมองค์เดียว” (อฟ 4:4 เทียบกับ 1 คร 12:13)

-ชุมชนของพระเจ้าจึงเป็นพระกายของพระคริสต์ พระคริสต์เป็นประมุขของชุมชนของพระเจ้า และเป็นประมุขของจักรวาล (อฟ 1:20-23;คส 1:15-19)

-ร่างกายของคนเราได้รับการบำรุงเลี้ยงเพราะมีศีรษะ (คส 2:19) และพระเจ้าเป็นผู้บันดาลให้เจริญเติบโตขึ้น

-พระธรรมของพระเจ้าเป็นผู้ประทาน ของประทานฝ่ายธรรมะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีให้กับทุกคน แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนมีของประทานเหมือนกัน เหมือนกันกับร่างกายของคนเรา มีกายเดียว แต่มีหลายอวัยวะแต่ละอวัยวะก็แตกต่างกัน และทำหน้าที่ต่างกัน (1 คร 12:12-31)

ของประทานฝ่ายธรรมะที่พระเจ้าประทานให้กับผู้เชื่อทุกคน

-เหมาะสมกับเราแต่ละบุคคล ที่จะทำพันธกิจของพระองค์

-รายละเอียดของของประทานที่พระเจ้าประทานให้อยู่ในหนังสือเอเฟซัส 4:11-16 และในหนังสือ 1 โครินธ์ 12 (เทียบกับ รม 12:3-8)

-จุดประสงค์ที่พระเจ้าประทานของประทานให้เพื่อจะเสริมสร้างซึ่งกันและกัน ของพระกายแห่งพระเยซูคริสต์ให้สำเร็จสมบูรณ์จนถึงที่สุด

-เพราะฉะนั้น เมื่อเปาโลเดินทางไปเผยแพร่บารมีพระเจ้า ณ ที่แห่งใด จึงได้มีการสถาปนาหรือแต่งตั้งผู้รับผิดชอบชุมชนพระเจ้าขึ้นทุกแห่ง (กจ 14:23)

-ในหนังสือทิโมธีและทิตัส เปาโลได้แนะนำแก่ทิโมธีและทิตัส ให้ทำหน้าที่รับผิดชอบอยู่ในชุมชนพระเจ้า และผู้รับผิดชอบชุมชนของพระเจ้าควรจะเป็นคนที่มีบุคลิกลักษณะอย่างไร (1ทธ 3:8-13)

-ผู้ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบต่อชุมชนของพระเจ้าทุกคน ต่างก็เป็น “ส่วนของกันและกัน” ทำหน้าที่กันคนละอย่าง (1 คร 3:5-6) ทุกคนควรเคารพยกย่องซึ่งกันและกันในงานที่แต่ละคนได้ปฏิบัติ (1 ธส 5:12-13)

หน้าที่รับผิดชอบในชุมชนของพระเจ้า

-ให้ป้องกันรักษาความเชื่อไว้ ให้ใส่ใจการอ่านพระคัมภีร์ในที่ประชุม ในการสั่งสอน และช่วยเหลือบรรดาแม่หม้ายและอื่นๆ

-ให้ผู้หญิงให้ใช้ผ้าคลุมศีรษะในการอธิษฐานและพยากรณ์ (1 คร 11:2-16)

-ให้ระมัดระวังในการใช้ของประทานฝ่ายธรรมะที่เป็นการพูดภาษาแปลกๆ (1 คร 14)

-ให้แสวงหาของประทานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น (1 คร 12:37) คือพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญที่ชุมชนของพระเจ้าจะต้องนำมาใช้เสริมสร้างซึ่งกันและกัน (1 คร 13,อฟ 4:15-16)

กล่าวโดยสรุป พระเจ้าได้เรียกชนทุกชาติทุกภาษาให้มาเป็นลูกของพระองค์และเป็นชุมชนของพระองค์

-คือเป็นร่างกายของพระเยซูคริสต์เจ้า ดังนั้นชุมชนของพระเจ้าเหล่านี้จึงเป็นส่วนหรือเป็นอวัยวะของกันและกัน มีหน้าที่รับผิดชอบเสริมสร้างกันและกันจนกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ไพบูลย์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า (อฟ 4:11-13)

-การเสริมสร้างกันและกันของชุมชนของพระเจ้า จะต้องนำมาประพฤติปฏิบัติ เพื่อชุมชนของพระเจ้าจะได้เจริญขึ้นสู่พระคุณของพระองค์

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 03 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:55 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “การเสริมสร้างกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification)” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ “Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.


ความหลุดพ้นขั้นที่สอง (Sanctification)

20 พ.ค.

บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (ตอน 1/1)

(Sanctification)

เราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 29 เมษายน 2012 เวลา 11:25 น.


เกี่ยวกับความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ที่เราถูกชำระให้บริสุทธิ์ในนี้ พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “การชำระให้บริสุทธิ์”เท่านั้น ไม่มีคำว่า “ความหลุดพ้นขั้นที่ 2” แต่ตามความเป็นจริงแล้ว การชำระให้บริสุทธิ์นี้ เป็นขบวนการต่อเนื่องจากความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) ที่พระเจ้าชำระให้เราเป็นคนบุญ (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “คนชอบธรรม”) ดังนั้น ผู้ที่ได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 แล้ว จะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ในขั้นที่ 2  (Sanctification) และในที่สุดจะได้ชีวิตเข้าสู่นิพาน (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ชีวิตนิรันดร์”) ในความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) ดังที่เปาโลกล่าวไว้ว่า

-แต่เดี๋ยวนี้ท่านทั้งหลายพ้นจากการเป็นทาสของบาป และกลับมาเป็นทาสของพระเจ้าแล้ว ผลสนองที่ท่านได้รับก็คือการชำระให้บริสุทธิ์ ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 และผลสุดท้ายคือชีวิตเข้าสู่นิพพานในความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (รม 6:22)

ความหมายของการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่สอง (Sanctification)

การชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 ภาษากรีกคือ hagiasmos หมายถึงการทำให้บริสุทธิ์ (holy) การอุทิศ การแยกออกจากโลก และการแยกออกจากบาป เพื่อที่เราจะได้มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกับพระเจ้า และรับใช้พระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี

1. สิ่งที่จะต้องกระทำ หลังจากถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 แล้ว ผู้ที่ถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 แล้ว (1ธส.5:23) ยังจะต้องกระทำในสิ่งต่อไปนี้…

1.1 รักพระเจ้าด้วยสุดใจสุดจิต และด้วยสิ้นสุดความคิด (มธ.22:37)

1.2 เป็นผู้บริสุทธิ์ ปราศจากข้อตำหนิ (1ธส.3:13)

1.3 มีความบริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์ (2 คร.7:1)

1.4 มีความรักซึ่งเกิดจากใจอันบริสุทธิ์ และจากมโนธรรมที่ดี และจากความเชื่อที่จริงใจ (1ทธ.1:5)

1.5 เป็นคนบริสุทธิ์และเป็นคนที่ไม่มีที่ติในวันแห่งพระคริสต์ (ฟป.1:10)

1.6 เป็นคนที่พ้นจากบาปแล้ว (รม.6:18)

1.7 เป็นคนที่ตายต่อบาป (รม.6:2)

1.8 เป็นทาสของความชอบธรรม เพื่อให้ถึงการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (รม.6:19)

1.9 เป็นคนที่ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เพราะได้เป็นคนบุญแล้วในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 ไม่ใช่ประพฤติตามเพื่อจะได้รับความหลุดพ้น (1ยน.3:22)

1.10 เป็นคนที่มีชัยต่อโลก โดยการทรงนำของพระธรรมของพระเจ้า (1ยน.5:4)

-ในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 ที่ถูกชำระให้บริสุทธิ์นี้ เป็นการทำงานของพระธรรมที่เป็นความหลุดพ้นในพระเยซูคริสต์ โดยการที่พระองค์ทรงปลดปล่อยเราจากพันธนาการและฤทธิ์อำนาจของบาป (รม.6:1-11) แยกเราออกจากการประพฤติอันเป็นบาปแห่งโลกปัจจุบัน เปลี่ยนแปลงชีวิตเราใหม่ตามพระฉายของพระคริสต์ สร้างผลงานของพระธรรมในชีวิตของเรา และทำให้เราสามารถดำเนินชีวิตในความบริสุทธิ์ และเป็นชีวิตที่มีชัยชนะในการอุทิศตัวให้กับพระเจ้า (ยน.17:15-19,23;รม.6:5,13,16,19;12:1;กท.5:16,22-23)

2. ความจริงเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 การดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ที่เรากำลังถูกชำระให้บริสุทธิ์นั้น

-ไม่ได้หมายความว่าเรามีความสมบูรณ์แบบไร้ขีดจำกัด หรือไม่ได้หมายความว่า เราทำได้ด้วยตนเอง แต่หมายถึงการเป็นคนบุญในด้านจริยธรรม เป็นคนที่กำลังได้รับการเปลี่ยนแปลงชีวิตในด้านการประพฤติ การพูดจา และความคิดหรือค่านิยม เพื่อจะได้เป็นผู้บริสุทธิ์ไม่มีที่ติ และไร้ความผิด (ฟป.2:14-15, คส.1:22, 1ธส.2:10, ลก.1:6)

-โดยพระคุณของพระเจ้า เราจึงได้ตายแล้วในพระคริสต์ เป็นทาสของความชอบธรรม ได้รับการปลดปล่อยจากอำนาจบาป (รม.6:18) ดังนั้น เราจึงไม่จำเป็นต้องกลัวบาปและไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับความบาป แต่เราสามารถมีชัยชนะได้ในพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้หลุดพ้นของเรา

-โดยพระธรรมของพระเจ้า “เราสามารถที่จะไม่ทำบาปได้ และถ้าเราทำบาป เราก็มีผู้ช่วยทูลขอพระบิดาเพื่อเรา” (1ยน 2:1) เพราะ “ผู้ที่อยู่ในพระองค์ไม่กระทำบาปอีกต่อไป ส่วนผู้ที่กระทำบาปอยู่เรื่อยๆ คนนั้นยังไม่เห็นพระองค์ และยังไม่รู้จักพระองค์” (1ยน 3:6) ขณะที่เราอาศัยอยู่ในโลกนี้ เราอาศัยอยู่ในร่างกายเก่า คือร่างกายที่มีความบาปนั้น เราไม่อาจไปอาศัยอยู่ในร่างกายอื่นได้ หรือไม่อาจหลบหนีไปอยู่ในที่ที่ไม่มีการทดลอง และสถานที่ที่บาปไม่มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้

3. การถูกชำระให้บริสุทธิ์ ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ในพระคัมภีร์เดิมนั้น การถูกชำระให้เป็นคนบริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 เป็นน้ำพระทัยของพระเจ้าสำหรับชนชาติอิสราเอล พวกเขาต้องดำเนินชีวิตในความบริสุทธิ์หรือมีชีวิตที่รับการชำระ โดยแยกตัวออกจากวิถีชีวิตของประชาชาติที่อยู่ล้อมรอบพวกเขา (อพย.19:6;ลนต.11:44;ลนต.19:2;2พศด.29:5)

-ในทำนองเดียวกัน ในสมัยพระคัมภีร์ใหม่ การถูกชำระให้บริสุทธิ์ ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ก็เป็นสิ่งที่พระเจ้าเรียกร้องจากผู้เชื่อในพระคริสต์ พระองค์ต้องการให้เราเป็นผู้บริสุทธิ์ในพระองค์เช่นเดียวกัน

-พระคัมภีร์สอนว่า “ถ้าใจไม่บริสุทธิ์ก็จะไม่มีผู้ใดได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเลย” (ฮบ.12:14)

4. คนของพระเจ้ารับการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 โดยความเชื่อ (กจ.26:18)

-โดยการเข้าส่วนในการตายและการเป็นขึ้นมาของพระคริสต์ (ยน.15:4-10;รม.6:1-11;1คร.1:30)

-โดยพระโลหิตของพระคริสต์ (1ยน.1:7-9)

-โดยพระคำของพระเจ้า (ยน.17:17)

-และโดยการกระทำของพระธรรมในการชำระและสร้างใจของผู้เชื่อขึ้นใหม่ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (ยรม.31:31-34;รม.8:13;1คร.6:11;ฟป.2:12-13;2ธส.2:13)

5. การถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) นั้นเป็นทั้งส่วนของพระเจ้าและส่วนของผู้เชื่อ (ฟป.2:12-13)

-เพื่อที่จะให้น้ำพระทัยของพระเจ้าสำเร็จ ในการชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ผู้เชื่อจะต้องมีส่วนร่วมในงานแห่งการชำระของพระธรรมด้วยการหยุดทำสิ่งชั่วร้าย (รม.6:1-2) ชำระตนเองจาก “มลทินทุกอย่างของเนื้อหนังและวิญญาณจิต” (2คร.7:1;รม.6:12;กท.5:16-25) และรักษาตัวให้พ้นจากราคีของโลก (ยก.1:27;รม.6:13,19;8:13;12:1-2;13:14;อฟ.4:31;5:18;คส.3:5,10;ฮบ.6:1, ยก.4:8)

6. การถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) เรียกร้องให้ผู้เชื่อรักษาความสัมพันธ์สนิทกับพระคริสต์ (ยน.15:4) ผูกพันกับผู้เชื่อคนอื่นๆในการร่วมสามัคคีธรรมกัน (อฟ.4:15-16), อุทิศตนในการอธิษฐาน (มธ.6:5-13;คส.4:2) เชื่อฟังพระคำ (ยน.17:17) ไวต่อการทรงสถิตและความห่วงใยของพระเจ้า (มธ.6:25-34) รักความชอบธรรมและเกลียดชังความชั่วร้าย (ฮบ.1:9) กำจัดบาป (รม.6) ยอมจำนนต่อการแก้ไขชีวิตจากพระเจ้า (ฮบ.12:5-11) เชื่อฟังอย่างต่อเนื่อง และยอมให้พระธรรมของพระเจ้าทรงนำ (รม.8:14,อฟ.5:18)

7. ภาพของการถูกชำระบริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ในพระคัมภีร์ใหม่ ไม่ใช่กระบวนการที่เกิดขึ้นช้าๆ ค่อยทิ้งบาปทีละน้อยๆ

-ในทางตรงกันข้าม เป็นภาพของการกระทำที่เด็ดขาดที่ผู้เชื่อถูกปลดปล่อยจากอำนาจของซาตาน และแสดงการแตกหักอย่างชัดเจนกับบาปโดยพระคุณของพระเจ้า เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อพระองค์ (รม.6:18, 2คร.5:17, อฟ.2:4-6, คส.3:1-3)

-ในเวลาเดียวกัน การถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ยังเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นตลอดชีวิต ซึ่งผู้เชื่อต้องกำจัดการกระทำที่ไม่ถูกต้องออกจากชีวิตอย่างต่อเนื่อง (2 คร.3:18) เติบโตในพระคุณ (2ปต.3:18) และฝึกฝนที่จะรักพระเจ้าและรักคนอื่นมากขึ้น (มธ.22:37-39;1ยน.4:7-8;11,20-21)

8. การถูกชำระให้บริสุทธิ์ ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ยังเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน หลังจากถูกชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 แล้ว

-ผู้เชื่อจะต้องสำแดงความบริสุทธิ์ของพระเจ้าออกมาอย่างชัดเจน และจะต้องตระหนักว่าพระเจ้าทรงเรียกพวกเขามา ให้แยกตัวออกจากบาปและค่านิยมของโลกอย่างชัดเจน และให้เขาดำเนินชีวิตอย่างใกล้ชิดกับพระเจ้า (2 คร.6:16-18) ซึ่งทำให้ผู้เชื่อจะต้องต่อสู้ระหว่างความปรารถนาของเนื้อหนัง กับความต้องการของพระเจ้าในชีวิตของเขา

-ดังนั้น ผู้เชื่อที่ถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) จึงต้องดำเนินชีวิตกับพระเจ้า ถวายตัวให้เป็นเครื่องบูชาที่มีชีวิตอยู่และดำเนินชีวิตในพระคุณ ในความบริสุทธิ์ ฤทธิ์เดช และชัยชนะโดยพระธรรม ซึ่งเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า (รม.6:19-22;12:1-2)

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 11 พฤษภาคม 2012 เวลา 13:05 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) เราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ “Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.)

 

บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (ตอน 1/2)

(Sanctification)

เราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 7 พฤษภาคม 2012 เวลา 13:35 น.


ความหลุดพ้นโดยพระคุณของพระเจ้านี้ เป็นเรื่องที่คริสเตียนไทยทั่วไปไม่ค่อยจะเข้าใจ เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะว่า เมื่อได้รับความหลุดพ้นแล้ว ก็ยังอาศัยอยู่ในเนื้อหนังที่มีบาปอยู่เช่นเดิม (เป็นคนบุญที่อาศัยอยู่ในร่างของคนบาป) บางครั้งก็มีการล่วงละเมิดหรือทำผิดทำบาปอยู่เป็นประจำ จึงทำให้เข้าใจผิด และคิดว่า อาจจะไม่หลุดพ้น

บางคนก็คิดว่า หลุดพ้นโดยพระคุณ เป็นเรื่องง่ายเกินไป เป็นเรื่องที่พระเจ้าส่งเสริมให้คนทำบาปไม่รู้จักหยุดจักหย่อน การเข้าใจเช่นนี้เป็นการเข้าใจผิด เป็นการดูหมิ่นพระคุณ หรือการมาตายใช้หนี้บาปมวลมนุษย์ชาติของพระเยซูคริสต์เจ้า เพราะเอาเรื่องการทำผิดบาปขึ้นมาเป็นเรื่องใหญ่ แต่ไม่ได้เอาเรื่องการเป็นคนบาปขึ้นมาเป็นเรื่องใหญ่ การเป็นคนบาปนั้น คือการมีกิเลส ราคะ ตัณหา เห็นแก่ตัว อยากเป็นใหญ่กว่าพระเจ้า และคนอื่น เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงมีโอกาสที่จะทำผิดบาป แม้ว่าจะเชื่อในพระเจ้า ได้รับความหลุดพ้นแล้วก็ตาม

ความหมายของการเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1

-คือเป็นบุญที่ได้รับการพิพากษาและตัดสินแล้วในชั้นศาล ซึ่งเกิดขึ้นในทันทีทันใด ถ้าคนบาปคนนั้นกลับใจหันมาเชื่อพึ่งอาศัยในพระเยซูคริสต์ผู้ซึ่งตายไถ่โทษบาป และเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว พระเจ้าทรงประกาศและวินิจฉัยว่า เขาเป็นคนบุญ

-พระเจ้ายอมรับเขาด้วยพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาของพระองค์ (อฟ 1:6) เขาเป็นคนบุญในพระคริสต์ (กท 2:17)

สิ่งที่ผู้อยู่ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 ได้รับ

-การเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆให้เหมือนกับพระคริสต์ (2 คร 3:18)

-อำนาจหรือพลังของพระเจ้าที่มีอยู่ภายในจิตใจของเราจะผลักดันให้เราเจริญเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

-เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระองค์ ในการเป็นขึ้นมาจากความตายเหมือนกันกับเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระองค์ในความตาย

-เขาได้ตายจากความบาปแล้วในความตายของพระองค์และพระคริสต์ได้ตายไถ่โทษบาปของเขาแล้ว

-เขาก็ได้เป็นขึ้นมากับพระคริสต์ มีชีวิตใหม่กับพระองค์แล้ว (รม 6:1-11;2;คร 5:14-15;คส 2:20-3:4)

-ถ้าพระเจ้าให้พระคริสต์เป็นบุญของเราในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 ของเรา พระเจ้าก็ให้พระองค์เป็นบุญ หรือชำระเราให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 เหมือนกัน” (1 คร 1:30)

-ถ้าเราอยู่ในพระคริสต์เพื่อพระเจ้าจะได้ยอมรับ เราก็อยู่ในพระคริสต์เพื่อจะได้เป็นคนบริสุทธิ์ด้วยเหมือนกัน แท้จริงเราทั้งหลาย “หลุดพ้นเป็นคนบุญแล้ว” แต่เราจะต้องประพฤติปฏิบัติในความหลุดพ้นทุกๆวันด้วย ทั้งนี้ไม่ใช่ต้องการความหลุดพ้นในขั้นที่ 1 เพิ่มขึ้นอีก

-แต่เพราะได้รับความหลุดพ้นแล้ว เราจะต้องประพฤติปฏิบัติให้เหมาะสมกับที่เป็นคนบุญแล้ว ด้วยความยำเกรงพระเจ้า ถ้าเราไม่ทำเช่นนั้นแสดงว่า ยังไม่เข้าใจในความหลุดพ้นของพระเจ้า (ฟป 2:12-13)

หลักคำสอนของเปาโลสามารถแบ่งแยกออกได้เป็น 2 ส่วน

ส่วนหนึ่ง คือหลักคำสอน

ส่วนที่สอง คือหลักจริยธรรมที่ต้องประพฤติตาม

-อย่างแรกนั้นเกี่ยวข้องหรือสัมพันธ์อยู่กับความเชื่อ อย่างที่สองสัมพันธ์หรือเกี่ยวข้องอยู่กับการดำเนินชีวิต (เทียบกับ รม 1-11;12-16;กท 1-4;5-6;อฟ 1-3;4-6;คส 1-2,3-4)

-ในจดหมายฝากของท่านหลายเล่ม จะอ้างถึงการดำเนินชีวิตของผู้เชื่อพระเจ้าอยู่เสมอๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหนังสือเอเฟซัส 5:22-26,29;โคโลสี 3:18-4:1 และโรม 13:1-7 ท่านแนะนำหน้าที่ของการเป็นผู้เชื่อในพระเจ้าดังนี้คือ:

-สามีต้องรักภรรยา และภรรยาต้องยอมเชื่อฟังสามีของตน

-บุตรต้องยอมเชื่อฟังบิดามารดา และบิดามารดาต้องอบรมสั่งสอนบุตร

-ทาสต้องรับใช้ผู้เป็นนายของตน และผู้เป็นนายก็ต้องปฏิบัติต่อทาสด้วยความเที่ยงธรรม

-ประชาชนต้องทำหน้าที่ของตน โดยยอมเชื่อฟังต่ออำนาจของเจ้าบ้านผ่านเมืองยอมเสียภาษีให้แก่แผ่นดิน (ไม่โกงภาษี)

คำตักเตือนของเปาโลในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

-ให้เลิกพูดเท็จ ให้เลิกยั่วโทสะกันให้กันโกรธ

-ให้เลิกลักเล็กขโมยน้อย ให้เลิกพูดจาหยาบคาย

-ให้เลิกการเป็นคนดื้อดึงเอาแต่ใจตนฝ่ายเดียว

-ให้ระมัดระวังในการดำเนินชีวิตให้ดี

-ให้ทำตนให้บริสุทธิ์ในการประพฤติทั้งกายวาจาใจ

-ให้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ ไม่ให้เมาเหล้าอันเหตุให้เสียคน

-ให้ชื่นชมยินดี ทำตนให้มีคุณค่าและถ่อมใจ (อฟ 4:25-5:2 ; 5:3-14 ;15-21)

-ให้เห็นคุณงามความดีของการเป็นมนุษย์ และไม่ให้เห็นแก่ตัว (ฟป 4:1-11)

-ให้ชื่นชมยินดี ให้อธิษฐาน ให้มีสันติภาพ และให้มีความพอใจ (ฟป 4:4-13)

-ให้ทำงานประกอบอาชีพอย่าได้เกียจคร้าน (1 ธส 4:9-12;2 ธส 3:6-13)

-ให้ใช้ชีวิตที่บริสุทธิ์ทางจริยธรรม ไม่ใช่จมอยู่ในความบาป (1 คร 5; 6:9-11;1 ธส 4:1-8)

-จะต้องไม่หาหนทางแก้แค้น (รม 12:14-21) แต่ให้มีพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุรา มุทิตา อุเบกขาต่อกันและกัน

-ให้มีพรหมวิหารสี่ต่อทุกๆคน เพราะพรหมวิหารสี่เป็นความสำเร็จของธรรมบัญญัติ (รม 13:8-11;กท 5:13-15)

สิ่งที่ผู้เชื่อพระเจ้าควรทำในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

-เมื่อเป็นคนบุญแล้วโดยพระคุณในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 จึงไม่พยายามที่จะเป็นคนบุญโดยการกระทำดีของตนเองตามธรรมบัญญัติในขั้นที่ 2

-จะต้องสวมเกราะของพระเจ้า ถ้าเรามีความหวัง เราก็สามารถต่อต้านอำนาจชั่วของซาตานได้ เพราะเราจะเข้มแข็งมีกำลังได้ก็ด้วยอำนาจขององค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น (อฟ 6:10-20)

ศัตรูของผู้เชื่อในพระเจ้า

-ไม่ใช่เทพผู้ครอง ศักดิเทพ เทพผู้ครองพิภพ วิญญาณชั่วในสถานอากาศเท่านั้น

-แต่ยังรวมถึงเลือดเนื้อ หรือเนื้อหนัง (กิเลส ราคะ ตัณหา) ของเราด้วย (อฟ 6:12)

-ธรรมชาติฝ่ายต่ำ ที่เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง และเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งเป็นความบาปดั้งเดิมที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด (Original Sin)

-ความบาปดั้งเดิมนี้ ได้แก่ การเห็นแก่ตัว อยากเป็นใหญ่กว่าพระเจ้าและคนทั้งปวง ความบาปนี้เองบังคับให้เราทำผิด โดยตัวของธรรมบัญญัติเอง ไม่ใช่สิ่งเสียหายเลย (เป็นสิ่งดีด้วยซ้ำไป)

-ความบาป ความอ่อนแอของเนื้อหนังต่างหากที่ทำให้ไม่สามารถที่จะทำตามมาตรฐานของพระเจ้าได้ เพราะเนื้อหนังทำให้เราอ่อนกำลังลง (รม 8:3)

ดังนั้น ในตัวของธรรมบัญญัติเอง ไม่สามารถที่จะทำให้เราเป็นคนดีขึ้นมาได้ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 เหมือนกับไม่ได้ทำให้เราเป็นคนบุญได้ในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 ด้วยเหตุดังกล่าว เราจึงจำเป็นที่จะต้องพึ่งพระคุณของพระเยซูคริสต์ ไม่ใช่พึ่งธรรมบัญญัติของโมเสส

สิ่งที่คนบาปได้รับเมื่อเชื่อพึ่งในพระเยซูคริสต์

-ของประทานแห่งพระธรรมผ่านทางคนที่เชื่อพึ่งอาศัยในอำนาจของความบริสุทธิ์ของพระเจ้าด้วย คนบาปมีความเชื่อในพระองค์จึงได้เป็นคนบุญ (กท 2:16) และได้รับพระธรรม (กท 3:2)

-ความบริสุทธิ์และการเจริญเติบโตขึ้นทางจริยธรรมของผู้เชื่อ ไม่ใช่เกิดจากการตะเกียกตะกายดิ้นรนเชื่อฟังธรรมบัญญัติแล้วประพฤติตาม แต่เป็นผลที่เกิดขึ้นจากการเชื่อพึ่งอาศัยพระเจ้าภายในใจ

-ในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 นี้ ถ้าเรายอมทำตามเนื้อหนัง ผลของเนื้อหนังก็จะปรากฏออกมา แต่ถ้าเรายอมทำตามพระธรรม ผลของพระธรรมก็จะปรากฏออกมา ซึ่งแตกต่างกัน อย่างเห็นได้ชัด

-ผลของเนื้อหนัง (กิเลส ราคะ ตัณหา) ที่ปรากฏอย่างเห็นได้ชัด คือ การผิดศีลธรรม การขาดพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และการเมาเหล้า การเป็นศัตรูฆ่ารันฟันแทงกัน (ดู กท 5:19-21)

-ผลของพระธรรมที่จะหลั่งไหลออกมาจากชีวิตภายในของเรา ถ้าเรายอม ได้แก่พรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ความชื่นชมยินดี สันติภาพ ความอดทน ความปรานี (ใจดี) ความดี ความสัตย์ซื่อ ความสุภาพอ่อนน้อมว่านอนสอนง่าย และการรู้จักบังคับตนเอง (กท 5:22-23)

สิ่งที่ผู้เชื่อพระเจ้าต้องทำในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่สอง

-เอาเนื้อหนังและความอยาก ตลอดจนกิเลศ ราคะตัณหาของเนื้อหนังตรึงไว้ที่กางเขน (กท 5:24)

-ต้องมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่ให้เนื้อหนังครอบงำ แต่จะดำเนินชีวิตการเป็นลูกของพระเจ้าในพระธรรม (กท 5:16)

-ดำเนินชีวิตโดยให้พระองค์เป็นผู้ควบคุม ไม่ยอมให้เนื้อหนัง (กิเลส ราคะ ตัณหา) เป็นผู้ควบคุม และไม่ยอมสนองความต้องการของเนื้อหนัง (กท 5:16)

-ต้องดำเนินในพระธรรม จึงจะสามารถทำให้สิ่งที่ธรรมบัญญัติสั่งไว้ สำเร็จในชีวิตของเราทั้งหลายได้ (รม 8:4;7:13-8:9)

ผู้ที่เชื่อในพระเจ้าที่ดำเนินชีวิตอยู่ในความหลุดพ้นขั้นที่สอง มีธรรมชาติ 2 อย่าง

ธรรมชาติเก่า หรือชีวิตเก่า ถูกปกครองโดยเนื้อหนัง (กิเลส ราคะ ตัณหา)

ธรรมชาติใหม่ พระธรรมเป็นผู้ควบคุม

-ชีวิตเก่าสิ้นสุดลงแล้ว เพราะได้มาพึ่งอาศัยในพระองค์ผู้เป็นชีวิตใหม่ (1 คร 2:14-3:4;รม8:9;เทียบกับ ยูดา 19)

-ชีวิตใหม่เป็นชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณที่มีพระธรรมของพระเจ้าสถิตอยู่ (1 คร2:-3:2)

-ชีวิตใหม่กำลังถูกชำระเราหรือทำให้เราเจริญเติบโตขึ้นฝ่ายจิตวิญญาณทุกวัน (1 คร 3:3-4)

การดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่สองของผู้ที่เป็นลูกพระเจ้าตามคำสอนของเปาโล

-ต้องถ่อมใจลงเหมือนดังพระคริสต์ที่ยอมถ่อมใจลง (ฟป 2:5-7) เ

-ต้องดำเนินชีวิตในพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มิทิตา อุเบกขา (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ความรัก”) เหมือนดังพระคริสต์ที่มีต่อเรา และยอมสละพระองค์เองเพื่อเรา (อฟ 5:2)

-ต้องต้อนรับกันและกัน เช่นเดียวกันกับพระคริสต์ที่ต้อนรับเรา (รม 15:7) เ

-ต้องยอมกันและกัน เพราะพระคริสต์ผู้อยู่ในเรา แนะนำเราให้ยอมกันและกัน และจงทำให้เกิดความบริสุทธิ์แก่กันด้วยความเกรงกลัวในพระเจ้า ผู้ซึ่งเราพึ่งอาศัยอยู่กับพระองค์ในปัจจุบันนี้ (อฟ 5:21;2 คร 7:1)

สิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำของผู้เชื่อพระเจ้าในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่สอง

-ไม่สมควรที่เราจะจมอยู่ในความบาปอีกต่อไป (รม 6:1-11)

-ต้องประหารโลกีย์วิสัยในตัวของเรา แล้วแสวงหาสิ่งที่อยู่เบื้องบน ในที่ซึ่งพระคริสต์ทรงสถิตอยู่ (คส 2:20-3:7)

-เราได้รับพระธรรมแล้ว ดังนั้นเราจะต้องดำเนินชีวิตกับพระองค์ (กท 5:25)

-เราจะต้องถอดตัวเก่าทิ้ง (ละทิ้งตัวกู-ของกู) และสวมตัวใหม่ ซึ่งหมายความว่า เราจะต้องละทิ้งการโกรธ การโกหกพกลม และสวมพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ความรัก”) และความเห็นใจเข้ามาแทนที่ (คส 3:8-14)

-ร่างกายของเราเป็นอวัยวะของพระคริสต์ และพระธรรมอาศัยอยู่ในร่างกายของเรา และเราจะได้เป็นขึ้นมาใหม่โดยพระบิดา ดังนั้นเราจะต้องยกย่องพระเจ้าด้วยกายของเรา ไม่นำกายของเราไปทำผิดบาปที่น่าอัปยศอดสู (1 คร 6:12-20)

-เราทั้งหลายเป็นบุตรของพระเจ้า ดังนั้นเราต้องทำตนให้บริสุทธิ์ และปราศจากมลทินอยู่เสมอ อย่าอ้างว่าทำไม่ได้ เพราะเราไม่ได้ทำด้วยตนเอง แต่เราทำด้วยอำนาจของพระเจ้าที่อยู่ในเรา (2 คร 6:14-7:1)

การกระทำของผู้เชื่อพระเจ้าขณะรอคอยการเสด็จมาของพระเยซู

-ให้รักษาเนื้อรักษาตัวให้ปราศจากความผิด จนกว่าพระองค์จะเสด็จกลับมา (ดู 1 คร 17-8;1 ธส 5:23;3:11-13;2:18 ฯลฯ)

-วันที่พระเยซูจะเสด็จกลับมานั้น จะเหมือนวันที่ขโมยขึ้นบ้าน คือไม่มีใครรู้มาก่อน ดังนั้นคนของพระเจ้าจะต้องพร้อมอยู่เสมอ

-จะต้องไม่ดำเนินชีวิตในความมืด แต่ดำเนินชีวิตในความสว่าง คอยเวลาที่พระองค์จะเสด็จกลับมาอยู่เสมอๆ (รม 13:11-14;1 ธส 5:1-11)

คน 2 ประเภทที่เข้าใจผิดเรื่องการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2

ฝ่ายหนึ่ง เชื่อว่าหลุดพ้นโดยพระคุณเท่านั้นไม่พอ จะต้องประพฤติปฏิบัติตามธรรมบัญญัติด้วย ความหลุดพ้นจึงจะสมบูรณ์ ดังนั้นเขาจึงพยายามที่จะประพฤติปฏิบัติตาม พยายามที่จะเป็นคนดี พยายามที่จะช่วยพระเจ้า ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไม่ได้ เพราะเขายังอาศัยอยู่ในเนื้อหนังที่มีบาป และเนื้อหนังที่มีบาปนั้นก็อ่อนกำลัง เมื่อทำไม่ได้จริงๆ เขาก็จะหาทางหลอกตนเองและผู้อื่นโดยการปิดบังซ่อนไว้ ให้อภัยแก่ตนเอง เข้าข้างตนเองอยู่เสมอ คิดว่าตนเองดีกว่าคนอื่นอยู่เสมอ

อีกฝ่ายหนึ่ง เข้าใจผิดคิดว่า ทำอะไรก็ได้ พระเจ้าไม่ถือ พระเจ้าได้ให้อภัยแล้ว จึงดำเนินชีวิตจมอยู่ในความบาป ไม่รู้จักละอาย ในการดำเนินชีวิตการเป็นลูกของพระเจ้าแต่ละวันๆนั้นสำแดงแต่ผลของเนื้อหนัง (ทำตามกิเลส ราคะ ตัณหา) ไม่สำแดงผลของพระธรรม เพราะเข้าใจผิดคิดว่า พระเจ้าให้อภัยแล้ว เป็นคนบุญแล้ว ทำอะไรก็ได้

ความประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อผู้เชื่อในพระองค์

-พระเจ้ามีพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาต่อเรา ได้สละชีวิตอันมีค่ามาไถ่เรา ไม่ใช่ให้เราจมอยู่ในความบาป แต่ให้เราพ้นจากบาป และพระองค์ก็ไม่ต้องการให้เราช่วยพระองค์ในการเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 ด้วย

-ในเมื่อเราเป็นคนบุญโดยพระคุณของพระเจ้าแล้วในขั้นที่ 1 เราก็ย่อมจะเป็นคนบุญโดยพระคุณของพระเจ้าในขั้นที่ 2 ด้วย

-การที่เราทำผิดบาป หรือละเมิดธรรมบัญญัติในการดำเนินชีวิตในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 พระเจ้าก็ย่อมให้อภัยเรา ถ้าเราสารภาพกลับใจ (1 ยน 1:9-10)

-ในเมื่อขณะที่เราเป็นคนบาปอยู่นั้น พระเจ้ายังมาตายไถ่บาปเรา (รม 5:6-11) ในเมื่อเราเป็นคนบุญในขั้นที่ 2 (เป็นคนบาปที่ไม่มีค่าของความบาป) ทำไมพระองค์จะไม่อภัยให้เราอีกเล่า การกล่าวเช่นนี้ ไม่ใช่ส่งเสริมให้ทำบาปโดยไม่หยุดหย่อน แต่เป็นการกล่าวตามความจริงของพระคำพระเจ้า เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว หนทางแห่งความหลุดพ้น ก็จะไม่มีเลย

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 11 พฤษภาคม 2012 เวลา 13:20 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) เราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ “Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.)


 

 

 

 

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 Justification

20 พ.ค.

บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (ตอน 1/1)

(Justification)

การถูกชำระให้เป็นคนบุญแล้ว

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 5 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:45 น.


ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือ การถูกชำระให้เป็นคนบุญ หรือการที่พระเจ้านับว่าเป็นคนบุญนี้ พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับปี 1971 แปลว่า “เป็นคนชอบธรรม” ส่วนพระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานปี 2011 แปลว่า “ถูกชำระให้ชอบธรรม” ในบทเรียนนี้ขอใช้คำว่า “ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 คือการถูกชำระให้เป็นคนบุญแล้ว” เพราะว่า ก่อนหน้านี้เราเป็นคนบาป เมื่อเชื่อในพระเยซูคริสต์เจ้าแล้ว เราจึงกลายเป็น “คนบุญ”ในพระคุณของพระเยซูคริสต์เจ้าโดยความเชื่อ

-คำว่า ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือการถูกชำระให้เป็นคนบุญ” นี้ ในภาษากรีกคือ dikaioo หมายถึง “เป็นคนบุญในสายตาของพระเจ้า” (รม.2:13) “เป็นคนถูกทำให้เป็นคนบุญ” (รม.5:18-19) “เป็นผู้ที่พระเจ้าตั้งไว้ในฐานะเป็นคนบุญ” หรือ “เป็นผู้ที่พระเจ้าจัดไว้หรือวางไว้ให้เป็นคนบุญ”

-แท้จริงคำนี้เป็นภาษาของศาล คือการประกาศว่า คนผิดเป็นคนถูก เมื่อคนผิดได้ผ่านขบวนการทางศาลแล้ว ศาลก็ได้ประกาศออกมาว่า คนๆนี้ ไม่มีความผิดอีกแล้ว (ด้วยเหตุนี้พระคัมภีร์ภาษาไทยจึงแปลว่า “คนชอบธรรม แต่เมื่อคนไทยอีสานได้ยินคำนี้ จะคิดถึง คนที่ขยันทำงาน บทเรียนนี้จึงใช้ว่า “คนบุญ”)

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือการถูกชำระให้เป็นคนบุญนี้ เป็นการแสดงถึงการมีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับพระเจ้า เป็นการประกาศว่าคนๆนั้นได้เป็นคนบุญแล้ว แม้ว่าจะยังอาศัยอยู่ในร่างของ “คนบาป”ก็ตาม และการเป็นคนบุญนั้นเป็นที่ภายในมากกว่าภายนอก กล่าวคือ ถ้ามองเพียงภายนอกก็ยังเป็นคนเดิม แต่ภายในได้เปลี่ยนแปลงแล้ว คือเปลี่ยนแปลงค่านิยม จากการพึ่งตนเอง ไปพึ่งในพระเจ้า

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือการถูกชำระให้เป็นคนบุญนี้ พระเจ้าอภัยให้คนบาปที่กลับใจ พระองค์อภัยโทษให้กับผู้ที่มีความผิดตามธรรมบัญญัติ (ฝ่าฝืนศีลห้า หรือศีลอื่นๆ) และจะต้องพบกับความตายนิรันดร์ (ถูกแยกจากพระเจ้านิรันดร) และพระองค์ทรงช่วยพวกเขาด้วยพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ของพระองค์ และตั้งพวกเขาไว้ให้มีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับพระองค์

-เปาโลได้แสดงความจริงหลายประการเกี่ยวกับ “ความหลุดพ้นขั้นที่ 1” (Justification) ที่เกี่ยวกับการถูกชำระให้เป็นคนบุญ และได้อธิบายว่าความหลุดพ้นนี้สำเร็จอย่างสมบูรณ์แล้วโดยการกระทำของพระเจ้า พระองค์ทรงนับว่าเราเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 โดย “ความเชื่อ” และการที่เราเป็นคนบุญของพระเจ้านั้น:

1. เป็นของขวัญพิเศษที่พระเจ้าประทานให้ (รม.3:24, อฟ.2:8)

-ไม่มีใครจะเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติอย่างสมบูรณ์ได้ หรือโดยการทำความดีประการใดก็ตาม (รม.4:2-6)

-เพราะว่าทุกคนทำบาป และเสื่อมจากสง่าราศีของพระเจ้า (รม.3:23)

2. เกิดขึ้นโดยการไถ่โดยพระเยซูคริสต์ (รม.3:24)

-ไม่มีใครเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) โดยไม่ผ่านการไถ่ของพระคริสต์ให้พ้นจากบาปและฤทธิ์ของมัน

3. เป็นมาโดย พระคุณ เพราะความเชื่อ ในพระเยซูคริสต์ ในฐานะจอมเจ้านายและพระผู้ช่วยให้หลุดพ้น (รม. 3:22-24, รม.4:3-5)

4. เป็นความสัมพันธ์กับการยกโทษความบาปในเรา (รม.4:7)

-คนบาปเป็นผู้ที่มีความผิด (รม.3:9-18,23) แต่ได้รับการยกโทษเพราะการตายเพื่อไถ่บาปของพระเยซูคริสต์และการเป็นขึ้นมาของพระองค์ (รม.3:25, 4:5, 5:6-11)

5. เป็นการที่เราก็ถูกตรึงร่วมกับพระคริสต์ และพระคริสต์ทรงมีชีวิตอยู่ในเรา (กท.2:16-21)

-โดยประสบการณ์นี้ เราจึงกลายเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) และเริ่มมีชีวิตอยู่เพื่อพระเจ้า (กท 2:19-21) และสิ่งนี้เป็นงานแห่งการเปลี่ยนแปลงของพระเยซูคริสต์ในเรา ให้เราเป็นเหมือนพระองค์ คือเป็นคนดีขึ้นเรื่อยๆ ในชีวิตประจำวัน

-งานแห่งการเปลี่ยนแปลงของพระเยซูคริสต์ในเรา ในกระบวนการไถ่นี้จะเกิดขึ้นพร้อมกับการทำงานของพระธรรมซึ่งทรงกระทำในเราไปพร้อมๆ กัน (2 ธส.2:13, 1ปต.1:2)

-เมื่อเราเชื่อในพระองค์ พระธรรมของพระเจ้าจะมาอยู่ในจิตใจของเรา เป็นฤทธิ์อำนาจที่จะนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิตเรา พระองค์จะเป็นผู้กระทำ โดยเราจะ “ยอมจำนน” ต่อพระองค์ ไม่ใช่เรากระทำด้วยตัวของเราเอง

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 20 พฤษภาคม 2012 เวลา 8:10 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) การถูกชำระให้เป็นคนบุญ” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.)

 

บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (ตอน 1/2)

(Justification)

เราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญแล้ว

โดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 8 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:25 น.


หลักสำคัญที่เปาโลสอนและเน้นอยู่ประจำคือมนุษย์จะ “หลุดพ้นโดยพระคุณเพราะความเชื่อ” ต่อไปนี้เราจะพิจารณาสาระในคำสอนของเปาโลสำคัญ 4 ประการ ที่ปรากฏในหนังสือจดหมายฝากของท่าน ซึ่งมี:

1. ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) เราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญแล้ว

2. ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) การเป็นคนดีขึ้นหรือเจริญเติบโตขึ้นทางจริยธรรม

3. การเสริมสร้างซึ่งกันและกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification) เพราะพระเจ้าไม่ได้เรียกให้เรามาเป็นปัจเจก แต่เรียกให้มาเป็นชุมชนของพระเจ้า

4. ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) คือการเข้าสู่สง่าราศี หรือการได้รับความหลุดพ้นขั้นสัมฤทธิ์ผล

ในตอนนี้ เราจะศึกษาเฉพาะความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) ที่กล่าวว่า “เราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญแล้ว” หมายความว่า:

-ค่าของบาปที่เรามี ได้รับการใช้หนี้แล้ว โดยความตายของพระเยซูคริสต์เจ้าพระเจ้าได้ปรับโทษพระเยซูแทนเราแล้วที่กางเขน ในความตายของพระเยซูคริสต์เจ้า

-การตายของพระองค์เป็นการตายครั้งเดียว เพื่อใช้หนี้บาปคนเป็นอันมาก ซึ่งเปาโลได้อธิบายไว้อย่างละเอียดพอสมควรในพระคัมภีร์จดหมายฝากหลายเล่มที่ท่านเขียนไปยังชุมชนของพระเจ้าต่างๆ ซึ่งเราจะอ้างถึงในตอนหลัง

ประเภทของคนที่อยู่ในโลกนี้ ตามการแบ่งของเปาโล

1. คนต่างชาติ ที่รู้จักพระเจ้าได้จากการเนรมิตสร้าง (รม 1:18-2:21) และ สรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง ตลอดจนมโนธรรมที่อยู่ในใจของเขา สามารถทำให้เขารู้จักพระเจ้าได้ ฉะนั้นเขาจะอ้างว่าไม่รู้จักพระเจ้าไม่ได้ เพราะพระองค์ได้สำแดงพระองค์ให้เขารู้จักแล้วโดยสรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง (รม 2:12-16)

2. คนยิว เป็นพวกที่รู้จัก “น้ำพระทัยของพระเจ้า เพราะเขาเป็นผู้ที่มีหน้าที่สั่งสอนธรรมบัญญัติให้แก่คนอื่น” พระเจ้าได้เลือกพวกเขาเพื่อจะนำความหลุดพ้นไปยังชนชาติอื่น ตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษของเขาแล้ว (รม 2:18-3:8)

สถานภาพของทั้งคนต่างชาติและคนยิว

-คนทั้งสองจำพวกนี้เป็นคนบาป ดังนั้นเปาโลจึงได้หยิบยกหรืออ้างจากหนังสือสดุดีหลายๆบทอย่างตรงไปตรงมาเพื่อจะปิดปากทั้งคนยิวและคนต่างชาตินั้น ไม่มีผู้ใดเป็นคนบุญสักคนเดียวไม่มีเลย (รม 3:9-18)

-มนุษย์ทุกคนอยู่ภายใต้การพิพากษาของพระเจ้า (รม 3:19-20)

-มนุษย์ทุกคนในโลกนี้เป็นคนบาปมีความผิด ดังที่เพื่อนสองคนของโยบถามเขาว่า “แล้วมนุษย์จะเป็นคนบุญต่อต่อหน้าของพระเจ้าได้อย่างไร คนที่เกิดจากหญิงจะสะอาดได้อย่างไร” (โยบ 25:4)

สถานภาพของคนตามคำสอนในพระคัมภีร์เดิม

-ไม่มีคนใดที่เป็นคนบุญต่อหน้าพระเจ้า (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “คนชอบธรรมเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า”) (สดด 143:2)

-ผู้พิพากษาที่เป็นมนุษย์ตัดสินให้ความบริสุทธิ์แก่ฝ่ายถูกและกล่าวโทษแก่ฝ่ายผิดได้ (ฉธบ 25:1)

-บุคคลที่ปล่อยผู้กระทำผิด และบุคคลที่ลงโทษคนชอบธรรม ทั้งสองคนเป็นที่น่ารังเกียจแก่พระเจ้า” (สภษ 17:15)

-พระองค์ตรัสว่าจะไม่ยกโทษให้คนอธรรม (อพย 23:7)

สถานภาพของคนตามคำสอนในพระคัมภีร์ใหม่

-พระเจ้าเป็นผู้ให้คนผิดเป็นคนไม่ผิดได้ ผู้เชื่อในพระองค์ได้รับการชำระให้คนบุญในพระเยซูคริสต์” (ตามตัวอักษร) คำว่า “ในพระเยซูคริสต์”เป็นสิ่งที่สำคัญและธรรมดามากในจดหมายฝากของเปาโล

-หมายความว่า ผู้เชื่อในพระเจ้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระเยซูคริสต์ และผูกพันเข้ากันกับพระองค์ ไม่สามารถที่จะแยกออกจากกันได้

-ดังนั้นทุกคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์จึงเป็นคนบุญแล้ว หรือเป็นคนที่ได้รับการวินิจฉัยแล้วว่าเป็นคนบุญ (กท 2:17)

ความหมายของการอยู่ในพระเยซูคริสต์เจ้า

-คนบาปเข้าอยู่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระคริสต์แล้ว กลายเป็นคนบุญ พระเจ้าได้ทรงกระทำพระองค์ผู้ทรงไม่มีบาปให้บาป เพราะเห็นแก่เรา เพื่อเราจะได้เป็นคนบุญของพระเจ้าในพระองค์ (2 คร 5:21)

-พระองค์มาเป็นในสิ่งที่เราเป็น และจากนั้นเราจะได้เป็นเหมือนพระองค์ที่เป็น พระองค์ผู้ไม่มีความบาป ถูกลงโทษความบาปบนกางเขน ดังนั้นเราผู้เป็นคนบาปไม่มีบุญ จึงกลายเป็นคนบุญของพระเจ้า และเปาโลได้ระบุจำเพาะเจาะจงลงไปในตอนสุดท้ายของประโยคนั้นด้วย ถ้อยคำที่สำคัญยิ่ง 2 คำคือ

-ในพระองค์ พระองค์ได้ทำตนที่ไม่มีบาปเหมือนมีบาป โดยการยอม รับการตรึงบนกางเขน ถึงกระนั้นเราก็ยังไม่เป็นคนบุญของพระเจ้า จนกว่าเราจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน หรือเป็นคนเดียวกับพระคริสต์ เราจึงเป็นคนบุญของพระเจ้า

การกระทำของพระเยซูเพื่อคนบาป

-การที่พระองค์ถูกแขวนไว้บนกางเขนนั้น พระองค์ก็ถูกสาปแช่งโดยธรรมบัญญัติ การเป็นขึ้นมาจากความตายได้ประกาศยืนยันให้โลกเห็นว่า พระองค์ได้ชดใช้หนี้บาปแทนมนุษย์แล้ว

-เราทั้งหลายอยู่ภายใต้การลงโทษของธรรมบัญญัติ เพราะว่าเราทั้งหลายทำผิดหรือฝ่าฝืนธรรมบัญญัติ ดังนั้น “คนทั้งหลายซึ่งพึ่งการประพฤติตามธรรมบัญญัติก็ถูกแช่งสาป เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “ทุกคนที่มิได้ประพฤติตามข้อความที่เขียนไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติก็ถูกแช่งสาป” (กท 3:2 คัดลอกจาก ฉธบ 27:26)

-พระคริสต์ทรงไถ่เราให้พ้นความสาปแช่งแห่งธรรมบัญญัติโดยการที่พระองค์ทรงยอมถูกแช่งสาปเพื่อเรา เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “ทุกคนที่ถูกแขวนไว้บนต้นไม้ต้องถูกแช่งสาป” (กท 3:13)

-พระองค์รับเอาหรือแบกเอาความบาป และโทษของเรา ฉะนั้นเราทั้งหลายจึงเป็นอิสระจากบาป และการถูกลงโทษตามธรรมบัญญัตินั้น

โทษแห่งความบาปที่ธรรมบัญญัติจะต้องลงโทษนั้นคืออะไร

-คือ ความตาย (ทั้งทางร่างกายและจิตวิญญาณ) เพราะว่า “ค่าจ้างของความบาปคือความตาย” (รม 6:23) ความตายในที่นี้หมายถึงความตายฝ่ายจิตวิญญาณ ซึ่งได้แก่การขาดจากพระเจ้า

-มนุษย์ทุกคนที่เป็นคนบาป ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงจากการลงโทษนี้ได้เลย เขาจะต้องพบกับความตาย เพราะความตายฝ่ายวิญญาณเป็นผลอันเนื่องมาจากการเป็นคนบาป

-ดังนั้นพระเยซูจึงมาตายเพื่อเรา “เพราะผู้ที่ตายแล้วก็พ้นจากอำนาจบาป” (รม 6:7 ตามตัวอักษร)

ความเกี่ยวข้องระหว่างพระเยซู และพวกเรา

-การตายของพระเยซูนั้น พระองค์ตายเพื่อเรา พระองค์ตายเพื่อเราจะได้ไม่ตาย ฉะนั้นถ้าเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระองค์ เราจึงสามารถกล่าวความจริงได้ว่า เราได้ตายแล้วในพระเยซู

-เราสามารถที่จะกล่าวได้ว่า “พระองค์ตายเพื่อข้าพเจ้า” เมื่อพระองค์ตายเพื่อข้าพเจ้าและข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ พระเจ้ามองมาที่ข้าพเจ้าก็เห็นว่าข้าพเจ้าได้ตายแล้ว โทษบาปของข้าพเจ้าได้รับการใช้หนี้แล้วในความตายของพระเยซู ข้าพเจ้าได้ตายกับพระองค์ และในการเป็นขึ้นมาจากตายนั้นข้าพเจ้าก็เป็นขึ้นมาใหม่กับพระองค์ โทษที่มีตามข้อบังคับของธรรมบัญญัตินี้ ได้รับการใช้หนี้แล้ว

-ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเป็นอิสระจากความบาป และความตาย ดังที่เปาโลกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้รับการตรึงบนกางเขนกับพระคริสต์แล้ว ข้าพเจ้าเองไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่พระคริสต์ต่างหากที่ทรงมีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า” (กท 2:20)

-เมื่อเรามีชีวิตใหม่แล้ว เราไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อตนเอง แต่อยู่เพื่อคนอื่น (2 คร 5:14-15)

-การตายของพระองค์นั้นเป็นการตายใช้หนี้คนบาปต่อพระเจ้า (รม 6:10-11)

เครื่องหมายที่แสดงว่าเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระคริสต์ในความตาย และการเป็นขึ้นมาจากตาย

-พิธีมุดน้ำ (พระคัมภีร์ภาษาไทยใช้ทับศัพท์ว่าพิธี “บัพติศมา”) เป็นเครื่องหมายที่แสดงว่า เราได้เข้าในความตาย และเป็นขึ้นมาจากความตายกับพระองค์ (รม 6:3-5;กท 3:26-27;คส 2:12)

-พิธีมุดน้ำก็ไม่ได้ทำให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้ พระเยซูคริสต์ต่างหากที่ทำให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ถ้าจะนำพิธีมุดน้ำไปเปรียบเทียบกับพิธีเข้าสุหนัต จะทำให้มองเห็นภาพได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เพราะพิธีมุดน้ำเป็นเครื่องหมายแห่งการเข้าสู่พันธสัญญาใหม่ เหมือนกับพิธีเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายแห่งการเข้าสู่พันธสัญญาเก่า

ความหมายของพิธีสุหนัต และพิธีมุดน้ำ

-เป็นเครื่องหมายว่าเป็นคนบุญแล้วโดยความเชื่อ ก่อนที่จะทำพิธีเข้าสุหนัต อับราฮัมได้เป็นคนบุญแล้วโดยความเชื่อ (รม 4:11)

-ในตอนแรกนั้น อับราฮัมได้รับบุญ หรือได้เป็นคนบุญโดยความเชื่อ ต่อมาท่านได้ทำพิธีเข้าสุหนัต เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งการเป็นคนบุญ

-เช่นเดียวกัน โดยความเชื่อพวกเราจึงเชื่อมต่อกับพระคริสต์และเป็นคนบุญ หรือหลุดพ้นในขั้นที่ 1 (รม 3:22-26)

-เมื่อเราเป็นคนบุญแล้ว เราจึงทำพิธีมุดน้ำ เพื่อเป็นเครื่องหมายว่า เราได้เข้าหุ้นส่วนในความตาย และการเป็นขึ้นมาจากความตายแล้วโดยความเชื่อ และโดยความเชื่อนี้เอง

-ไม่ว่าจะเป็นอับราฮัม หรือกษัตริย์ดาวิด ซึ่งเป็นคนที่มีชื่อเสียง จึงเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดที่แสดงให้เห็นว่าเป็นคนบุญ โดยความเชื่อ (กท 3:6-9)

-พระเจ้าให้ผู้เชื่อในพระเยซูเป็นคนบุญ (รม 3:26) และโดยความเชื่อนั้นเอง พวกเราทั้งหลายจึงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระคริสต์ ในความตายและการเป็นขึ้นมาจากความตายกับพระองค์

สิ่งที่เปาโลกล่าวถึงในจดหมายของท่าน

-พูดถึงความขัดแย้งกันระหว่างบุญที่มนุษย์อุตส่าห์สร้างขึ้นเอง และบุญของพระเจ้าที่ประทานให้ (กท 2:16;อฟ 2:8-10;ทต 3:4-7;รม 10:3)

-การเป็นคนบุญที่พระเจ้าประทานให้โดยความเชื่อนี้ ขัดแย้งกับประสบการณ์ของท่านตั้งแต่เล็กจนโต เพราะท่านเคยเชื่อมั่นและมั่นใจในบุญของตนเอง (ฟป 3:3-6)

-แต่เดี๋ยวนี้ท่านไว้ใจในพระคริสต์ผู้เป็นบุญของพระเจ้า (ฟป 3:7-8;เทียบกับ 1 คร 1:30)

-ท่านมีความชื่นชมยินดี “เพราะว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีบุญที่เป็นของข้าพเจ้าเองที่ได้มาโดยธรรมบัญญัติ แต่มีมาโดยความเชื่อในพระคริสต์ เป็นบุญซึ่งมาจากพระเจ้า ซึ่งขึ้นอยู่กับความเชื่อ (ฟป 3:9)

-บุญที่พระเจ้าประทานให้โดยพระเยซูผู้ถูกตรึงบนกางเขนนี้ เป็นเหตุให้พวกยิวสะดุด (1 คร 1:23)

-ดังนั้นเปาโลจึงประกาศไว้ในหนังสือกาลาเทีย 2:21 ว่า “ถ้าบุญเกิดจากธรรมบัญญัติแล้ว พระคริสต์ก็ตายโดยไม่มีผลประโยชน์อะไร” เพราะว่าถ้าเราสามารถได้รับความหลุดพ้นได้ด้วยการกระทำของตนเอง พระคริสต์ก็ไม่จำเป็นจะต้องตายเพื่อไถ่บาปของเรา

เนื้อหาสาระสำคัญของเปาโลในหนังสือกาลาเทีย ท่านกล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างโมเสสและพระเยซู

-โมเสสเป็นผู้ให้ธรรมบัญญัติ พระเยซูเป็นผู้ให้พระคุณ

-โมเสสเป็นผู้บอกให้ทำตามธรรมบัญญัติ พระเยซูบอกให้ “เชื่อพึ่งอาศัยในพระองค์

-โมเสสบอกว่า ความหลุดพ้นเกิดขึ้นจากการประพฤติตามธรรมบัญญัติ โมเสสนำเราไปผูกมัดกับการเป็นทาส พระเยซูบอกว่า ความหลุดพ้นเกิดขึ้นจากพระคุณของพระเจ้าโดยความเชื่อในพระองค์ พระเยซูให้เราเป็นอิสระและเป็นบุตร (กท 3:23-4:11 (เทียบกับ กจ 13:38-39)

ความแตกต่างระหว่างพวกฟาริสีและคนเก็บภาษีในคำสอนของพระเยซู

-พวกฟาริสีอาศัยบุญของตนเอง แต่คนเก็บภาษีอาศัยบุญของพระเจ้า และคนที่อาศัยบุญของพระเจ้านั้น เป็นผู้ที่มีบุญจริงๆ (ลก 18:9-14)

หลักสำคัญของการปฏิรูปศาสนาในศตวรรษที่ 16 คือ

  1. คนบาปเป็นคนบุญเพราะพระคุณ
  2. คนบาปหลุดพ้นโดยความเชื่อเท่านั้น
  3. คนบาปไม่ได้หลุดพ้นโดยการประพฤติ
  4. ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 คือการเป็นคนบุญโดยความเชื่อเท่านั้น
  5. ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 ไม่ใช่ประพฤติตามธรรมบัญญัติ
  6. หลักความเชื่อนี้เป็นสิ่งสำคัญและยิ่งใหญ่
  7. ไม่มีหลักใดที่จะยิ่งใหญ่และสำคัญเท่า
  8. เราควรจะประกาศและสั่งสอนให้ทุกคนเข้าใจ
  9. ทุกคนควรพึ่งในพระคุณ ไม่ใช่พึ่งอาศัยในความสามารถของตนเอง

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 20 พฤษภาคม 2012 เวลา 8:25 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) การถูกชำระให้เป็นคนบุญ” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.)


บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่อง ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (ตอน 1/3)

(Justification)

เราได้รับการชำระให้เป็นคนบุญแล้ว

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันพุธที่ 8 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:25 น.


หลักคำสอนที่ว่าด้วยการหลุดพ้นโดยพระคุณของพระเจ้า โดยไม่ต้องประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพื่อจะได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นในขั้นที่ 1 (Justification) นี้

-ถูกต่อต้านมาก เพราะทำให้เกิดการเข้าใจผิดง่าย เปาโลก็รู้สึกไวในเรื่องคนที่อยู่ฝ่ายตรงกันข้ามจะวิพากษ์วิจารณ์เป็นอย่างมาก

-ดังนั้น ท่านจึงได้ตอบคำถามเหล่านี้ในงานเขียนของท่านถึงความสำคัญของธรรมบัญญัติ ความสำคัญของการเป็นคนอิสราเอล และการดำเนินชีวิตหลังจากได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นแล้ว

หน้าที่ของธรรมบัญญัติในฐานะที่เราหลุดพ้นแล้ว

-เป็นเหมือนครูผู้สั่งสอน (pedagogue) หรือผู้อารักขา (custodian) คำที่แปลว่า ครูผู้สั่งสอนหรือผู้อารักขานี้ ในภาษากรีกคือคำว่า “Paidagogos” (ไพดาโกกอส) หมายถึงผู้จัดการมรดกที่บิดามอบหน้าที่ไว้ให้เป็นผู้ดูแลมรดก จนกว่าถึงวันเวลาที่บิดากำหนดไว้จะมาถึง และถ้าวันที่เปิดพินัยกรรมนั้นมาถึง หน้าที่ของผู้จัดการมรดกก็หมดไป (รม 3:20,31;7:7-14;กท 3:19-29)

-มีหน้าที่เปิดเผยให้เห็นถึงความบาป กระตุ้นให้เราทำบาป กักกันเราให้อยู่ใต้ข้อผูกมัด จนกว่าพระคริสต์จะมาถึง ดังที่ท่านกล่าวว่า “พระคริสต์เป็นจุดจบของธรรมบัญญัติ ดังนั้นทุกๆคนที่มีความเชื่อ จะได้รับการชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1” (รม 10:4)

ความสำคัญหรือสิทธิพิเศษของการเป็นยิว

-มีสิทธิพิเศษที่จะไว้วางใจในถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะพวกเขาเป็นคนอิสราเอล ได้รับการทรงให้เป็นบุตรของพระเจ้า สง่าราศีของพระเจ้าปรากฏแก่เขา เขาได้รับบรรดาพันธสัญญา

-พระเจ้าทรงประทานธรรมบัญญัติ และพิธีนมัสการพระเจ้าแก่เขา พวกเขาสืบเชื้อสายจากผู้นำคนสำคัญของชนชาติอิสราเอล และที่สำคัญ พระคริสต์ได้ทรงถือกำเนิดเป็นมนุษย์ในเชื้อชาติของเขา (รม 9:4-5)

ความมั่นคงของพระเจ้าที่มีต่อพวกอิสราเอล

-ไม่เคยทอดทิ้งเขาในฐานะที่เป็นประชาชาติของพระองค์เลย แม้ว่าเขาจะทอดทิ้งพระองค์ และวันหนึ่งเมื่อคนต่างชาติเข้าสู่ราชอาณาจักรของพระเจ้า “ประชาชาติอิสราเอลทั้งสิ้นจะได้รับความหลุดพ้น” (รม 9-11)

-นอกจากนั้น ความหลุดพ้นที่เขาได้รับในพระคริสต์นี้ เป็นความสำเร็จของพันธสัญญาของพระเจ้าที่ให้ไว้กับอับราฮัมเมื่อหลายพันปีมาแล้ว (กท 3:14)

-พระเยซูคริสต์เป็น “ความหวังของพวกอิสราเอล” (กจ 26:6-7;28:20)

-ชุมชนของพระเจ้าแห่งพระเยซูคริสต์ เป็นชนชาติอิสราเอลของพระเจ้า และเมื่อเป็นของพระคริสต์แล้ว ก็เป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม คือเป็นผู้รับมรดกตามพระสัญญา (กท 3:29;6:16)

-ในที่สุดทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นเหล่านี้ เป็นไปตามที่กล่าวไว้แล้วในพระคำของพระเจ้า (รม 3:21;1 คร 15:3 ฯลฯ)

คำถามเกี่ยวกับการประพฤติหลังจากได้รับความหลุดพ้นโดยพระคุณแล้ว

-ถ้าหลุดพ้นโดยพระคุณเพราะความเชื่อแล้ว เราสามารถทำความบาปได้ตามสบายหรือไม่

-ถ้าพระเจ้าอภัยโทษบาปเสมอ และเราได้รับพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ความรัก”) จากพระองค์ทั้งๆที่ไม่สมควรจะได้รับ ถ้าเช่นนั้นเราสามารถดำเนินชีวิตอยู่ในความบาป เพื่อให้พระคุณมากยิ่งขึ้นหรือ (รม 6:1)

คำตอบเกี่ยวกับการประพฤติหลังจากได้รับความหลุดพ้นโดยพระคุณแล้ว

-อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย พวกเราได้ตายต่อบาปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ในบาปต่อไปอีกได้อย่างไร” (รม 6:2)

-หลักคำสอนเช่นนี้เรียกกันว่า “การดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้พระคุณของพระเจ้า” ซึ่งปฏิเสธความบริสุทธิ์อันเกิดจากการประพฤติตามธรรมบัญญัติ ที่เป็นคำสอนของลัทธิยูดาห์ ลัทธิยูดาห์ มีความเชื่อและความเข้าใจว่า พระเจ้าจะไม่ยอมรับเราโดยพระคุณเพราะความเชื่อ เขาเชื่อว่า จะต้องประพฤติปฏิบัติตามด้วย พระเจ้าจึงจะยอมรับ ลัทธินี้เป็นศัตรูแห่งกางเขนของพระเยซูคริสต์ (ฟป 3:19)

-เพราะว่า “พระเยซูตายเพื่อเราจะได้รับการอภัย และพระองค์ตายเพื่อจะทำให้เราทั้งหลายเป็นคนดี” เมื่อเราเป็นคนดี หรือหลุดพ้นโดยพระคุณแล้ว จึงไม่มีเหตุผลอันใดที่เราจะทำบาปเพื่อให้พระคุณมากขึ้น (รม 6:1-2)

ข้อคัดค้าน 3 ประการ คัดค้านคนที่เชื่อว่าการหลุดพ้นโดยเชื่อนั้นไม่พอ

-คัดค้านพวกที่ถือลัทธิยูดาห์

-คัดค้านพวกนิกายโปรเตสแตนท์ที่เรียกตนเองว่าคริสเตียน

-คัดค้านพวกที่นับถือนิกายคาทอลิกที่เรียกตัวเองว่า คริสตัง

-คัดค้านทุกคนที่เชื่อว่าหลุดพ้นบาปด้วยพระคุณของพระเจ้าเท่านั้นไม่พอ จะต้องประพฤติตามด้วย

-สาเหตุที่คัดค้าน เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีมนุษย์ช่วยพระเจ้าได้โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพื่อจะทำให้ความหลุดพ้นสมบูรณ์

กล่าวโดยสรุปคือ ความหลุดพ้นมีอยู่ 3 ขั้นตอน

-ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) นี้ ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่จะต้องดำเนินไปสู่ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ซึ่งเป็นขบวนการที่ต่อเนื่อง และการได้รับความหลุดพ้นทั้งสองขั้นนี้ เราได้รับพระธรรมของพระเจ้า และพระธรรมนี่เอง เป็นพลัง เป็นอำนาจที่จะทำให้เราดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องตามน้ำพระทัยของพระองค์ (หากเรายอม)

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 8 พฤษภาคม 2012 เวลา 15:10 น.

(ข้อมูลที่นำมาเขียนในบทเรียน “ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) การถูกชำระให้เป็นคนบุญ” นี้ แปลและเรียบเรียงมาจากหนังสือ Basic Introduction to the New Testament by John R. W. Stott” PP. 52-78,1964.)


 

 

ความหลุดพ้น 3 ขั้นตอน (Three Step of Salvation)

20 พ.ค.

บทเรียนพระคัมภีร์

เรื่องความหลุดพ้น 3 ขั้นตอน

(Three steps of salvation)

เขียนโดยบรรพต เวชกามา (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

วันอาทิตย์ที่ 29 เมษายน 2012 เวลา 15:20 น.


ความหลุดพ้น (salvation) นี้ โดยทั่วไปคริสเตียนจะเรียกว่า “ความรอด” เพราะคำว่าความรอดเป็นภาษาเฉพาะของคริสเตียน ไม่สื่อความหมายกับคนไทยทั่วไป ในบทเรียนนี้ จึงขอใช้คำว่า “ความหลุดพ้น” เพราะเป็นคำที่คนไทยทั่วไปรู้จัก และต้องการการหลุดพ้น

ความหลุดพ้นนี้ เริ่มต้นที่พระเจ้า ส่วนมนุษย์นั้นรับเอาได้โดยความเชื่อและการกลับใจใหม่ และความหลุดพ้นนี้เกี่ยวข้องกับ “บารมีพระเจ้า” (คริสเตียนทั่วไปใช้ว่า “ข่าวประเสริฐ”) ซึ่งได้แก่การกระทำของพระเจ้าทางพระเยซูคริสต์ ดังที่เปาโลกล่าวไว้ใน โรม 1:16 ว่า “ข้าพเจ้าไม่มีความละอายในเรื่องบารมีของพระเจ้า เพราะว่าบารมีของพระเจ้านั้นเป็นฤทธานุภาพของพระเจ้า เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความหลุดพ้น พวกยิวก่อน แล้วพวกกรีกด้วย”

ดังนั้น ความหลุดพ้นนี้จึงเป็นการที่พระเจ้าประทานชีวิตใหม่ให้กับเราโดยไม่คิดมูลค่าผ่านทางพระเยซูคริสต์ แต่การที่เราจะเข้าใจกระบวนการทั้งหมดว่าชีวิตใหม่ อันเป็นชีวิตเข้าสู่นิพพานนั้น (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ชีวิตนิรันดร์”) เกิดขึ้นกับเราได้อย่างไรนั้น เราจำเป็นจะต้องกลับใจใหม่คือหันจากการพึ่งตัวเอง กลับมาพึ่งพระเจ้า และทำการศึกษาบทเรียนต่อไปนี้ ซึ่งจะชี้แจงให้เห็นว่า ความหลุดพ้นนั้นคืออะไร และจะหลุดพ้นได้อย่างไร เมื่อหลุดพ้นแล้วจะตองทำอย่างไร บทเรียนชุดนี้เราจะวิเคราะห์ถึงถึงความหมายที่เกี่ยวของกับความหลุดพ้นดังต่อไปนี้

1. ความหลุดพ้น (Salvation) ที่ได้มาจากการกระทำของพระเจ้าทางพระเยซูคริสต์ ซึ่งเราจะรับเอาได้ด้วยความเชื่อโดยการเกิดใหม่

2. การถูกชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) หรือบางทีก็เรียกว่า การที่พระเจ้านับว่าเราเป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่หนึ่ง เป็นการกระทำของพระเจ้าในพระเยซูคริสต์ ที่พระองค์ได้มาใช้หนี้ค่าของความบาปให้แก่เรา และเรากลายเป็นคนบุญที่อาศัยอยู่ในร่างของคนบาป

3. การถูกชำระให้บริสุทธิ์ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) เป็นการกระทำของพระเจ้าโดยพระธรรมของพระองค์ (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์”) ที่ทำการชำระให้เราบริสุทธิ์ทุกๆวัน โดยการที่เมื่อเราทำผิดบาปต่อพระเจ้า เราก็สารภาพบาปไปเรื่อยๆ และเราก็จะบริสุทธิ์ขึ้นไปเรื่อยๆ คำสอนนี้ ไม่ได้ส่งเสริมให้คนทำบาป แต่ชี้แจงเห็นความจริงว่า เราจะต้องดำเนินชีวิตอย่างไร

4. การเสริมสร้างกันในชุมชนของพระเจ้า (Edification) เป็นการเสริมสร้างซึ่งกันและกันในขุมชนของพระเจ้า เพราะพระองค์ไม่ได้เรียกเราให้มาเป็น “ปัจเจกบุคคล” แต่เรียกให้มารวมกลุ่ม ซึ่งเรียกว่า “ชุมชนของพระเจ้า” (คริสเตียนทั่วไปเรียกว่า “คริสตจักร”)

5. การเข้าสู่สง่าราศีในความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) เป็นความหลุดพ้นขั้นที่สมบูรณ์ เพราะเมื่อเราได้รับความหลุดพ้นในขั้นที่ 1-2 แล้ว เรายังอาศัยอยู่ในร่างกายของคนบาป เมื่อเราจากร่างกายของคนบาปแล้ว เราจะเข้าสู่ “ร่างกายใหม่” ซึ่งปราศจากบาป พระเยซูจะเป็นผู้ประทานให้ ในตอนนี้ เราจะกล่าวถึงความหลุดพ้น 3 ขั้นตอน ส่วนเรื่องอื่น เราจะค่อยศึกษาไปตามลำดับ

ความหมายของความหลุดพ้น (The Meaning of Salvation)

ความหลุดพ้น ในภาษากรีกคือ soteria มีความหมายว่า “การปล่อย” “ช่วยให้ปลอดภัย” “ป้องกันจากอันตราย”

พระเจ้าได้ทรงสำแดงพระองค์ตั้งแต่ในพระคัมภีร์เดิมว่า พระองค์ผู้เดียวเท่านั้นที่จะทรงช่วยเหลือประชากรของพระองค์ให้หลุดพ้นจากความบาปและผลของมันได้ (สดด 27:1,88:1;62:1;ฉธบ 26:8;)

พระคัมภีร์ใหม่ได้อธิบายความหลุดพ้นว่าเป็นหนทางที่นำชีวิตไปสู่การมีความสัมพันธ์กับพระเจ้านิรันดร์ในสวรรค์ (มธ 7:14;มก 12:14;ยน 14:6;กจ 16:17;2 ปต 2:2;2:21;กจ 9:2,22:4;ฮบ 10:20)

หนทางแห่งความหลุดพ้นนี้ เริ่มต้นด้วยการกลับใจใหม่เชื่อในพระเจ้า ได้รับการยอมรับให้เข้าเป็นบุตรของพระองค์ แล้วเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทาง เราสามารถอธิบายได้ว่า “ความหลุดพ้น” นี้มีแหล่งกำเนิดอยู่ที่พระเจ้า มนุษย์จะหลุดพ้นได้โดยตอบสนองต่อการนำเสนอของพระองค์เท่านั้น ไม่มีทางอื่นใดที่มนุษย์จะสร้างความหลุดพ้นขึ้นมาได้ด้วยตนเอง และความหลุดพ้นนั้นมีอยู่ 3 ขั้นตอน

1. แหล่งกำเนิดของความหลุดพ้น

พระเจ้าเป็นแหล่งกำเนิดของความหลุดพ้น และพระเยซูคริสต์เป็นทางไปสู่พระเจ้าพระบิดา ดังที่พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นทางนั้น เป็นความจริงและเป็นชีวิต ไม่มีผู้ใดมาถึงพระบิดาได้นอกจากจะมาทางเรา” (ยน 14:6,กจ 4:12) ดังนั้นทางหลุดพ้นจึงมีอยู่ทางเดียวเท่านั้น

พระเจ้าเป็นผู้เตรียมทางหลุดพ้นไว้เพื่อเราโดยพระคุณของพระองค์ พระองค์เริ่มโดยการทำพันธสัญญากับอับราฮัม ว่าจะประทานความหลุดพ้นให้ และจะส่ง “พระสัญญา” นั้นมาเกิดเป็นมนุษย์ และมาเป็นพระเยซูคริสต์ ความหลุดพ้นนี้เกี่ยวข้องกับความตาย การเป็นขึ้นมาจากความตาย และการอธิษฐานวิงวอนเพื่อผู้เชื่ออย่างต่อเนื่องของพระองค์ ดังที่เปาโลกล่าวไว้ว่า “แต่พระเจ้าทรงมีพระคุณให้เขาเป็นคนบุญโดยไม่คิดมูลค่า โดยที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่เขาให้พ้นบาปแล้ว พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูไว้ให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป โดยพระโลหิตของพระองค์ ความเชื่อจึงได้ผล ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นบุญของพระเจ้าในการที่พระองค์ได้ทรงอดกลั้นพระทัย และทรงยกบาปที่ได้ทำไปแล้วนั้น” (รม 3:24-25,5:8,10;ฮบ 7:25)

2. วิธีการที่จะได้รับความหลุดพ้น มนุษย์จะหลุดพ้นได้โดยตอบสนองต่อการนำเสนอของพระเจ้า พระเจ้าเป็นผู้เสนอความหลุดพ้นมา มนุษย์เป็นผู้รับเอาโดยความเชื่อ

-ความหลุดพ้นนั้น มนุษย์จะได้รับโดยพระคุณของพระเจ้า ผ่านทางความเชื่อในพระคริสต์ (รม 3:22,24-25,28)

-นั่นคือความหลุดพ้นเป็นไปได้เพราะพระคุณของพระเจ้า และการตอบสนองของมนุษย์โดยความเชื่อเท่านั้น (กจ 16:31;รม 1:17;อฟ 1:15;2:8) เมื่อพระเจ้ายืนไมตรีมา โดยให้มนุษย์หลุดพ้นโดยพระคุณ และมนุษย์จะรับเอาความหลุดพ้นโดยพระคุณนั้นเพราะความเชื่อ

3. ขั้นตอนของความหลุดพ้น ความหลุดพ้นมีอยู่ด้วยกัน 3 ขั้นตอน (Three steps of salvation) คือ

3.1 ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (The first step of salvation)

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) นี้ เป็นการถูกชำระให้เป็นคนบุญ (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับปี 1971 แปลว่า “คนชอบธรรม” ส่วนพระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานปี 2011 แปลว่า “ถูกชำระให้เป็นคนชอบธรร”) เป็นการที่พระเจ้าได้ชำระหรือใช้หนี้บาปให้กับเรา พระองค์นับว่าเป็นคนบุญ ซึ่งเป็นประสบการณ์ส่วนตัวที่เราได้รับการอภัยในฐานะผู้เชื่อ และได้ผ่านพ้นจากความตายฝ่ายวิญญาณไปสู่การมีชีวิตฝ่ายวิญญาณ จากฤทธิ์อำนาจของบาปไปสู่ฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า จากการปกครองของซาตานไปสู่การปกครองของพระเจ้า (กจ 10:43,26:18;รม 4:6-8,6:17-23;1ยน 3:14)

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) ที่เราถูกชำระให้เป็นคนบุญนี้ ได้นำเราให้มีความสัมพันธ์ใหม่ส่วนตัวกับพระเจ้า และพระองค์ช่วยเหลือเราให้พ้นจากการลงโทษเนื่องจากผลของบาป กล่าวโดยสรุป ความหลุดพ้นในขั้นที่ 1 นี้ คือหลุดพ้นจากโทษทัณฑ์ของบาปนั่นเอง (ยน 1:12;รม 1:16;1คร 1:18) “ด้วยว่าค่าจ้างของความบาปคือความตาย แต่ของประทานจากพระเจ้าคือ ชีวิตเข้าสู่นิพพาน ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา” (รม 6:23) ดังนั้น เราจึงกลายเป็น คนบุญ (คือเป็นคนที่ไม่มีค่าของความบาปอีก) ที่ยังอาศัยอยู่ในร่างของ คนบาป ผู้เชื่อในพระเจ้าจึงมีธรรมชาติสองอย่าง คือธรรมชาติเก่า และธรรมชาติใหม่

ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) ที่เราถูกชำระให้เป็นคนบุญนี้ เราได้มีสันติภาพกับพระเจ้า คือการคืนดีกับพระเจ้า ไม่เป็นศัตรูกับพระองค์อีกต่อไป (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับปี 1971 แปลว่า “สันติสุขในพระเจ้า” พระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานปี 2011 แปลว่า “อยู่อย่างสงบสุขเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า”) และเรายังได้ยืนอยู่ในร่มพระคุณของพระองค์ ชื่นชมยินดีในความหวังว่าจะได้มีส่วนในพระสิริของพระเจ้า และชื่นชมยินดีในความทุกข์ยากลำบาก เพราะความทุกข์ยากลำบากทำให้เกิดความอดทน (รม 5:1-3)

3.2 ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (The Second Step of salvation)

ความหลุดพ้นในขั้นที่ 2 (Sanctification) นี้ คือการที่เราถูกชำระให้บริสุทธิ์ในการดำเนินชีวิตในปัจจุบันของเรา พระเจ้าจะช่วยเราให้พ้นจากการทำบาป และการครอบงำของบาป และช่วยให้เราทำตามพระธรรม และจะสำแดงผลแห่งพระธรรมออกมาในชีวิตของเรา (กท 5:22-24)

ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) คือการที่ผู้เชื่อในพระองค์ถูกชำระให้บริสุทธิ์จากพระเจ้าทุกๆวัน และยังได้รับสิ่งต่อไปนี้:

(1) เป็นผู้ที่ได้รับสิทธิพิเศษในการมีความสัมพันธ์แบบตัวต่อตัวกับพระเจ้าในฐานที่พระองค์เป็นพระบิดา “แต่ส่วนบรรดาผู้ที่ต้อนรับพระองค์ พระองค์ทรงประทานสิทธิให้เป็นบุตรของพระเจ้า (ยน 1:12) และมีความสัมพันธ์กับพระเยซูคริสต์ในฐานะที่พระองค์เป็นจอมเจ้านายและพระผู้ช่วยให้หลุดพ้น (ยน 14:18-23)

(2) เป็นผู้ที่ได้ตายต่อบาปแล้ว และยังเป็นผู้ที่ยอมจำนนต่อการทรงนำของพระธรรมและพระคำของพระเจ้า (ยน 8:31,14:21;รม 6:1-14;8:1-17;2ทธ 3:15-16)

(3) เป็นผู้ที่ได้รับพระธรรมและเต็มเปี่ยมไปด้วยผลของพระพระธรรม และจะต้องรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้ (กจ 2:33-39;อฟ 5:18)

(4) เป็นผู้ที่จะต้องได้แยกตัวจากบาป และพงศ์พันธุ์ที่คดโกงในยุคปัจจุบัน (กจ 2:40;รม 6:1-14; 2 คร 6:17)

(5) เป็นผู้ที่ได้รับการทรงเรียกให้ต่อสู้เพื่ออาณาจักรของพระเจ้า โดยต่อสู้กับซาตานและสมุนของมัน (2 คร 10:4-5;อฟ 6:11,6:16;1 ปต 5:8)

กล่าวโดยสรุป ความหลุดพ้นในขั้นที่ 2 คือความหลุดพ้นจากอำนาจของบาปโดยพระคุณของพระเจ้า ในการดำเนินชีวิตประจำวัน เป็นคนดีขึ้นในทุกๆวัน โดยการช่วยเหลือของพระเจ้า

3.3 ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (The third Step of salvation)

ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) ได้แก่การเข้าสู่ศักดิ์ศรีในพระเจ้า: (รม 13:11-12;1 ธส 5:8-9;1ปต 1:5) เป็นการรับร่างกายใหม่ เป็นความครบบริบูรณ์ของความหลุดพ้นขั้นที่ 1 และ 2 ที่เราได้รับแล้วนั้น ซึ่งเราจะได้รับสิ่งต่อไปนี้

(1) การปลดปล่อยจากพระพิโรธของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึง (รม 5:9;1คร 3:15,5:5;1 ธส 1:10,5:9)

(2) การมีส่วนร่วมในพระสง่าราศีของพระเจ้า และได้รับกายใหม่ (รม 8:29;1คร 15:49,15:52)

(3) การได้รับบำเหน็จรางวัลในฐานะผู้มีชัยชนะ (วว 2:7)

-กล่าวโดยสรุป ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 นี้ คือความหลุดพ้นจากการมีอยู่ของบาป ซึ่งหมายถึงในอนาคตจะไม่มีบาปหลงเหลืออยู่ในชีวิตของเราอีกเลย

ความหลุดพ้นพ้นขั้นที่ 3 นี้ เป็นเป้าหมายของผู้เชื่อในพระเจ้าทุกคนที่จะต้องต่อสู้เพื่อไปให้ถึง ตอนนี้เราได้รับความหลุดพ้นมาแล้ว 2 ขั้นตอน คือความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) ที่เราถูกชำระให้เป็นคนบุญ (ที่อาศัยในร่างของคนบาป) และความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ที่เราถูกชำระให้บริสุทธิ์ เราจำเป็นต้องต่อสู้ในสงครามฝ่ายจิตวิญญาณทุกวันเพื่อไปให้ถึงความหลุดพ้นในขั้นที่ 3 (Glorification) ซึ่งเป็นความหลุดพ้นในขึ้นสุดท้าย (1 คร 9:24-27;ฟป 3:8-14)

-ในการดำเนินชีวิตในปัจจุบันนี้ พระเจ้าแนะนำตักเตือนให้เราดำเนินชีวิตด้วยความระมัดระวัง เราจะรับคำแนะนำของพระองค์ได้จากการอ่านพระคัมภีร์ เราจะต้องปรับปรุงแก้ไขชีวิตของเราให้ดีขึ้น เพราะเมื่อเราอยู่ในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 แล้ว เราจะมีพลังอำนาจของพระเจ้า ช่วยให้เราเป็นคนดีขึ้น ถ้าไม่เช่นนั้น เราอาจจะได้รับโทษหากไม่เชื่อฟังพระเจ้าได้ ทั้งนี้ก็เพื่อช่วยเหลือเราไม่ให้พลาดไปจากความหลุดพ้นในขั้นที่สาม (Glorification) ซึ่งจะเกิดขึ้นในอนาคต (1คร 5:1-13;9:24-27;ฟป 2:12,16;2ปต 1:5-11

-ความหลุดพ้นทั้งสามขั้นตอนนี้ เป็นไปตามหลักการของพระคัมภีร์ และสอดคล้องกับหลักคำสอนอื่นๆในพระคัมภีร์ คือ เราได้รับแล้ว และยังไม่ได้รับอย่างครบบริบูรณ์ ถ้าถามว่า เราหลุดพ้นแล้วหรือยัง ก็จะตอบทั้ง “Yes” (ได้รับแล้ว) และ “No” (ยังไม่ได้รับ) ได้รับแล้ว คือได้รับแล้วในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือ ถูกชำระให้เป็นคนบุญ เพราะพระคุณของพระเจ้าโดยความเชื่อ และการถูกชำระให้เป็นคนบริสุทธิ์โดยพระคุณเพราะความเชื่อในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) ส่วนที่ยังไม่ได้รับนั้น คือ ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) ได้แก่การเข้าสู่ศักดิ์ศรี การได้รับร่างกายใหม่ เรื่องอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน เช่นเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าที่บางครั้งพระเยซูก็ตรัสว่ามาแล้ว และบางครั้งก็ตรัสว่ายังมาไม่ถึง

-การศึกษาถึงคำสอนของพระคัมภีร์ที่ว่าด้วยความหลุดพ้นนี้ มีความจำเป็น เป็นอย่างมาก เพราะจะช่วยให้เราขจัดข้อสงสัยและข้อถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องความหลุดพ้น ว่าเราหลุดพ้นหรือยัง กล่าวโดยสรุปอีกครั้งหนึ่งว่า ถ้าเราเข้าใจในคำสอนของพระคัมภีร์แล้ว เราจะเห็นว่า ความหลุดพ้นมีอยู่ 3 ขั้นตอน

1. ความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) คือความหลุดพ้นที่พระเจ้าประทานให้ “คนบาป” กลายเป็น “คนบุญ” เป็นความหลุดพ้นโดยพระคุณของพระเจ้า เป็นความหลุดพ้นที่ได้จากการตอบสนองต่อพระคุณของพระเจ้าโดยความเชื่อ เป็นการกระทำของพระเจ้าเพื่อมนุษย์คนบาป และเป็นการตอบสนองของมนุษย์ต่อพระคุณนั้นที่รับเอาโดยความเชื่อ เป็นการกระทำของพระเจ้าในพระเยซูเพื่อคนบาป นั่นคือ พระองค์มาทำตามหนังสือหมวดธรรมบัญญัติ และหนังสือหมวดของคนทรงของพระเจ้า และพระองค์ได้ตาย และเป็นขึ้นมาจากความตายเพื่อคนบาป

2. ความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) เป็นความหลุดพ้นขั้นที่เชื่อมต่อจากความหลุดพ้นขั้นที่ 1 คือเราจะต้องดำเนินชีวิตโดยการถูกชำระให้บริสุทธิ์จากพระเจ้าในชีวิตประจำวันของเรา ด้วยการสำนึกผิด และสารภาพบาป เมื่อมีการทำผิดพลาดพลั้งไป “ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยน 1:9) กล่าวคือ เราจะต้องดำเนินชีวิตตามความประสงค์ของพระเจ้า ไม่ใช่ดำเนินชีวิตตามเนื้อหนัง ซึ่งได้แก่ กิเลส ราคะ ตัณหาของเนื้อหนัง

3. ความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification) เป็นความหลุดพ้นขั้นที่สาม เป็นความสมบูรณ์ของความหลุดพ้นทั้งสองขั้นตอนที่ได้รับแล้วนั้น เราจะได้รับเมื่อเราไปอยู่กับพระองค์ หรือเมื่อพระองค์เสด็จกลับมาครั้งที่สอง ความหลุดพ้นโดยพระคุณ เพราะความเชื่อนี้ มั่นคง เราไม่วันที่เราจะหล่นหายไปจากพระคุณของพระเจ้าได้เลย ไม่ต้องกลัวว่า ทำสิ่งนี้ผิดจะไม่หลุดพ้น ทำสิ่งนั้นผิดจะไม่หลุดพ้น

-เพราะพระคำของพระเจ้ากล่าวไว้ว่า “แล้วใครจะให้เราทั้งหลายขาดจากพรหมวิหารสี่ อันได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ความรัก”) ของพระคริสต์ได้เล่า จะเป็นความทุกข์ หรือความยากลำบาก หรือการเคี่ยวเข็ญ หรือการกันดารอาหาร หรือการเปลือยกาย หรือการถูกโพยภัย หรือการถูกคมดาบหรือ…หรือซึ่งสูง หรือซึ่งลึก หรือสิ่งใดๆอื่นที่ได้ทรงสร้างแล้วนั้น จะไม่สามารถกระทำให้เราทั้งหลายขาดจากพรหมวิหารสี่ของพระเจ้า ซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้” (รม 8:35,39)

เขียนโดย Banpote Wetchgama (ศูนย์พันธกิจอุดรธานี)

แก้ไขล่าสุด ใน วันพฤหัสที่ 20 พฤษภาคม 2012 เวลา 8:00

พุทธศาสนิกชนใหม่

15 พ.ค.

พุทธศาสนิกชนใหม่

โดยบรรพต เวชกามา

ใครก็ตาม ถ้ากลับใจใหม่เชื่อในพระเยซูคริสต์เจ้า มักจะเรียกตนเอง หรือถูกเรียกว่า คริสเตียน และกลายไปเป็นคำที่เรียกคนที่นับถือศาสนาคริสต์ทั่วโลก แท้จริงคำนี้ปรากฏในพระคัมภีร์ใหม่เพียง 3 ครั้งเท่านั้น และไม่ได้เป็นคำที่คนของพระเจ้าในสมัยนั้นเรียกตัวเอง แต่เป็นคำของคนที่ไม่เชื่อในพระเยซูคริสต์ใช้เรียก และเรียกอย่างดูหมิ่นเหยียดหยามว่า คริสเตียน มีความหมายว่า พวกนอกคอก พวกนอกลู่นอกทาง พวกเชื่อไม่เหมือนคนอื่น คนของพระเจ้าในสมัยนั้นไม่ได้เรียกตัวเองเช่นนั้น แต่เรียกว่า เซนท์ (Saint) (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับปี 1971 และฉบับมาตรฐานปี 2011 แปลว่า ‘ธรรมิกชน’แต่พระคัมภีร์ฉบับแปลว่าจาก KJV ‘วิสุทธิชน’ แต่ข้าพเจ้าเสนอว่าน่าจะแปลว่า วิมุติชนมากกว่า เพราะคำนี้แปลว่า “ผู้ที่หลุดพ้นแล้ว”) หรือ “บุตรของพระเจ้า” (Children of God) ต่อมาผู้ที่เชื่อในพระเจ้ากลับเรียกตนเองว่า “คริสเตียน” และใช้เรียกทุกคนที่เชื่อพระเจ้าทั่วโลก มีความหมายตามความเข้าใจของตนเองว่า ผู้ที่เป็นคนของพระเยซูคริสต์ แต่เมื่อนำไปใช้เรียกตนเอง และคนที่เชื่อใหม่ต่างชาติต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม ความหมายของคำว่า คริสเตียนจะเปลี่ยนไป ดังที่จะอธิบายต่อไป

ในประเทศไทย ประวัติความเป็นมาของคำว่าคริสเตียน มีดังต่อไปนี้คือ ตอนแรก ในสมัยอาณาจักรอยุธยา รัชสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ มีพวกพ่อค้าชาวโปรตุเกสได้เข้ามาติดต่อค้าขาย (ปี ค.ศ 16052) และได้นำ ศาสนาคริสต์[นิกายโรมันคาทอลิก ที่ประกอบด้วยบารมีของพระเจ้า (คริสเตียนทั่วไปจะเรียกว่า “ข่าวประเสริฐ”) และรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของคริสตจักรตะวันตก อันเป็นเปลือกนอก] เข้ามาด้วย ชาวโปรตุเกสออกเสียงคำว่า “คริสเตียน” ตามสำเนียงภาษาของตนว่า คริสตัง คนไทยจึงเรียกพวกนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกว่า คริสตัง

ต่อมา สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ในแผ่นดินของสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชการที่ 3 (ค.ศ 1828) ได้มีมิชชั่นนารี (Missionary) ที่เป็นนิกายโปรเตสแตนท์ (Protestant) จากอังกฤษเข้ามาเมืองไทย พวกนี้เรียกตัวเองว่า คริสเตียนตามสำเนียงภาษาของตน คนไทยจึงเข้าใจว่าเป็นคนละคำ และเรียกผู้นับถือนิกายโปรแตสแตนท์ว่า คริสเตียนมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ส่วนพวกที่นับถือนิกายคาทอลิกก็จะเรียกว่า คริสตัง แท้จริงแล้วคำว่า คริสตังและคริสเตียนเป็นคำเดียวกัน เพียงแต่ออกเสียงตามความถนัดของเจ้าของภาษาเท่านั้น ถ้าเราเชื่อว่า ทั้งคาทอลิกและโปรแตสแตนท์ เป็นบุตรของพระเจ้า เชื่อว่าหลุดพ้นโดยพระคุณของพระเจ้า เราน่าจะเรียกคนทั้งสองนิกายนี้ว่า วิมุตติชน ซึ่งมีความหมายว่า “ผู้ที่หลุดพ้นจากความผิดความบาปแล้วโดยพระคุณของพระเจ้า”

การที่ผู้เชื่อในพระเจ้าเรียกตัวเองว่า “คริสเตียน” นั้น มีความหมายแคบมาก หมายถึงเฉพาะคนที่นับถือนิกายโปรเตสแตนท์เท่านั้น ไม่ได้รวมถึงนิกายคาทอลิกด้วย ความจริงแล้วทั้ง คริสตังและ คริสเตียนที่พึ่งอาศัยในพระคุณของพระเจ้าล้วนเป็นลูกพระเจ้าเช่นกัน การเรียกตัวเองว่า คริสเตียน จึงดูเหมือนว่าคริสเตียนเท่านั้นที่เป็นลูกของพระเจ้า (ส่วนพวกคาทอลิกและพวกออธอด๊อกและนิกายอื่นๆ ไม่เกี่ยว) จึงเป็นการใจแคบเกินไปที่เราจะเข้าใจและเหมาเช่นนั้น คริสเตียนหรือแม้แต่คริสตังก็ตาม ถ้าเพียงแต่นับถือเปลือกนอกของศาสนา ที่เป็นเพียงรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของคริสตจักรตะวันตก ไปโบสถ์หรือไปวัดทุกวันอาทิตย์ แต่ไม่ได้พึ่งอาศัยในพระคุณของพระเจ้า (กลับไปพึ่งตนเองเพื่อจะได้รับความหลุดพ้น) ก็ไม่ได้เป็นลูกของพระเจ้า ได้หล่นพ้นจากพระคุณของพระเจ้าแล้ว

ดังที่เปาโลกล่าวว่า “ท่านทั้งหลายที่ปรารถนาจะถูกชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่หนึ่ง (Justification) โดยธรรมบัญญัติ ก็ถูกตัดขาดจากพระคริสต์ และหล่นจากพระคุณไปเสียแล้ว (กท 5:4) เหมือนพวกยิวที่เกิดเป็นยิว แต่ไม่ได้เชื่อในพระคุณของพระเจ้า (แต่กลับไปพึ่งตนเอง) คนเหล่านั้นก็ไม่ใช่ยิวแท้จริง เป็นยิวทางเชื้อสายเท่านั้น คนที่เป็นยิวแท้จริงคือคนที่มีความเชื่อเช่นเดียวกับอับราฮัม ดังที่เปาโลกล่าวว่า “เพราะว่ายิวแท้ มิใช่คนที่เป็นยิวแต่ภายนอกเท่านั้น และการเข้าสุหนัตแท้ก็ไม่ใช่การเข้าสุหนัตซึ่งปรากฏที่เนื้อหนังเท่านั้น คนที่เป็นยิวแท้ คือคนที่เป็นยิวภายใน และการเข้าสุหนัตแท้นั้นเป็นเรื่องของจิตใจตามพระธรรม มิใช่ตามตัวบทบัญญัติ คนอย่างนั้นพระเจ้าสรรเสริญ มนุษย์ไม่สรรเสริญ” (รม 2:28-29)

ดังที่ได้กล่าวมาบ้างแล้วว่า คำว่า คริสเตียน เป็นคำที่มีต้นกำเนิดไม่ค่อยดี และพัฒนามา สู่ความหมายที่คับแคบและไม่ดี ยิ่งเมื่อนำมาใช้ในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ภาคอีสาน คำนี้มีความหมายในทางลบ ตามที่ปรากฏอยู่ในจิตใจและสมองของคนอีสาน 6 ประการ (เป็นอย่างน้อย) คือ

1. คนที่นับถือศาสนาของคนต่างด้าวท้าวต่างแดน

2. ลูกน้องฝรั่ง

3. คนขายชาติขายศาสนา คนอีสานมักจะกล่าวว่า ศาสนาของตนเองดีอยู่แล้ว ไปนับถือศาสนาของคนอื่นทำไม สิ่งสำคัญสำหรับคนไทยมีสามอย่างคือ ชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ ศาสนานั้นหมายถึง พุทธศาสนา เมื่อเราไปนับถือศาสนาอื่น เขาจึงรู้สึกว่าเราเป็นคนขายชาติขายศาสนา คนไทยทั่วไปมีความเชื่อว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ

4. คนที่เป็นโรคเรื้อน ในสมัยแรกๆนั้น คนที่มาเชื่อพระเจ้า เข้าศาสนาคริสต์ ส่วนใหญ่จะเป็นคนโรคเรื้อน เพราะคนธรรมดาทั่วๆไป ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ไม่มาเชื่อพระเจ้า มิชชั่นนารีในสมัยนั้น จึงทำพันธกิจกับคนโรคเรื้อน และคนโรคเรื้อนส่วนใหญ่ เชื่อในพระเจ้า เข้าศาสนาคริสต์

5. เป็นพวกที่สืบตระกูลมาจากคนที่เป็น “ผีปอบ” คนอีสานในสมัยก่อน (แม้แต่สมัยปัจจุบัน) มีความเชื่อในเรื่อง ผีปอบ คนที่ชาวบ้าน (ใส่ร้าย) ว่าเป็นผีปอบนี้ จะถูกไล่ออกจากหมู่บ้าน ไม่ให้อาศัยอยู่ด้วย คนเหล่านี้จึงไปตั้งหมู่บ้านใหม่ และหันไปเข้าศาสนาคริสต์ นับถือศาสนาคริสต์ (มีทั้งที่เป็นคาทอลิก และโปรเตสแตนท์) คนอีสานทั่วไปจึงรังเกียจ ไม่อยากคบหาสมาคมด้วย เพราะคนเหล่านี้เคยเป็นผีปอบ ลูกหลานเกิดมาก ก็เป็นลูกหลานของผีปอบ

6. ตายแล้วไม่พบพระ (สงฆ์) คนไทยพุทธเข้าใจว่า ผู้ที่บวชเป็นพระ (สมณะ) เท่านั้นที่เป็นพระ ส่วนคนที่ไม่ได้บวช ก็คือคนธรรมดา โดยไม่ได้คิดว่า “นักบวช” ในศาสนาอื่นๆ ก็มี แต่เขาไม่ได้แต่งตัวตามรูปแบบที่คนไทยเคยพบเห็น ก็ไม่เรียกว่าพระ และไม่เข้าใจว่าเป็นพระ ดังนั้น เมื่อคริสเตียนตาย ก็ไม่เห็นมีพระ (สงฆ์) มาทำพิธีกรรมทางศาสนา เขาจึงถือว่า คริสเตียนตายแล้วไม่พบพระ (สงฆ์) ดังนั้น เขาจึงไม่อยากเป็นคริสเตียน เพราะตายแล้วไม่พบพระ(สงฆ์)

เมื่อคำว่า คริสเตียนเป็นปัญหาและอุปสรรคขัดขวางไม่ให้คนมาเชื่อในพระเจ้า เราจึงปฏิเสธคำนี้และหันไปใช้คำใหม่ คือ คำว่า ลูกพระเจ้า (Children of God) การกระทำดังกล่าว ไม่ใช่ว่าเราคิดขึ้นเอง แต่เราได้ตัวอย่าง (Model) มาจากการกระทำของพระเจ้า เมื่อพระองค์อวตาร (Avatar) ลงมาเกิดเป็นมนุษย์ (เป็นยิว) พระองค์ไม่ได้นำศาสนาใหม่ (ศาสนาของสวรรค์) ที่เป็นเปลือกนอกหรือรูปแบบจากภายนอกเข้ามาเลย ดังพระคำของพระองค์กล่าวไว้ว่า “พระวาทะทรงเกิดเป็นมนุษย์ และทรงอยู่ท่ามกลางเรา เราเห็นพระสิริของพระองค์ คือพระสิริอันสมกับพระบุตรองค์เดียวของพระบิดา บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง ยอห์นได้เป็นพยานให้กับพระองค์และร้องประกาศว่า ‘นี่แหละคือพระองค์ผู้ที่ข้าพเจ้าได้กล่าวถึงว่า พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังข้าพเจ้าทรงเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า’ และเราได้รับพระคุณซ้อนพระคุณ จากความบริบูรณ์ของพระองค์ คือว่าได้ธรรมบัญญัตินั้นมาทางโมเสส ส่วนพระคุณและความจริงมาทางพระเยซูคริสต์ ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้าเลย แต่พระบุตรองค์เดียวผู้สถิตในพระทรวงของพระบิดา พระองค์ได้ทรงสำแดงพระเจ้าแล้ว” (ยน 1:14-18)

จากพระคำของพระเจ้าตอนนี้เราจะเห็นว่า พระองค์ให้พระธรรม (หรือพระธรรมธาตุนั้น=The Logos=พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “พระวาทะ”) มาเกิดเป็นยิว ใช้รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของยิวที่สอดคล้องกับพระคำของพระเจ้า รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของยิวที่พวกพระในศาสนายิว (ฟาริสี) หรือบรรพบุรุษของยิวกำหนดขึ้น และไม่สอดคล้องกับพระคำของพระเจ้า พระเยซูก็คัดค้าน และปฏิเสธสิ่งเหล่านั้นเสีย ไม่ใช่เฉพาะพระเจ้าเท่านั้นเป็นผู้กระทำเช่นนี้ เมื่อเปาโลนำบารมีของพระเจ้าไปยังคนต่างชาติ ท่านก็ไม่นำรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของยิวไปใช้กับคนต่างชาติด้วย รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของยิวที่สำคัญ ที่เปาโลไม่นำไปใช้กับคนต่างชาติคือ การเข้าสุหนัต ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับความหลุดพ้น การเข้าสุหนัตไม่จำเป็นสำหรับคนต่างชาติ (ดู กิจการ 15:1-21)

คนตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนไทย เมื่อเกิดขึ้นมาในสังคมจะได้ชื่อว่าเป็น พุทธศาสนิกชน คือเป็นผู้ที่นับถือศาสนาพุทธ เป็นชาวพุทธตามใบทะเบียนสำมะโนครัว ตามบรรพบุรุษ (เหมือนชาวยิว ที่เป็นยิวตามบรรพบุรุษ หรือชาวตะวันตกเป็นคริสเตียน-คริสตัง ตามบรรพบุรุษ) มีน้อยคนที่เป็นพุทธจริงๆ ที่เข้าถึงหลักธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ชาวพุทธในประเทศไทยจะเป็นผู้ที่นับถือ ศาสนาผสม คือ ลัทธิบูชาผี (Animism) ศาสนาพราหมณ์หรือฮินดู (Hinduism) และศาสนาพุทธ (Buddhists) ทั้ง 3 ศาสนาดังกล่าวนี้จะถูกหล่อหลอมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คนที่เรียกตนเองว่า พุทธศาสนิกชน จะถือทั้ง 3 ศาสนา ไม่ปฏิเสธอย่างหนึ่งอย่างใด แต่เมื่อศาสนาคริสต์เข้ามา ก็พยายามที่จะต่อยอดเข้าไป ดังที่อาจารย์ ดร นันทชัย มีชูธนได้ทำแผนภูมิในงานเขียนของท่านดังนี้

 

 

                                                        คริสต์

 

 

                                                พุทธ

 

 

                                            ศาสนาพราหมณ์

 

 

 

                                                ศาสนาผี

 

 

แผนภูมิการเชื่อต่อระหว่างศาสนา

สาเหตุที่ศาสนาคริสต์ ไม่สามารถที่จะต่อยอดกับศาสนาดั้งเดิมของคนไทยตามแผนภูมินี้ได้ เพราะศาสนาคริสต์มีรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของตน ที่ไม่สอดคล้องกับรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของคนไทย ถ้านับเวลาเฉพาะนิกายโปรแตสแตนท์ที่เข้ามาในเมืองไทยจะล่วงเลยมาเป็นเวลา 175 ปี ถ้าจะนับเวลาของนิกายโรมันคาทอลิกจะมากกว่านั้น แต่สมาชิกของคริสตจักรทั้ง 2 นิกายมีเพียง 991,600 คนเท่านั้น1 เหตุที่เป็นเช่นนั้น เพราะศาสนาคริสตไม่สามารถเข้าถึง (ใจ) คนไทยได้ คนไทยไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา คนไทยหวงแหนศาสนา เพราะคนไทยคิดว่า ศาสนาของตนเองนั้นดีแล้ว ถ้าเปลี่ยนศาสนาก็ดูเหมือนว่า ทรยศต่อบรรพบุรุษ ไปนับถือศาสนาของคนต่างด้าวท้าวต่างแดน เป็นที่ดูหมิ่นดูแคลนของคนในสังคม คนไทยจะยอมรับวัฒนธรรมของตะวันตกบางอย่างได้อย่างหน้าชื่นตาบาน แต่ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา สิ่งใดที่เป็นวัฒนธรรมของตะวันตก คนไทยยอมรับ และปฏิบัติตามอย่างไม่เคอะเขิน เราจะเห็นว่า รูปแบบและวัฒนธรรมบางอย่างของคริสตจักรตะวันตก จะเป็นที่ยอมรับของคนไทยแล้ว เป็นต้นว่า การจัดงานเป่าเทียนเค้กวันเกิด และประเพณีฉลองวันคริสต์มาสที่ปราศจากพระเยซู ตามโรงแรมชั้นหนึ่ง เราจะเห็นต้นคริสต์มาสประดับประดาอยู่ทั่วไป ต้นคริสต์มาสนั้น จะไม่เกี่ยวข้องกับพระเยซูแม้แต่น้อย และไม่มีใครเอ่ยอ้างถึงพระองค์ ผู้เป็นจุดศูนย์กลางของวันคริสต์มาสเลย

หนทางที่จะให้คนไทยได้รับความรอดพ้น จากพระเยซูคริสต์เจ้าได้โดยไม่มีอุปสรรคแต่อย่างใด จำเป็นจะต้องเปลี่ยนวิธีการใหม่ แทนที่จะนำเปลือกนอกของศาสนาคริสต์ อันได้แก่ รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของคริสตจักรตะวันตกมาด้วย ต้องไม่กระทำเช่นนั้น ต้องกระทำตามแบบอย่างที่พระเจ้าและอาจารย์เปาโลได้กระทำไว้แล้ว นั่นคือ ให้พระธรรม (พระธรรมธาตุนั้น= The Logos) อันเป็นแก่นสาร หรือหัวใจของศาสนา ซึ่งได้แก่ความหลุดพ้นบาป 3 ขั้นตอน [การถูกชำระให้เป็นคนบุญในความหลุดพ้นขั้นที่ 1 (Justification) การถูกชำระให้บริสุทธิ์ในชีวิตประจำวันในความหลุดพ้นขั้นที่ 2 (Sanctification) และการเข้าสู่ศักดิ์ศรีในความหลุดพ้นขั้นที่ 3 (Glorification)] ที่พระเยซูทำไว้ให้มนุษย์แล้ว มาเกิดใหม่หรือมาห่อหุ้มด้วยรูปแบบ วัฒนธรรม ประเพณีอันดีงามของคนไทย ที่สอดคล้องกับบารมีของพระเจ้า (พระคัมภีร์ภาษาไทยแปลว่า “ข่าวประเสริฐ”) (การกระทำเช่นนี้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “Contextualization”) คนไทยจะได้เชื่อพระเจ้าโดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา เชื่อพระเจ้าได้โดยไม่ต้องนับถือศาสนาคริสต์ (ไม่ต้องถือเปลือกนอกของศาสนาคริสต์) ยังเป็นคนไทยพุทธอยู่เหมือนเดิม ยังใช้รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีเดิม ที่สอดคล้องกับบารมีของพระเจ้า คนไทยที่เชื่อในพระเยซูคริสต์นี้เรียกว่า พุทธศาสนิกชนใหม่ ไม่ใช่ คริสเตียน (เพราะคริสเตียนมีความหมายในทางลบดังกล่าวแล้วข้างต้น)

*ศาสนาพุทธดีมากอยู่แล้ว

เหตุที่ทำเช่นนั้น เพราะศาสนาพุทธยังไม่ครบบริบูรณ์ ผู้ที่เป็นพุทธศาสนิกชนเก่านั้น ยังไม่ได้รับความหลุดพ้น เพราะหลักของศาสนาพุทธสอนให้พึ่งตัวเอง คำสอนในศาสนาพุทธสอนว่า ชีวิตของมนุษย์นี้เป็นทุกข์ (ทุกขฺ อนิจจฺ อนตฺตา) คนที่จะพ้นทุกข์ได้ต้องประพฤติปฏิบัติตามคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คำสอนที่สำคัญของพระองค์ ได้แก่ อริสัจ 4 คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นทุกข์ ทำอย่างไรจึงจะพ้นทุกข์ วิธีเดียวที่จะพ้นได้ คือต้องประพฤติปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพุทธองค์ เพราะพระองค์สอนว่า ตนเองเป็นที่พึ่งแห่งตน ดังคำบาลีกล่าวว่า “อตฺตาหิ อตฺโน นาโถ” ชาวพุทธทุกคนรู้ว่า ไม่สามารถทำตามคำสอนของพระองค์ได้ แต่ก็พยายามที่จะทำตาม โดยมีความเชื่อและคิดเข้าข้างตนเองอยู่เสมอว่า ทำได้บ้าง ดีขึ้นบ้าง เมื่อทำตามคำสอนของพระพุทธองค์ได้อย่างเต็มที่แล้วก็จะได้ไปสู่นิพพาน ซึ่งมีน้อยคนที่จะกล้ารับรองและยืนยันว่าตนเองทำพอที่จะไปสู่นิพพานได้ และปัญหามีอยู่ว่าเจ้าของนิพพาน (พระเจ้า) จะรับรองคนเหล่านั้นหรือไม่

เมื่อเรารู้ปัญหาของชาวไทยพุทธเช่นนั้น เราก็จะนำหัวใจหรือแก่นสารของศาสนาคริสต์เข้าไปเปรียบเทียบให้เห็นว่าพระคริสต์ธรรมคัมภีร์ สอนว่า มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป (ตรงกันกับคำสอนในพุทธศาสนาที่ว่า ชีวิตของมนุษย์เป็นทุกข์ การยึดตัวกู-ของกูนั้นทำให้เกิดทุกข์ จะต้องปลดปล่อยไม่ยึดติด ถ้าปลดปล่อยได้ ก็จะพ้นทุกข์ ปัญหาของคนคือไม่สามารถที่จะปลดปล่อยทุกข์นี้ได้ด้วยตนเอง) การเห็นแก่ตัว อยากเป็นใหญ่กว่าพระเจ้า ยึดตัวกูของกูนั้นเป็นบาป พระคริสต์ธรรมคัมภีร์ไม่ได้สอนว่าการทำผิดเป็นความบาป แต่สอนว่า การทำผิดเป็นผลของความบาปชาวพุทธจะไม่ยอมรับว่ามีบาปกำเนิด (Original Sin) แต่ถ้าเราอธิบายเหตุผล และยกตัวอย่างเขาจะยอมรับว่า

จริงๆแล้วมนุษย์มีบาปแล้วตั้งแต่เกิด จะทำอีกหรือไม่ก็เป็นบาปแล้ว เพราะมนุษย์เป็นคนบาป เป็นคนที่เห็นแก่ตัวอยากเป็นใหญ่ (มีกิเลส ราคะ ตัณหา) มนุษย์จึงเป็นศัตรูกับพระเจ้า มนุษย์จึงต้องพบกับความตาย ความตายนั่นแหละเป็นทุกข์ (ตามคำสอนของพุทธองค์) เราจะพ้นจากความตายได้อย่างไร ศาสนาพุทธสอนว่า จะต้องประพฤติปฏิบัติตามคำสอนของพุทธองค์ หมายความว่าต้องทำเอง ต้องประพฤติปฏิบัติด้วยตนเอง ศาสนาพุทธไม่มีพระผู้ช่วยให้หลุดพ้นบาป (The Mashiah) พระพุทธองค์ตรัสว่า พระองค์เป็นครูผู้สอนธรรมะ เป็นผู้ตรัสรู้พบธรรมะ แล้วนำธรรมะนั้นมาสั่งสอน ใครอยากจะพ้นบาป (ทุกข์) จะต้องประพฤติปฏิบัติด้วยตนเอง พระองค์ช่วยอะไรไม่ได้เลย

ส่วนพระคริสต์ธรรมคัมภีร์สอนว่า มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป (มีบาปกำเนิด ซึ่งได้แก่ กิเลส ราคะ ตัณหา และบาปที่เกิดจากการกระทำ ซึ่งได้แก่ความทุกข์) ไม่มีศักยภาพพอที่จะทำดี หรือทำตามหลักธรรมคำสั่งสอนของพุทธองค์พอที่จะพ้นความตาย (อันเป็นทุกข์)ได้ พระเจ้าจึงได้มาทำแทนมนุษย์ โดยให้พระองค์มาเป็นผู้ทำแทน พระองค์ได้มาทำตามธรรมบัญญัติ (รวมถึงหลักศีลธรรมและคำสอนของพุทธองค์ด้วย) ได้ตายใช้หนี้บาป (ความทุกข์) ต่อพระเจ้า “เพราะว่าค่าจ้างของความบาปคือความตาย แต่ของประทานของพระเจ้าคือชีวิตเข้าสู่นิพพานในองค์พระเยซูคริสต์เจ้า” (รม 6:23) และเป็นขึ้นมาจากความตายแทนมนุษย์ ใครก็ตามที่เชื่อเช่นนี้จะได้รับความหลุดพ้น (พ้นทุกข์) ไม่ต้องเปลี่ยนเปลือกนอก ไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา พระเยซูได้มาเป็นผู้ทดแทนความไม่สมบูรณ์ของพุทธศาสนาแล้ว ผู้เชื่อในพระองค์ยังเป็นคนไทยในด้านรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีเหมือนเดิม ถ้าเราจะเขียนแผนภูมิของชาวพุทธศาสนิกชนใหม่จะได้ดังต่อไปนี้

 

 

 

                                                   คนไทย

                                                ที่เชื่อในพระ

                                                เยซูคริสต์เจ้า

                                             ในรูปแบบ วัฒนธรรม

                                          ขนบธรรมเนียม ประเพณี

                                        ดั้งเดิม ซึ่งเรียกว่า พุทธใหม่

 

 

 

แผนภูมิผู้ที่เชื่อในพระเยซูคริสต์ที่เรียกว่า “พุทธใหม่”

ถ้าเราจะเปรียบเทียบระหว่างแผนภูมิแรก และแผนภูมิที่สองนี้ เราจะเห็นว่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบ ยังเป็นรูปปิรามิดเหมือนเดิม แต่ต้องนำสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับคำสอนของพระคำพระเจ้าออกไป เช่น ความเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ ส่วนรูปแบบของพิธีกรรมในศาสนาพราหมณ์ (ฮินดู) จะนำมาใช้ถ้าความหมายดีอยู่แล้วก็ใช้ความหมายนั้น แต่ถ้าความหมายไม่สอดคล้องกับบารมีของพระเจ้าก็จะต้องแทนที่ด้วยความหมายใหม่ เป็นต้นว่า พิธีแต่งงานที่ใช้ฝ้ายผูกแขน ฝ้ายนั้นเป็นเครื่องหมายแทนความรักความเมตตาขององค์พระผู้เป็นเจ้า และหลักคำสอนในพระพุทธศาสนาที่ยังไม่เต็ม จะถูกแทนที่ด้วยคำสอนของพระคริสต์ธรรมคัมภีร์ เช่น คำสอนให้พึ่งตนเอง เพื่อจะได้พ้นทุกข์ไปสู่นิพพาน จะถูกแทนที่ด้วยคำสอนว่า มนุษย์ไม่สามารถพึ่งตนเองได้ ไม่มีศักยภาพพอที่จะทำตามคำสอนของพระพุทธองค์ได้พอที่จะไปสู่นิพพาน เพราะมนุษย์เป็นคนบาป (มีทุกข์ เป็นทุกข์) มีธรรมชาติบาปในเนื้อหนัง (มีกิเลส ราคะ ตัณหา) เป็นคนอ่อนแอ มีธรรมชาติที่จะทำชั่วมากกว่าที่จะทำดี ฉะนั้นการทำดีของมนุษย์จึงไม่พอที่จะไปสู่นิพพาน หรือถ้าจะใช้ภาษาของคริสต์ศาสนา ก็จะบอกว่า การทำดีของมนุษย์ไม่พอที่จะไปสู่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ จึงจำเป็นที่จะต้องหาทางใหม่ หนทางใหม่ที่จะไปสู่นิพพาน หรือองค์พระผู้เป็นเจ้าได้นั้นคือ พระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็น พระธรรมธาตุนั้น (The Logos) และยังเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ไม่มีผู้ใดมาถึงพระบิดา (นิพพาน) ได้นอกจากจะมาทางพระองค์ (ยน 14:6)

ดังนั้น ผู้ที่เชื่อในพระเยซูคริสต์เจ้า ในสังคมตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมไทย จึงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเปลือกนอกของศาสนาไปนับถือเปลือกนอกของศาสนาคริสต์(รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของคริสตจักรตะวันตก) เพราะ ศาสนาคริสต์ โดยตัวของมันเอง ก็ไม่สามารถช่วยมนุษย์ให้หลุดพ้นได้ พระเยซูคริสต์เจ้า (ผู้เป็นธรรมะ) ต่างหาก ที่เป็นผู้ช่วยให้หลุดพ้นได้ พระองค์เป็นพระธรรมธาตุนั้น (The Logos) จะไปอยู่ในรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีใดก็ได้ เพราะรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีนั้นมาจากพระเจ้า ไม่ใช่เฉพาะรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของยิว หรือของคริสตจักรตะวันตกเท่านั้นที่มาจากพระเจ้า รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของชาวตะวันออกก็มาจากพระเจ้าเช่นกัน

เพื่อจะได้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง อยากจะยกตัวอย่างผงซักผ้า ชื่อยี่ห้อของผงซักผ้า ไม่สามารถซักผ้าให้สะอาดได้ ชื่อ “แฟ็บ” ไม่สามารถซักผ้าให้สะอาดได้ แต่ผงที่อยู่ในกล่องนั้นต่างหากที่ซักผ้าให้สะอาดได้ กรณีของศาสนาก็เช่นกัน ชื่อของศาสนาไม่สามารถทำให้หลุดพ้นได้ แต่แก่นสาร (Theme) หรือสาระของศาสนา (The Message of God) ต่างห่างที่ทำให้หลุดพ้น (พ้นทุกข์) ได้ ซึ่งมีอยู่ผู้เดียวเท่านั้น คือพระเยซูคริสต์เจ้า ในกรณีของศาสนาก็เช่นกัน “ศาสนาคริสต์” ไม่สามารถที่จะช่วยให้คนหลุดพ้น (พ้นทุกข์) ได้ แต่พระเยซูคริสต์ผู้เป็นแก่นสารของศาสนานั้นต่างหาก ที่ช่วยให้หลุดพ้น(พ้นทุกข์) ได้

        ถ้าเราต้องการให้คนตะวันออก หรือคนที่อยู่นอกศาสนาคริสต์(ตามแบบตะวันตก) เข้าใจและยอมรับแก่นสารของของศาสนาคริสต์ได้โดยไม่มีอุปสรรค เราจะต้องให้พระคำ (The Word=Logos=ธรรมะ) หรือบารมีพระเจ้า (The Gospel of God) หรือ พระธรรมธาตุนั้น (The Logos) เกิดใหม่ใน รูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของคนตะวันออก (ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า Contextualization) เพื่อเขาจะได้เข้าใจแก่นสารนั้นได้อย่างชัดเจน โดยไม่ต้องมีอุปสรรคที่เป็นรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณีของตะวันตก ในกรณีที่ให้พระเยซูคริสต์เกิดใหม่ในรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวไทย ซึ่งถือว่า เป็นเมืองพุทธนี้ จะทำให้ชาวพุทธสามารถยอมรับ พระเยซูได้อย่างไม่มีอุปสรรค เราสามารถอธิบายความหลุดพ้นอันเป็นหนทางพ้นทุกข์ ต่อจากคำสอนของพระพุทธองค์ได้ทันที โดยไม่ต้องติดขัดอยู่กับเปลือกนอกที่เป็นรูปแบบของศาสนาคริสต์ และเมื่อมีคนเชื่อในพระองค์ตามรูปแบบ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีนี้ จึงได้ชื่อว่า พุทธศาสนิกชนใหม่ ไม่ใช่ คริสเตียน

ผมไม่เคยบอกกับคนที่ไม่รู้จักว่า ผมเป็นคริสเตียน หรือนับถือศาสนาคริสต์ แต่ผมจะบอกว่า ผมเป็น “พุทธมามกะใหม่” หรือเป็น “พุทธศาสนิกชนใหม่” เพราะถ้าผมบอกว่าผมเป็นคริสเตียน นับถือศาสนาคริสต์ จะได้รับการการดูหมิ่นดูแคลน (แม้เขาจะไม่แสดงออกมานอกหน้า) และไม่อยากจะเป็นเพื่อน ไม่อยากจะคบหาสมาคม โอกาสที่จะเล่าเรื่องความหลุดพ้น (หนทางพ้นทุกข์) ให้แก่เขานั้นก็ไม่มี แต่ถ้าผมบอกว่าเป็น พุทธศาสนิกชนใหม่ เขาก็จะสงสัย และสอบถามว่า มันแตกต่างไปจากพุทธศาสนิกชนเก่าอย่างไร ผมก็จะได้อธิบายว่า ระหว่างพุทธใหม่และพุทธเก่านั้นเป็นอย่างไร พุทธเก่านั้นพึ่งตัวเอง ตามคำสอนของพุทธองค์ที่ว่า “อตฺตาหิ อตฺโน นาโถ” ส่วนพุทธใหม่นั้น พึ่งพระเจ้า พึ่งพระคุณของพระองค์ที่ได้กระทำเพื่อมนุษย์แล้วในพระเยซูคริสต์ แม้ว่าเราบอกว่าเราเป็นคริสเตียน(หรือเป็นยิว) นับถือศาสนาคริสต์ แต่ถ้าเราพึ่งตัวเอง ทำดีเพื่อจะได้หลุดพ้น ทำดีเพื่อพระเจ้าจะได้พอพระทัย แล้วจะได้ไปนิพพาน เหมือนกับคริสเตียนจำนวนมากที่เชื่อ และประพฤติปฏิบัติเช่นนี้ เราก็จะไม่แตกต่างจากพุทธศาสนิกชนเก่า แต่ถ้าเราพึ่งในพระคุณของพระเจ้า แม้ว่าเราจะบอกว่า เราเป็นพุทธศาสนิกชนใหม่ เราก็ได้รับความหลุดพ้น จะพ้นทุกข์ไปสู่นิพพาน หรือไปสู่พระเจ้า

แท้จริง คำว่า พุทธะ(Buddha) แปลว่า ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ตรงกันข้ามกับคำว่า ไสยะ ที่แปลว่า นอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็นดังนั้น ผู้ที่เป็นพุทธศาสนิกชนใหม่ จึงเป็นผู้รู้  หมายความว่า รู้จักพระเจ้า รู้ว่าชีวิตของมนุษย์ว่ามาจากพระเจ้า และรู้ว่าจะไปสู่พระเจ้า(พ้นทุกข์) ได้เป็นอย่างไร นอกจากนั้นยังเป็น ผู้ตื่น และผู้เบิกบาน ผู้ตื่นหมายความว่า ไม่ทำอะไรในแง่ที่เป็นไสยศาสตร์ กราบไหว้ภูตผีปีศาจ และเชื่อในโชคชะตา หรือเชื่อในดวงชะตาราศี (กท 4:8-9;คส 2:8,10) การเชื่อแบบหลับหูหลับตา เชื่อโดยไม่มีเหตุผลนั้น เป็นความเชื่อแบบไสยศาสตร์ (ความเชื่อเรื่องการทรงนำของพระวิญญาณที่ไม่สอดคล้องกับพระคัมภีร์ ก็เป็นความเชื่อแบบไสยศาสตร์) ไม่ได้เป็นความเชื่อแบบพุทธะ ความเชื่อแบบพุทธะหรือผู้ตื่นนั้น พระพุทธองค์สอนไว้ใน “หลักกาลามสูตร”1ว่า อย่าเชื่อ 10 ประการดังนี้

1. อย่าเชื่อโดยเขาบอกต่อๆหันมา

2. อย่าเชื่อโดยเขาทำตามๆกันมา

3. อย่าเชื่อโดยเหตุเขาลือกันทั้งบ้านทั้งเมือง

4. อย่าเชื่อโดยอ้างว่ามันปรากฏอยู่ในคัมภีร์

5. อย่าเชื่อโดยคิดเอาเอง

6. อย่าเชื่อโดยการคาดคะเนเอาเอง

7. อย่าเชื่อโดยการตรึกเอาตามอาการ

8. อย่าเชื่อโดยคิดว่าเข้ากันได้กับความคิดของตน

9. อย่าเชื่อโดยถือว่าผู้สอนพอจะเชื่อถือได้

10. อย่าเชื่อโดยคิดว่าผู้สอนเป็นครูเป็นอาจารย์ของตน

ส่วนการเป็นผู้เบิกบาน หมายความว่า เป็นผู้มีความชื่นชมยินดี ไม่เศร้าหมอง มีความสุข และความชื่นชมยินดี แม้ว่าชีวิตจะเผชิญความทุกข์ยากลำบากเพียงใดก็ตาม ยังมีความเบิกบาน หรือความชื่นชมยินดี เพราะรู้แล้วว่าได้รับความหลุดพ้น (พ้นทุกข์แล้ว) เมื่อพ้นจากชีวิตนี้ ก็จะได้ไปสู่องค์พระผู้เป็นเจ้า (จะได้เข้าสู่นิพพาน) ดังที่เปาโลกล่าวว่า “จงชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าทุกเวลา ข้าพเจ้าขอย้ำอีกครั้งว่า จงชื่นชมยินดีเถิด” (ฟป 4:4)

สรุป พระธรรมธาตุนั้น (The Logos) ที่พระพุทธองค์ได้ค้นพบ และนำมาสั่งสอน แต่ยังไม่ครบถ้วนและบริบูรณ์ เพราะคำสอนของพระพุทธองค์ อาศัยหรือยึดคนเป็นหลักในการที่จะหลุดหลุดพ้น หรือพ้นทุกข์ ปัญหาของคนที่พระพุทธองค์มองข้ามคือ มีความบาป (บาปกำเนิด ที่เป็น กิเลส ราคะ ตัณหา) การยึดมั่นถือมั่น ยึดตัวกู-ของกู ยึดอัตตา มีความเห็นแก่ตัว และมีความอ่อนแอเป็นทุนเดิม ไม่มีศักยภาพพอที่จะทำตามคำสอนนั้น เพื่อจะบรรลุสู่นิพพาน หรือไปสู่พระเจ้าได้ ดังนั้นเราจึงจะต้องกำจัดอุปสรรคต่างๆ ที่ขัดขวางไม่ให้คนมาถึงพระเจ้าได้ อุปสรรคอย่างหนึ่ง คือ การเป็นคริสเตียน หรือการนับถือเปลือกนอกของศาสนาคริสต์ที่เป็นรูปแบบของคริสตจักรตะวันตก (ไม่เป็นคนไทย) หันมาเป็น พุทธศาสนิกชนใหม่ นับถือศาสนาพุทธแบบใหม่ (เป็นคนไทย) ที่เชื่อพึ่งอาศัยในพระเยซูเจ้า ผู้เป็นความหลุดพ้น (เป็นหนทางพ้นทุกข์) ของมวลมนุษย์ชาติ เป็นจุดจบของธรรมบัญญัติ เป็นความครบถ้วนของธรรมบัญญัติ หรือศีลธรรมต่างๆ และเป็นความสมบูรณ์ของทุกศาสนาในโลกนี้ ดังที่เปาโลกล่าวไว้ว่า “เพราะว่าพระคริสต์เป็นจุดจบ (เป็นความครบถ้วน เป็นความสมบูรณ์) ของธรรมบัญญัติ เพื่อให้ทุกคนที่มีความเชื่อได้เป็นคนบุญ” (รม 10:4)

11 ก.ย. 46

 

 


1  ข้อมูลอ้างอิงจาก สำนักงานคณะกรรมการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี 2542

1  พูนพิศมัย  ดิศกุล หม่อมเจ้า “พิธีของทุกคน”  หน้า 1

รูปภาพ

banpote

12 พ.ค.

banpote

พุทธ-คริสต์ในทรรศนะท่านพุทธทาส

12 พ.ค.

พุทธ-คริสต์ในทัศนะท่านพุทธทาส

บทที่ 1  


ประโยชน์ของการศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ

        ท่านสาธุชน ผู้มีความสนใจในธรรมทั้งหลาย การบรรยายประจำวันเสาร์เป็นครั้งแรกแห่งภาคมาฆบูชาในวันนี้ อาตมาจะได้บรรยายข้อความพิเศษเป็นชุดหนึ่งตามเคย ก็ให้ชื่อการบรรยายชุดนี้ว่า ใจความแห่งคริสตธรรมเท่าที่พุทธบริษัทควรทราบ และจะได้กล่าวโดยหัวข้อย่อยเฉพาะครั้งที่หนึ่งเป็นการปรารภเรื่องก่อนว่า ประโยชน์ของการศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ เค้าเรื่องทั้งหมดนั้นจะแสดงให้เห็นว่า ใจความแห่งคริสตธรรมเท่าที่พุทธบริษัทควรทราบ มันก็มีเรื่องมาก ยืดยาวพอที่จะพูดกันหลายครั้งเฉพาะครั้งๆ ก็จะมีชื่อต่างๆกันไปตามที่จะพูดในประเด็นไหน ฟังดูแล้วบางคนจะคิดว่าอาตมาจะแสดงเรื่องของพระเยซู เอามาให้ท่านทั้งหลายนั่งพนมมือไหว้แต้อยู่อย่างนี้ มันก็น่าหัว ถ้าเข้าใจอย่างนั้นก็เข้าใจเสียใหม่ให้ถูกต้องว่าเราจะพูดกันถึงธรรมะ ซึ่งเป็นของสากล ของธรรมชาติ แม้จะมีอยู่ในศาสนาอื่นๆ เขาเรียกว่าศาสนาชื่ออื่น แต่ในนั้นก็มีธรรมะ ถ้าเราไม่เห็นแก่ตัว ไม่ยึดถือดื้อรั้นด้วยทิฐิของตัว ก็จะพยายามมองหาให้พบว่า ธรรมะในศาสนาชื่ออื่นมีอยู่อย่างไร เมื่อพบตัวธรรมะแล้ว เราก็ไหว้ได้สนิทมือเช่นเดียวกับในอิฐ ในหิน ในปูน ในโลหะทองแดงที่เอามาทำเป็นพระพุทธรูป เราก็ค้นหาจนพบธรรมะ ในอิฐ ในปูน ในหิน เหล่านั้น ถึงคุณของพระพุทธเจ้า แล้เราก็ไหว้ได้ ไม่ใช่เราไหว้อิฐ ไหว้ปูน

        ทีนี้ในศาสนาอื่น ก็มีธรรมะที่เราอาจจะค้นพบมองเห็นได้แล้วเราก็ไหว้ได้อย่างเดียวกัน ทำไมเราจึงมาทำการศึกษาเปรียบเทียบศาสนาต่างๆ เพื่อความเข้าใจอันดีต่อกัน ทั้งนี้ก็เพราะว่ามันมีความจำเป็นหรือมีเหตุผล ที่จะทำเช่นนั้น ท่านทั้งหลายทุกคนที่เป็นพุทธบริษัท ท่านก็ตะโกนอยู่แทบทุกวันว่า สัตว์ทั้งหลายเป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหลายทั้งสิ้น แล้วท่านจะถือว่าพวกที่นับถือศาสนาอื่นนั้นไม่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายกับเราหรืออย่างไร ถ้าเราไม่ถือ เราก็จะเป็นคนพูดไม่จริง ถ้าเราถือ เราต้องถือว่าสัตว์ทั้งหลายไม่ว่าเขาจะนับถือศาสนาอะไร เขาก็เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายต่อเรา เราก็ต้องมีความรัก มีความเมตตากรุณา คบหาสมาคมช่วยเหลือเกื้อกูลกันสุดความสามารถที่เราจะช่วยกันได้ เราต้องมีความเข้าใจต่อกันและกัน จนไม่มีความรังเกียจกัน เดี๋ยวนี้ ท่านลองคิดดูเถิดว่า เรายังไม่ความสนิทใจต่อกัน เมื่อเราเห็นเขาถือศาสนาอื่น เรารู้สึกว่า เขาเป็นคนนอกศาสนาของเรา เรามองดูเขาอย่างเป็นคนที่น่ารังเกียจ เอาที่นั่งอยู่นี่แหละทุกคน เมื่อมองเห็นคนถือศาสนาอื่นแล้วท่านรู้สึกอย่างไร แล้วท่านใช้คำพูดคำจากับเขาเหล่านั้นอย่างไร บางทีท่านจะใช้คำว่า พวกนั้น พวกนี้ แล้วก็ใช้คำว่า มัน นี่ยกตัวอย่างอย่างนี้ พวกชาวพุทธบางคนนี่แหละ จะเรียกว่าพวกคริสเตียนว่า มันว่าอย่างนั้น พวกอิสลามมันว่าอย่างนี้ ใช้คำว่าพวก แล้วยังใส่มันอีกด้วย อย่างนี้จะเป็นมิตร เป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตายกันได้อย่างไร

        อาตมามีความมุ่งหมายอย่างนี้แหละ ที่ว่าเราเลิกคำว่าพวกอื่น โดยความเป็นพวกอื่นกันเสียที เอามาเป็นพวกเดียวกัน คือเป็นเพื่อน เกิด แก่ เจ็บตายด้วยกันเสียที แล้วเราก็จะมีความเป็นชาวพุทธมากขึ้น ถ้าเรากีดกันคนพวกหนึ่งออกไว้ในฐานะที่เป็นคู่ปรปักษ์อย่างนี้ ความเป็นชาวพุทธของเราก็น้อยลง คือเราไม่สามารถจะรักใคร่เมตตาปรานีแก่สัตว์ทั้งหลายทั้งปวงโดยแท้จริงได้ ฉะนั้นการทำความเข้าใจกันให้ดีในข้อนี้ จะมีประโยชน์แก่ความเป็นชาวพุทธของเรานั่นเอง

        สำหรับอาตมานั้น ท่านทั้งหลายก็ได้ทราบได้ยิน ได้ฟังมาหลายหนแล้วว่า อาตมามีปณิธานที่ตั้งไว้ 3 ประการด้วยกัน

        ข้อที่ 1 คือจะทำความเข้าใจระหว่างศาสนาให้จนได้

        ข้อที่ 2 จะทำให้ทุกคนเข้าใจถึงหัวใจแห่งศาสนาของตนๆ และ

        ข้อที่ 3 จะช่วยทุกคน ถอนตัวออกมาเสียจากวัตถุนิยม คือ ความลุ่มหลงในเรื่องเนื้อหนัง อาตมามีปณิธานที่ตั้งไว้อย่างแน่วแน่อย่างนี้ จนตลอดชีวิต พูดไว้เสียเลยว่า จนตลอดชีวิต

        เพราะฉะนั้น การทำความเข้าใจกันระหว่างศาสนา ก็เป็นสิ่งที่ต้องทำและคงจะทำต่อไป แล้วก็ทำมากขึ้น แล้วข้อ 2 ที่ว่าทำให้ทุกคนเข้าถึงหัวใจของศาสนาของตนๆ นี่มันสำคัญมาก ถ้าแต่ละคนๆ ไม่เข้าถึงหัวใจแห่งศาสนาของตนๆแล้ว จะเป็นเหตุให้เรารู้สึกว่า ศาสนาแต่ละศาสนามันแตกต่างกัน จนเป็นข้าศึกแก่กัน แต่ถ้าทุกคนเข้าถึงหัวใจแท้ๆ ของศาสนาของตนแล้วนั่นแหละ จึงจะรู้สึกว่า ทุกศาสนามีความเหมือนกัน ตรงที่ต้องการให้คนหมดความเห็นแก่ตัวจนกระทั่งหมดตัวตน ไม่มีกิเลสไปตามอำนาจแห่งตัวตน เขาจะเข้าใจข้อนี้ได้ ก็ต่อเมื่อเข้าใจถึงหัวใจแห่งศาสนาของแต่ละคนๆ เท่านั้น

        อาตมาบอกคนที่มาเยี่ยมมาหาจนเป็นเพื่อนฝูงกัน แต่เขาเป็นฝรั่งบ้าง เป็นคริสเตียน อาตมายังบอกเขาว่า ไม้กางเขน เครื่องหมายกางเขนที่แขวนอยู่ที่คอของคุณนั่นแหละ คือหัวใจของพุทธศาสนา ไม้กางเขนนั่นน่ะ มันเป็นสัญลักษณ์แห่งการตัดเสียซึ่งตัวกู ของกู ไม้อันที่เป็นเสา คืออักษรตัวไอ I มันคือตัวฉันหรือตัวกู และอันขวางนั้น คือตัดเสียซึ่งฉันและกู สัญลักษณ์กางเขนก็คือสัญลักษณ์แห่งการตัดเสียซึ่งตัวกูและของกู นั่นคือหัวใจของพุทธศาสนา เขาฟังด้วยความยินดี ด้วยความพอใจ เพราะว่ามันมีผลทำให้รักใคร่กันได้ เดี๋ยวนี้พุทธบริษัทเรา ไม่มองเห็นว่าไม้กางเขนน่ะมันมีความหมายอย่างนั้น รู้สึกรังเกียจว่าเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอื่น หรือเป็นสัญลักษณ์ของการจับมาฆ่าเสียให้ตาย ตรึงไม้กางเขน เราก็รู้สึกขยะแขยง แต่ชาวคริสต์เขาถือเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซู ผู้เสียชีวิตเพื่อไถ่บาปของมนุษย์ คือยอมเสียชีวิตเพื่อให้มนุษย์รู้จักพระเจ้า คล้ายว่าเป็นบันไดสำหรับไปหาพระเจ้า จะไปหาพระเจ้าต้องไปทางสัญลักษณ์กางเขน เราก็บอกเขาว่าจะไปสู่นิพพานหรือสิ่งสูงสุดก็ต้องไปทางสัญลักษณ์กางเขน คือตัดตัวกูเสีย หมดตัวกู แล้วก็ถึงนิพพานอย่างนี้เป็นต้น

        นี่อาศัยการที่เข้าถึงหัวใจแห่งศาสนาของตนๆ เท่านั้น จึงจะทำความเข้าใจประนีประนอมอะไรกันได้ทำนองนี้ จึงเป็นความจำเป็นอย่างยิ่งที่คนแต่ละคน จะต้องเข้าใจถึงหัวใจแห่งศาสนาของตนๆ จึงจะทำความเข้าใจกับศาสนาอื่นได้ โดยเอาเนื้อหาสาระอันแท้จริงเป็นหลัก อย่าเอาผิว เปลือกนอก พิธีรีตอง แต่งเนื้อแต่งตัวอย่างนั้นอย่างนี้เป็นหลัก นั่นมันไม่ทำให้เข้ากันได้ แต่ถ้าเอาเนื้อในมาเป็นหลักแล้ว มันก็จะเข้ากันได้

        เรื่องนี้เคยเปรียบเทียบให้ฟังว่า เหมือนกับน้ำทั้งหลาย หลายๆชนิด น้ำหวาน น้ำส้ม น้ำปัสสาวะ น้ำครำ น้ำฝน น้ำกลั่น น้ำอะไรก็ตาม ในนั้นมีน้ำทั้งนั้น มีน้ำอันบริสุทธิ์ทั้งนั้น ในน้ำฝนก็มีน้ำอันบริสุทธิ์ ในน้ำปัสสาวะ ในน้ำครำมันก็มีน้ำอันบริสุทธิ์ แต่มันมีของสกปรกเจืออยู่ เราเอาสิ่งที่เข้าไปเจือนั้นออกเสีย ก็จะเหลือแต่น้ำอันบริสุทธิ์ได้ด้วยกันทุกน้ำ

        นี่เรามองดูศาสนาทั้งหลาย ว่ามันจะผิดกันบ้าง ก็เรื่องของเปลือกนอก แต่เนื้อในแท้ๆแล้ว ก็คือธรรมสำหรับทำให้คนพ้นจากความยึดถือตัวตน แล้วก็ไม่มีความทุกข์ นี่มันอยู่ที่ตรงนี้

        ขอให้เราตั้งใจที่จะเข้าถึงหัวใจของพระศาสนาของตนๆ ด้วยกันทุกๆคน ด้วยกันทุกๆศาสนา แล้วก็จะพบสิ่งที่เป็นน้ำที่เหมือนกันหมด แล้วเราก็จะรักใคร่กัน เราก็จะพูดได้สนิทเต็มปากว่า สัตว์ทั้งหลายเป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น เพราะว่าเขาจะนับถือศาสนาอะไรก็ตาม แต่เขาก็มีปัญหาความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตายด้วยกันทั้งนั้นแหละ มันเหมือนกันอย่างนั้น นี่เราจะมาหาวิธีที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้ให้ได้ มันแก้ได้ ก็ต้องเรียกว่าเหมือนกัน แม้ว่าวิธีจะต่างกันบ้าง แต่ถ้ามันได้ผลเป็นอย่างเดียวกันมันก็ใช้ได้ เราจึงต้องเข้าถึงหัวใจของศาสนาของตนเสียก่อน แล้วจึงค่อยทำความเข้าใจกันในระหว่างศาสนา การเปรียบเทียบก็จะทำได้ดี

        ทีนี้ปณิธานในข้อที่ 3 ที่ว่าจะช่วยให้คนถอนตัวออกมาเสียจากวัตถุนิยมนั่นแหละยิ่งสำคัญ ถ้าว่าไม่ถอนตัวออกมาเสียจากวัตถุนิยม ไปนับถือศาสนาวัตถุนิยม แล้วก็ไม่มีศาสนาไหนเลย นอกจากศาสนาเนื้อหนัง ศาสนาแท้จริงต้องการจะให้คนไม่หลงในวัตถุนิยม ทุกศาสนามุ่งหมายอย่างนี้ ผลที่จะได้รับจากทุกๆศาสนา ก็อยู่ตรงที่คนถอนตัวออกมาเสียจากวัตถุนิยมได้ มาเป็นอิสระ ไม่ตกเป็นทาสของกิเลส

        ปณิธานทั้ง 3 ข้อนี้ มันเกี่ยวข้องกันอย่างที่จะแยกกันไม่ได้ ในการที่จะทำการเปรียบเทียบระหว่างศาสนา คือต้องเอาหัวใจศาสนามาเปรียบเทียบกัน แล้วก็เปรียบเทียบกันในข้อที่ว่า ทุกศาสนาต้องการจะเอาชนะวัตถุนิยมนี้จริงไหม

        เมื่อปณิธานของอาตมาเป็นส่วนตัวมีอยู่อย่างนี้ ก็ต้องหาโอกาสทำอย่างนี้ แล้วก็ได้พยายามทำมาเรื่อยๆ คราวละเล็กละน้อยในการทำความเข้าใจในระหว่างศาสนา แต่มาถึงปีนี้ อยากจะทำจริงสักหน่อย คือจะบรรยายเป็นคำบรรยายทั้งชุดเลย เพื่อการเปรียบเทียบระหว่างศาสนา เป็นครั้งๆไป แล้วก็ให้ชื่อของเรื่องนี้ว่า ใจความแห่งคริสธรรมเท่าที่พุทธบริษัทควรทราบ ทำไมยกเอาแต่ศาสนาคริสต์ ก็เพราะเห็นว่า มันพอ คือเอาศาสนาคริสต์เป็นหลัก ในบรรดาศาสนาที่มีพระเจ้าเป็นเครื่องยึดถือ เราเอาศาสนาคริสต์เป็นหลักศาสนาเดียวก็พอ ศาสนายิวหรือศาสนาอิสลาม ก็มีหลักเกณฑ์เดียวกัน คือในบรรดาศาสนาที่มีพระเจ้าฝ่ายตะวันตกนั้น ก็มีหลักเกณฑ์อย่างเดียวกัน ขอให้เข้าใจว่า มันก็เท่ากับทำความเข้าในระหว่างศาสนาทุกศาสนา

        ทีนี้อยากจะบอกถึงประโยชน์ล่วงหน้า ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรในการที่จะทำความเข้าใจระหว่างศาสนา ขอให้คิดดูว่า ถ้าทุกๆศาสนามีผู้เข้าถึงหัวใจแล้วมันก็เข้ากันได้ ไม่เป็นที่รังเกียจแก่กันและกันนี้ มันจะมีประโยชน์อะไร

        อาตมาอยากจะกล่าวว่ามันมีประโยชน์หลายชั้นทีเดียว มันเป็นผลดีระหว่างชาติ คือชาติต่างๆในโลกนี้ ก็มีกันหลายสิบชาติ แต่ละชาติก็มีศาสนาของตนๆ เพื่อยึดมั่นในศาสนาของตนๆ แล้ก็ดูหมิ่นดูถูกศาสนาของชาติอื่นๆ แล้วบางทีก็เอาศาสนานั่นแหละ เป็นเครื่องทำความแตกต่าง ไม่รักไม่สามัคคีกันได้ บางทีก็เอาศาสนาเป็นเครื่องมือทางการเมือง เพื่อจะกลืนชาติอื่น ด้วยจิตที่ไม่เป็นธรรม หรือด้วยจิตที่ไม่หวังดี นี่ก็คือการที่เรามีศาสนาเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ถ้ามันกลายเป็นว่ามีศาสนาที่เข้ากันได้ หรือเป็นอย่างเดียวกันโดยหัวใจแล้ว การกระทำอย่างนี้มันก็มีไม่ได้ นี่อาตมาเห็นว่ามันเป็นผลดีในระหว่างชาติต่างๆที่มีอยู่ในโลกนี้ ถ้าเราทำความเข้าใจกันได้ในระหว่างศาสนา และทำให้ศาสนามันเข้ากันได้ ข้อแรกมีผลดีในระหว่างชาติต่างๆในโลก

        ข้อที่ 2 มันจะมีผลดี แม้ภายในชาติๆเดียว ในชาติเดียวก็มีคนถือศาสนาหลายศาสนา บางทีก็ยึดเอาศาสนานั่นแหละเป็นเครื่องมือสำหรับทำการขัดแย้งต่อกันและกัน แม้ในประเทศไทยเรานี้ก็มองเห็นได้ว่ามีข้อขัดแย้งในทางศาสนา ก็เป็นเครื่องทำความยุ่งยากลำบากหรือกระทบกระทั่งเบียดเบียนกันก็มี เช่นทางปักษ์ใต้ถือศาสนาหนึ่ง ภาคกลาง ภาคเหนือถืออีกศาสนาหนึ่ง เป็นเหตุให้มองกันเหมือนกับว่าเป็นคนละพวก หรือเป็นคนละชาติ แล้วก็อาศัยศาสนานั่นแหละเป็นเครื่องแบ่งแยกให้มันเป็นส่วนน้อยๆไป เช่นเดียวกับที่ประเทศอินเดียถือแบ่งแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ตามพวกที่ถือศาสนาอะไร อย่างนี้เป็นต้น ผลดีจะเกิดขึ้นในชาติ แม้ว่าจะถือศาสนาต่างกัน แล้วก็จะเข้ากันได้อย่างสนิท อย่างกับน้ำกับน้ำนม ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วมันก็จะเหมือนน้ำกับน้ำมันอยู่เรื่อยไป จะเอามาใส่ในไหเดียวกัน มันก็ยังไม่เข้ากัน มันก็มีเรื่อง ฉะนั้นถ้าเราอยู่ร่วมชาติประเทศกัน แม้จะถือศาสนาต่างกัน แต่ถือหัวใจของศาสนาอันแท้จริง ที่มันเข้ากันได้ ปัญหามันก็จะไม่มี แม้ในทางการเมือง จนจะแบ่งแยกดินแดนเป็นต้น

        ข้อที่ 3 มันจะเป็นผลดีระหว่างญาติ คนเราทุกคนมันมีญาติ ทีนี้บางทีญาติบางคนถือศาสนาอื่น แล้วก็รู้สึกตะขิดตะขวง บางทีก็ขยะแขยง เพราะว่าเราไม่รู้ว่าศาสนาของเขานั้น มันคืออย่างไร แม้แต่ศาสนาของเราเอง เราก็ยังไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร เราก็ยังเข้าไม่ถึงหัวใจศาสนาของเรา แล้วเราก็ยิ่งไม่เข้าใจหัวใจของศาสนาของผู้อื่น แม้ที่เป็นญาติกับเรา เพราะฉะนั้นในหมู่ญาติที่เผอิญไปถือศาสนาต่างกัน จึงหาความรักใคร่อันแท้จริงไม่ค่อยจะได้ ถ้าเราทำให้ศาสนาเข้ากันได้ มันก็ไม่มีปัญหาในเรื่องนี้

        ทีนี้จะดูถึงว่าเป็นผลดีข้อ ที่ 4 เป็นผลดีระหว่างบุคคลเราอยู่ในแผ่นดินนี้เอง ก็อยู่กันเป็นคนๆ แต่ละคนๆ ไม่ได้เป็นญาติกัน แต่มันก็อยู่กันเป็นคนๆไป แล้วก็ถ้ามีศาสนาที่มีหัวใจเป็นอันเดียวกัน เรียกชื่อต่างกัน แต่เนื้อแท้เนื้อในเข้ากันได้ ไม่รังเกียจกัน ปัญหาระหว่างบุคคลก็ไม่มีที่จะมีน้ำใจชนิดที่ไม่สนิทสนมไม่รักใครไม่กลมเกลียว ทีนี้ถ้าเราจะมีเพื่อนเข้ามาสักคน แต่พอเห็นว่าเขาถือศาสนาอื่น เราก็นึกระแวง ไม่ไว้ใจเสียบ้าง เราก็นึกรังเกียจล่วงหน้าเสียบ้างแล้ว มิตรภาพก็ขยายตัวออกไปไม่ได้ ในระหว่างบุคคลที่ถือศาสนาต่างกัน นี่เราจะเห็นว่าถ้าทำความเข้าใจระหว่างศาสนากันได้ มันก็มีผลดี แม้ในการสังคมกันระหว่างบุคคลแต่ละบุคคล

        ทีนี้ในข้อที่ 5 ข้อสุดท้าย จะเป็นผลดี แม้ในระหว่างผัวเมีย ผัวเมียบางคู่ไม่ได้ถือศาสนาเดียวกัน ในศาสนาคริสเตียน บทบัญญัติเช่นคำสอนของนักบุญเปาโล นี่ก็อนุญาตให้แต่งงานกับคนต่างศาสนาได้ พวกที่เป็นคริสตศาสนิกชน แต่งงานกับคนต่างศาสนาได้ เขาไม่ได้ห้าม แต่ลองคิดดูเถิดว่า ผัวเมียกัน ถือศาสนาต่างกัน และเขาเข้าใจกันไม่ได้ในความแตกต่างของศาสนา มันจะสนิทสนมกันได้อย่างไร มันต้องมีเรื่องกวนประสาทได้ ทีนี้ถ้าเราทำความเข้าใจได้ ในระหว่างศาสนาแล้ว ก็จะไม่มีปัญหาอะไร แม้ในระหว่างผัวเมียทีถือศาสนาต่างกัน

        อาตมาเห็นประโยชน์อย่างนี้ จึงพยายามหาช่องทางที่จะทำความเข้าใจกันในระหว่างศาสนา ให้เข้าถึงเนื้อในของศาสนา แล้วเราก็จะกลายเป็นคนๆ เดียวกันได้ ถือศาสนาเดียวกันได้ ภายนอกจะมีรูปร่างต่างกัน เรียกชื่อต่างกันก็ไม่เป็นไร

        นี่คือผลหรืออานิสงส์ที่อยากจะบอกให้ล่วงหน้า ว่าถ้าเราถือศาสนาที่เข้ากันได้ มันจะเป็นผลดีอย่างนี้

        ทีนี้ก็จะพูดถึงการเปรียบเทียบ คือการศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ ถ้าเราไม่ทำการศึกษาเปรียบเทียบ เราก็จะไม่พบความเหมือนกัน แต่ขอบอกให้ทราบว่าการเปรียบเทียบนั้น มันจะมีผล 2 ทาง ตามปกติการเปรียบเทียบจะมีผลเป็น 2 ทาง ทางหนึ่ง มันเปรียบเทียบให้เห็นว่าแตกต่างกัน แยกกัน เข้ากันไม่ได้ อีกทางหนึ่งก็เปรียบเทียบให้เห็นว่ามันเหมือนกัน โดยสาระสำคัญ แล้วก็เข้ากันได้ ฉะนั้นระวังให้ดี ที่พูดว่าเปรียบเทียบๆนั้น มีผลอยู่ 2 ทางตรงกันข้าม ทางหนึ่งยิ่งเปรียบเทียบยิ่งเห็นความแตกต่าง เพราะมันทำด้วยใจค้นหาความแตกต่าง ยิ่งเปรียบเทียบก็ยิ่งเห็นความแตกต่าง ก็เลยเกลียดน้ำหน้ากัน ไม่อยากมอง อีกทางหนึ่งมันทำการเปรียบเทียบด้วยจิตใจที่เป็นธรรม หรือด้วยความหวังดีก็ตาม มันก็เปรียบเทียบไปในทางที่จะให้มันเข้ากันได้ มันก็เพื่อจะได้ร่วมมือกัน ฉะนั้นระวังเถอะว่าการเปรียบเทียบนั้นมันจะให้ผลเป็น 2 แพร่งอยู่อย่างนี้เสมอไป

        ถ้าจะเปรียบเทียบกันระหว่างศาสนา เราก็จะต้องทำการเปรียบเทียบให้ดี ด้วยจิตใจที่เป็นธรรมก่อน แล้วก็ด้วยความหวังดีต่อโลก หวังดีต่อมนุษย์ เราจะทำการเปรียบเทียบระหว่างศาสนานี้ก็เพื่อจะให้เป็นประโยชน์ให้เป็นผลดีต่อทุกคนในโลกหรือต่อโลก ถ้าเราตั้งใจอย่างนี้แล้ว เราจะพบหนทาง หรือพบสิ่งที่มันเข้ากันได้กลมกลืนกันไปได้เรื่อย ไม่มีการแตกแยก การเปรียบเทียบที่เราจะทำกันเรื่อยๆไปนี้ จึงเป็นความหวังดีต่อมนุษย์ในโลก หรือต่อศาสนานั่นเอง

        ทีนี้ก็มาถึงการที่จะเปรียบเทียบนั้น มันขึ้นอยู่กับการตีความ ตีความถ้อยคำก็ได้ ตีความในท้องเรื่องเนื้อเรื่องเป็นประเด็นๆไปก็ได้ มันต้องตีความให้ถูกต้อง ให้เหมาะสำหรับจะเอามาเปรียบเทียบเพราะมันอาจจะตีความไปในทางที่ไกลออกไปๆไม่เหมาะที่จะนำมาเปรียบเทียบ คือว่ายิ่งเอามาเปรียบเทียบก็ยิ่งเห็นแตกต่าง ไม่เห็นในทางที่จะให้เข้ากันได้ ฉะนั้นเราจะต้องตีความหัวข้อของศาสนาหลักธรรมนั้นๆให้ถูกต้อง ให้เหมาะสำหรับจะเอามาเปรียบเทียบ

        และอีกอย่างหนึ่งก็จะต้องรู้จักใช้ภาษาธรรม อย่ารู้จักใช้แต่ภาษาคน ความหมายในภาษาธรรมนั้น ก็พูดกันมามากแล้ว คงจะยังจำได้กันอยู่ทุกคน ในภาษาที่คนเราพูดนี้มี 2 ชนิด ภาษาคนก็มี ภาษาธรรมก็มี โดยเฉพาะในทางศาสนาแล้วก็ยิ่งมีเป็น 2 ภาษา เช่นว่าความตายอย่างนี้ ตายทางเนื้อหนัง เอาไปฝัง เอาไปเผา อย่างนี้เป็นความตายในภาษาคน ถ้ามันตายจากความดี ตายจากความหมดดี มีแต่ความทุกข์ นี่ก็เรียกว่าตายในภาษาธรรม เกิดจากท้องแม่ นี่ก็เรียกว่าเกิดในภาษาคน ถ้าเกิดด้วยอำนาจอวิชชาตัณหาว่าตัวกู ว่าของกู เป็นอุปาทานอย่างนี้ ก็เรียกว่าเกิดในภาษาธรรม

        ตัวอย่างภาษาคนภาษาธรรมมีอยู่ในพระพุทธศาสนา ในศาสนาอื่น โดยเฉพาะศาสนาคริสเตียน ที่เราจะทำการเปรียบเทียบ ก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน เช่นคนว่าตายอย่างนี้ ตายอย่างภาษาคนก็มี ตายในความหมายภาษาศาสนาก็มี เช่นพระเจ้าสั่งว่า ผัวเมียคู่นี้อย่ากินผลไม้ของต้นไม้นี้เข้าไป กินแล้วจะตาย มันก็ไม่ตายอย่างที่ว่าเอาไปเผาไปฝัง มันตายชนิดที่ว่ามีบาปเกิดขึ้น สำหรับจะต้องเป็นทุกข์ทรมานต่อไป คือเขาไปยึดถือเรื่องความดีความชั่วเข้าแล้วก็ตาย คือมีความทุกข์ตลอดไป อย่างนี้เป็นต้น

        นี่เราต้องยอมตีความในภาษาธรรมให้ถูกต้องด้วยกันทุกศาสนา แล้วก็มาใช้ทำการเปรียบเทียบ การเปรียบเทียบนั้นก็จะมีประโยชน์อย่างยิ่ง คือเปรียบเทียบสำหรับให้มันเข้ากันได้ ให้มันร่วมมือกันได้ในที่สุด

        จะยกตัวอย่างให้ฟัง จะว่ามันน่าขันก็น่าขัน น่าเศร้าก็น่าเศร้า เมื่อชาวคริสต์กับชาวพุทธ มาทำการสนทนากัน เพื่อจะเกิดความเข้าใจต่อกัน พวกที่เป็นชาวพุทธในประเทศลังกาบางคนเขาก็แย้งว่ามันเป็นไปไม่ได้ เช่นที่ว่าท่านมีพระเจ้า เราไม่มีพระเจ้า เข้ากันไม่ได้เสียแล้ว อย่ามาพยายาม ป่วยการ ศาสนาฉันไม่มีพระเจ้า ศาสนาคุณมีพระเจ้า ก็พูดกันไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดกัน บางทีก็กระแหนะกระแหนมากไปถึงว่า พระศาสดาของคุณเป็นลูกพระเจ้า ศาสดาของฉันเป็นลูกคน มันจะพูดกันได้อย่างไร นี่เขากระแหนะกระแหนพระเยซูเป็นลูกพระเจ้า ส่วนพระพุทธเจ้านั้นเป็นลูกคน หรือว่าศาสนาของคนมันพูดลงมาจากข้างบน ศาสนาของฉันมันพูดขึ้นไปจากข้างล่าง มันหาแง่ที่จะกระแหนะกระแหนกระทบกระทบกระเทียบอย่างนี้ มันก็เลยพูดกันไม่รู้เรื่อง อย่างที่เรามักจะยืนยันว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาปัญญา ศาสนาคริสต์นั้นเป็นศาสนาศรัทธา จะเอามาเปรียบเทียบกันได้อย่างไร แล้วก็ไม่ยอมทำการเปรียบเทียบ มองกันในแง่ที่ดูหมิ่นถิ่นแคลนซึ่งกันและกัน ถ้าขืนมองกันอย่างนี้แล้วละก็ ไม่มีทางจะทำได้ สำหรับการเปรียบเทียบให้รักใคร่ ให้กลมกลืนกัน

        ในข้อที่ยืนยันว่า แกไม่มีพระเจ้า แกมีพระเจ้า มันก็ต้องพูดกันใหม่ว่า ฉันก็มีพระเจ้าในความหมายอย่างหนึ่ง เช่นที่เราพูดกันที่นี่ว่า กฎของธรรมะ สัจธรรมที่เป็นพระเจ้า ก็มีพระเจ้าด้วยกัน คือมีสิ่งที่สร้างสิ่งทั้งปวงมาด้วยกัน มีสิ่งที่ควบคุมสิ่งทั้งปวง มีสิ่งที่ทำลายสิ่งทั้งปวง มีสิ่งที่ดูแลสัตว์โลกตลอดเวลาในที่ทั้งปวง นี่ก็มีเหมือนกัน ก็พูดกันได้ มีพระเจ้าด้วยกัน รูปร่างจะแตกต่างกันนั้นไม่เป็นไร แต่เรามีพระเจ้าที่ทำหน้าที่ได้อย่างเดียวกัน ข้อที่ว่าพระเยซูเป็นลูกพระเจ้า พระพุทธเจ้าเป็นลูกคนนั้น มันก็ไม่แปลก เพระว่ามันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น มันอยู่ที่ว่าท่านสอนว่าอย่างไร ถ้าท่านสอนไม่ให้คนเห็นแต่ตัวเหมือนกัน มันก็ควรจะไปด้วยกันได้ ไม่ใช่จะไปกระแหนะกระแหนว่า แกพูดมาจากข้างบน ฉันพูดขึ้นไปจากข้างล่าง ถ้ามันเรื่องเดียวกัน มันจะเป็นไรไป

        เพื่อให้คำสอนศักดิ์สิทธิ์ขึ้น ก็พูดว่าธรรมะนี้ประทานมาจากเบื้องบน มาจากพระเจ้าเบื้องบน นี้มันก็ได้เหมือนกัน ทีนี้เราต้องการจะมีปัญญามองเห็นจริง ไม่ต้องเชื่ออะไรที่เรามองไม่เห็นตัว เราก็พูดว่าพระพุทธเจ้านี้เป็นมนุษย์ ท่านตรัสรู้แล้วท่านก็พูดอย่างมนุษย์ พูดในเมืองมนุษย์แล้ว ส่งขึ้นไปถึงพวกเทวดา นี่ก็พูดขึ้นไปมันก็ได้เหมือนกัน เพราะเรื่องที่พูดนั้นมันสามารถที่จะดับทุกข์ของมนุษย์ได้ คือเรื่องไม่เห็นแก่ตัวด้วยกัน เราอย่าใช้วิธีที่จะแดกดันกันให้มันเกิดความแตกต่างหรือเข้าใจกันไม่ได้ เราใช้วิธีที่เอาผลประโยชน์อันสูงสุดเป็นที่ตั้ง แล้วมันก็พูดกันได้

        ทุกศาสนาก็ต้องการให้มนุษย์ได้รับสิ่งที่ดีที่สุด ที่สูงสุดที่มนุษย์ควรจะได้รับ ไม่มีศาสนาไหนที่ต้องการให้มนุษย์ได้รับสิ่งที่เลวๆ หรือว่าธรรมดาสามัญ ทุกศาสนาก็จะแสดงออกมาในลักษณะที่จะให้มนุษย์ได้บรรลุ ได้ถึง ได้รับสิ่งที่สูงสุดที่มนุษย์ควรจะได้รับ

        ฉะนั้นเรามองเห็นหัวอกเขาหัวอกเรา ว่าล้วนแต่ต้องการจะให้มนุษย์ได้รับสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้รับด้วยกันทั้งนั้น เราก็ไม่ต้องหาแง่ที่จะขัดขวางกัน หรือมีแง่อะไรสักนิดหนึ่งก็เอามาใช้แดกดันประชดประชันกัน เหมือนที่ได้กระทำกันมาแต่ก่อน ควรจะเลิกกันเสียที ในทุกศาสนาสอนเรื่องเดียวกัน ความมุ่งหมายอย่างเดียวกัน คือความจริงของธรรมชาติ เช่นเราต้องรักกัน ต้องถือว่าเป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกัน นี่มันเป็นความจริงของธรรมชาติ จะพูดในรูปประโยคอย่างอื่น อย่างไหนก็สุดแท้ หรือว่าใครเป็นผู้พูดผู้สั่งอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ขอให้คนประพฤติอย่างนี้ก็แล้วกัน

        นี่ถ้าเราถือหลักกันอย่างนี้ แล้วเราก็จะทำการเปรียบเทียบระหว่างศาสนาได้ และก็ได้ผล คือทำให้เข้ากันได้ เมื่อพูดถึงศาสนาคริสต์กับศาสนาพุทธ มันก็มีผู้ทีได้พูดไว้ว่า มันมีอะไรเกี่ยวเนื่องกัน คือศาสนาในอินเดียได้เกิดขึ้นนมนานมาแล้ว ถือพระเจ้าอย่างบุคคล เป็นเทวดา เป็นสัตว์พิเศษอะไร นั่นเป็นพระเจ้า แล้วเกิดแบ่งแยกเป็นว่าพระเจ้านั้นมีองค์เดียว อีกพวกหนึ่งว่า พระเจ้ามีได้หลายองค์ เราต้องมีพระเจ้าหลายองค์ เราต้องมีพิธีที่จะทำให้ถูกในพระเจ้าทุกๆองค์ ทีนี้พวกที่ถือว่ามีองค์เดียวมันสู้ไม่ได้ ก็เลยอพยพไปทางทิศตะวันตก ไปเป็นต้นกำเนิดแห่งศาสนาของชนชาติเซมิติค คือศาสนายิว หรือศาสนาคริสเตียน นี่ในหลวงรัชกาลที่ 6 ท่านมีความเห็นอย่างนี้ เขียนไว้อย่างนี้ เชื่ออย่างนี้ อ้างหลักฐานต่างๆ มาว่าศาสนาของพวกเซมิติค หรือศาสนายิว ศาสนาคริสต์กระทั่งลงมาถึงศาสนาอิสลามนี้ ถือพระเจ้าองค์เดียว ก็คือพวกที่แยกออกไปจากอินเดีย ที่ถือศาสนามีพระเจ้าหลายองค์ อย่างนี้เป็นต้น

        เราจะมองไปในแง่ว่า มันเคยสัมพันธ์กัน องค์เดียวหรือหลายองค์ มันก็ล้วนแต่ทำให้อะไรเหมือนกัน เพียงแต่ว่าคำสั่งทั้งหมดนั้น มันมารวมอยู่ในพระเจ้าองค์เดียว หรือว่าแยกออกไปเป็นองค์ๆ อันนี้มันไม่แปลก ทีนี้ก็มีพระเจ้าอย่างบุคคล มีสิ่งสูงสุดเหนือมนุษย์อย่างบุคคล เกิดศาสนาพุทธขึ้นมาว่า ไม่มีบุคคล เราไม่ถือว่ามีบุคคล เราถือว่ามีสิ่งหนึ่งทำหน้าที่อย่างนั้นได้ โดยไม่ใช่บุคคลสิ่งนั้นคือธรรมะ หรือ พระธรรม หรือกฎของธรรมชาติ เช่นกฎของอิทัปปัจจยตา เป็นต้นทำหน้าที่สร้างโลก ควบคุมโลก ทำลายโลกอะไรก็ได้ เหมือนกับพระเจ้าทำได้ ทางฝ่ายนี้ก็แยกตัวออกมามีพระเจ้าที่มิใช่บุคคล ในเมื่อพวกโน้น สองพวก สามพวก ยังคงมีพระเจ้าอย่างบุคคล

        ทีนี้เรามาลองทำความเข้าใจกันดูเถอะว่า มันจะแปลกอะไรจะบุคคลหรือไม่บุคคล มันต้องมาดูตรงที่ว่าพระเจ้าต้องการทำอะไร พอไปดูเข้าจริง พระเจ้าต้องการให้ทำสิ่งที่เป็นไปเพื่อประโยชน์แก่มนุษย์ทุกคน ให้ทำลายความเห็นแก่ตัว รับใช้พระเจ้าด้วยการไม่เห็นแก่ตน ให้ไปเห็นแก่ผู้อื่น พระเจ้าต้องการให้ช่วยผู้อื่น เพราะฉะนั้นถ้าใครต้องการจะฟังคำสั่งพระเจ้า ก็ต้องไม่เห็นแก่ตัว และต้องเห็นแก่ผู้อื่น ทีนี้เราก็ต้องเชื่อพระเจ้า และทำตามพระเจ้า

        แล้วเขาพูดว่า เราต้องอ้อนวอนพระเจ้า เราก็ตีความคำว่า อ้อนวอนให้ถูกต้อง อ้อนวอนเหมือนขอทานนั้น มันก็อย่างหนึ่ง ทีนี้อ้อนวอนเพื่อทำให้ถูกใจ โดยไม่ต้องอ้อนวอนพิรี้พิไร แต่ว่าทำให้ถูกใจ เราพยายามประพฤติปฏิบัติธรรมะนี่ให้ถูกในพระเจ้า อย่างนี้เป็นการอ้อนวอนยิ่งกว่า เขาเรียกว่าคำอธิษฐาน จะเป็นการขอร้อง หรือเป็นการชมเชย หรือเป็นการอะไรต่อพระเจ้า ก็ต้องทำอย่างอธิษฐาน นี่แปลว่าตั้งใจมั่นที่จะกระทำให้ถูกใจของพระเจ้ามากว่า ถ้าถือว่าพระเจ้าเป็นคน ก็ทำให้ถูกใจคน ถ้าถือว่าพระเจ้าเป็นธรรม เป็นกฎของธรรม ก็ทำให้ถูกต้องตามกฎของธรรม ประพฤติให้ถูกให้ตรงตามกฎของพระธรรม นั่นแหละคืออ้อนวอนพระเจ้า เพราะว่าได้ทำให้ถูกใจพระเจ้า แล้วก็ได้รับผลตามที่ต้องการ

        ฉะนั้นไม่เป็นไรที่ศาสนาฝ่ายโน้นเขาจะมีพระเจ้าอย่างคน แล้วก็อ้อนวอนพระเจ้าอย่างขออะไรจากคน มันก็ได้เหมือนกัน เขามีวิธีการอย่างนั้น แต่ในที่สุดเขาก็มีการอธิษฐาน ทำให้ตรงตามความประสงค์ของพระเจ้า คือประพฤติดีนั่นแหละ ที่นี่เราก็ไม่มีพระเจ้าอย่างคน แต่มีพระเจ้าอย่างธรรม ก็เลยต้องอ้อนวอนด้วยการปฏิบัติให้ตรงตามกฎของพระธรรม แล้วผลก็ได้รับมาอย่างเดียวกันและคืออยู่เป็นสุข ผาสุกอยู่ด้วยกัน

        หลักธรรมในศาสนามันตรงกันอย่างนี้ ถ้าคุณมีใจเป็นกลาง ไม่เข้าข้างใครกันเสียก่อน แล้วไปศึกษาดูให้เห็นชัด ว่าศาสนาโน้นเขาก็เรียกอย่างโน้น ฝ่ายโน้น กับศาสนานี้ก็คือฝ่ายพุทธนี้ มันก็ต้องการจะไม่ให้มีตัวกู เป็นของกู นี่คำนี้พูดหยาบคาย ฟังดูแล้วหยาบคายระคายหู แต่ก็จำเป็นต้องใช้คำอย่างนี้ เพื่อประหยัดเวลา ถ้าเรามีพระเจ้า เราเชื่อพระเจ้า เราก็ไม่มีตัวกูเพราะว่ามีพระเจ้า ต้องการจะเรียกเอาตัวเราหรือตัวกูนี้ ไปเป็นของพระเจ้าหมด คือมอบให้แก่พระเจ้าหมด ตัวเราก็ไม่มีเหลือสำหรับจะมีกิเลส สำหรับจะเห็นแก่ตัว มันไม่มีตัวกูสำหรับจะเห็นแก่ตัว ถ้ามีพระเจ้าจริงๆนะ ถ้าพวกฝ่ายโน้นอย่ามีพระเจ้ากันแต่ปาก ถ้าเขามีพระเจ้ากันจริงๆแล้ว เขาก็จะไม่มีตัวกูของกูเหมือนกัน เพราะยกให้พระเจ้าหมด ถวายพระเจ้าหมด ไปทำตามคำสั่งของพระเจ้าหมด แม้แต่จะต้องตายอย่างนี้เขาก็ถือว่าเป็นความประสงค์ของพระเจ้า เพราะฉะนั้นเขาไม่เป็นทุกข์ เขาไม่มีปัญหาเพราะความเจ็บไข้หรือความตาย เพราะเขายกให้พระเจ้าเสียแล้ว เขาก็ไม่มีปัญหาเรื่องเจ็บเรื่องตาย ก็ไม่มีตัวกู เพราะเขาเชื่อหรือถือพระเจ้า

        ส่วนชาวพุทธเรานี้ ก็ถือไม่มีตัวกูเพราะมองเห็นตามที่เป็นจริงว่า มันไม่มีตัวกู เมื่อจะเจ็บจะตายก็ไม่ต้องเป็นทุกข์ เพราะว่ามันเป็นธรรมดาที่จะต้องเป็นอย่างนั้น ที่จะต้องเป็นไปตามกฎแห่งอิทัปปัจจยตา หรืออนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ก็ไม่เป็นทุกข์เพราะความเจ็บหรือความตาย ถ้ามันเป็นพุทธบริษัทจริง มันก็ไม่เป็นทุกข์จริง ถ้ามันยังกลัวเจ็บ กลัวตาย ยังร้องโวยวายอยู่ มันก็ไม่เป็นพุทธบริษัท ยังไม่เห็นธรรมะจริง ยังไม่เข้าถึงพระเจ้าที่เป็นธรรมะจริง เดี๋ยวมันจะสู้พวกที่เขามีความเชื่อในพระเจ้า แล้วก็ไม่กลัวเจ็บกลัวตายไม่ได้ก็ได้นะ ระวังให้ดี

        เดี่ยวนี้เป็นอันว่า จะไม่มีตัวกูด้วยกันทั้งนั้น พวกหนึ่งไม่มีตัวกูเพราะยกให้พระเจ้าหมด พวกหนึ่งไม่มีตัวกูเพราะมองเห็นตามที่เป็นจริงว่า มันไม่มีตัวกู มันเหมือนกันตรงที่ไม่มีตัวกูสำหรับที่จะเป็นทุกข์ ฉะนั้นเราก็ควรจะไปด้วยกันไป คือแต่งงานด้วยกันได้ ไม่มีความทุกข์ ผัวจะเป็นคริสตัง เมียจะเป็นพุทธบริษัท มันก็ได้ ถ้ามันเข้าถึงธรรมะอันแท้จริงอย่างนี้ ขอให้ลองคิดกันในรูปนี้

        สิ่งสูงสุดสำหรับมนุษย์ ก็คือความไม่มีทุกข์เลย ทุกศาสนาต้องการให้ทุกคนได้รับสิ่งสูงสุด ก็คือความไม่มีทุกข์เลย ไม่อาจจะเป็นทุกข์เลย เหมือนกับได้ของวิเศษอะไรมาแล้วทำให้ไม่มีทุกข์เลย เราจะได้ของวิเศษนี้มาจากไหน ฝ่ายโน้นเขาจะถือว่า จากความเชื่อในพระเจ้า จากการมอบอะไรทั้งหมดให้พระเจ้า เราก็พูดได้ว่า เราก็ได้มาจากการที่เรารู้จักปล่อยวาง รู้จักธรรมะ รู้จักสิ่งทั้งปวงตามที่เป็นจริง รู้จักธรรมะในข้อนี้แล้วจิตมันก็ปล่อยวาง มันก็ไม่มีทุกข์ เรียกว่าทุกฝ่ายไม่มีทุกข์ แม้ว่ามีวิธีที่จะปฏิบัติมันเดินกันคนละรูป แต่มันก็เป็นเพียงวิธีภายนอก เนื้อแท้ก็เหมือนกัน คือไม่มีตัวกู ต้องทำให้ถึงจุดที่ไม่มีตัวกูเสียก่อน ตรงนี้จะเหมือนกัน แล้วก็ไม่มีทุกข์  เอาตัวกูไปให้พระเจ้าเสียก็ได้ เอาตัวกูให้สลายทำลายไปเสีย เพราะเห็นว่าโดยแท้จริงมีแต่ธรรมชาติ มันไม่มีตัวกู อย่างนี้ก็ได้ ฉะนั้นเรามีวิธีที่จะทำให้หมดตัวกู แม้จะแตกต่างกันบ้างก็ไม่เป็นไร มันเหมือนกับกินยา ไม่ต้องกินยาอย่างเดียวกัน ขนานเดียวกันหมดทุกคน มันก็แก้โรคเดียวกันได้ เพราะมันมีอะไรที่เหมาะสำหรับบุคคลแต่ละคนอยู่แล้ว

        เราถือว่ามันต่างกันแต่เปลือกข้างนอก หรือจุดเริ่มต้น จุดตั้งต้น เพราะว่าเรามันเกิดมาต่างกัน ช่วยพิจารณาดูข้อนี้ ว่าเรามันเกิดมาต่างกัน โดยภูมิประเทศ เกิดประเทศที่ต่างกัน เกิดในยุคสมัยที่ต่างกัน เกิดในหมู่บุคคลทีมีวัฒนธรรมต่างกัน เช่นว่าพุทธศาสนาเกิดในประเทศอินเดีย ตั้ง 2500 ปีมาแล้ว ต่อมาราวๆ 500 ปี คริสต์ศาสนาจึงเกิด แล้วต่อมาอีกราวๆ 500 ปี ศาสนาอิสลามจึงเกิดต่างกันตั้งห้าร้อยๆ ปี แล้วเกิดในภูมิประเทศที่ต่างกัน ในหมู่บุคคลที่มันถือวัฒนธรรมต่างกัน คนอยู่ในประเทศไหน ก็ถือวัฒนธรรมของประเทศนั้น ได้รับความรู้ขั้นต้น ขั้นพื้นฐาน ในบ้านในเมือง มีขนบธรรมเนียมที่ต่างกัน ต่างกันอย่างยิ่งก็ในแง่ของความยึดถือ ยึดถือผีสางเทวดา มีความเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นตัวเป็นพื้นฐานอย่างนั้นมาก่อน นี่ก็พวกหนึ่ง แล้วอีกพวกหนึ่งไม่ยึดถืออย่างนั้น นิยมสติปัญญา ถือเหตุผลเป็นหลัก นี่ก็เป็นอีกพวกหนึ่ง เขาเรียกว่ามันมีรากฐานแห่งจิตใจต่างกันเสียแล้ว มันจึงต้องมีจุดตั้งต้นที่ต่างกัน เปรียบเหมือนกับคนหนึ่งอยู่ทางทิศเหนือ คนหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ คนหนึ่งทางทิศตะวันอก คนหนึ่งทิศตะวันตกแล้วล้วนแต่จะเดินเข้ามาถึงจุดศูนย์กลางด้วยกันทั้งนั้น แล้วมันจะเดินเหมือนกันได้อย่างไร เพราะมันมาจากจุดที่ตั้งต้นต่างกัน มันก็ต้องแตกต่างกันบ้าง แต่เมื่อเดินมาถึงจุดศูนย์กลาง มันก็ต้องเหมือนกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเดินมาจากทิศตะวันออก ตะวันตก ทิศเหนือ ทิศใต้ ฉะนั้นเราต้องให้อภัย เราต้องยินยอมให้สำหรับความแตกต่างกันในขั้นพิธีรีตอง ในขั้นที่เป็นจุดตั้งต้น หรือพิธีการ วิธีการ แล้วก็มาให้ได้ผลที่ว่า มันได้สิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้ มันรวมอยู่เป็นจุดกลางที่นั่น คือพอมาถึงนั้นแล้ว ไม่รู้จักเป็นทุกข์อะไรอีกต่อไป ไม่มีความทุกข์อะไรอีกต่อไป ทำอย่างไรๆ ก็ไม่มีความทุกข์ได้อีกต่อไป

        ที่จุดตรงนั้น พวกหนึ่งเขาจะเรียกชื่อว่า เมืองพระเจ้า ก็ตามใจเขาสิ เขาจะถือว่าบ้านพระเจ้า เมืองพระเจ้า เขาเข้าไปหาพระเจ้าไปอยู่กับพระเจ้าในเมืองพระเจ้า ทีนี้เราอยากจะเรียกจุดตรงนั้นว่าพระนิพพาน ก็ต้องตามใจเราบ้างสิ เมื่ออยากจะเรียกว่าพระนิพพานเราก็ควรจะเรียกได้ เอากันแต่ว่าที่ตรงนั้นมันไม่มีความทุกข์เลย เมื่อคนขึ้นมาถึงจุดที่ไม่มีความเห็นแก่ตัวแล้ว มันก็ไม่มีความทุกข์เลย มันก็เรียกว่า ได้รับสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้รับด้วยกันทั้งนั้น แล้วเราจะไปดูถูกดูหมิ่นกันทำไม ให้มันเกิดการแตกแยก เป็นศัตรูกัน ในเมื่อมันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเกลียดชังกัน เป็นศัตรูกัน เพราะทุกคนมันก็ตะเกียกตะกายเพื่อจะให้ได้สิ่งที่สูงสุด ที่ดีที่สุดหรับมนุษย์ด้วยกันทั้งนั้นแล้ว และศาสนาทุกศาสนาก็มีความมุ่งหมายอย่างเดียวกันนี้

        ที่เขานิยมแบ่งกัน ให้เห็นชัดๆหน่อย เขาแบ่งกันอย่างนี้ เรียกพวกที่หนึ่งว่าปัญญาธิกะ พวกนี้อาศัยสติปัญญาเป็นเบื้องหน้าที่จะสำเร็จประโยชน์ในการไปถึงจุดนั้นได้ ด้วยอำนาจของปัญญา พวกนี้เรียกว่าปัญญาธิกะ ทีนี้พวกถัดไป เรียกว่า วิริยาธิกะ นี่อาศัยกำลังจิตเป็นเบื้องหน้า เขาไม่อาศัยปัญญา เขาอาศัยกำลังจิตเป็นเบื้องหน้า พวกที่สาม เรียกว่า ศรัทธาธิกะ พวกนี้อาศัยศรัทธา (ความเชื่อ) เป็นเบื้องหน้า

        จะยกตัวอย่างให้เข้าใจง่ายๆ ว่า เมื่อความทุกข์เกิดขึ้นพวกหนึ่งก็อาศัยสติปัญญา คิดแก้ไขด้วยสติปัญญา ให้ปลง ให้วางอะไรทำนองนั้น โดยอาศัยการเห็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ด้วยปัญญาดับทุกข์ได้ ทีนี้อีกพวกถัดไป เขาทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาก็ใช้กำลังจิต เขามีวิธีฝึกฝนอบรมจิตให้จิตเข้มเข็ง ให้รู้สึกไม่เป็นทุกข์ได้ เขามีวิธีบังคับจิตให้เข้มแข็ง ไม่ให้มีความรู้สึกที่เป็นทุกข์ ให้มีความรู้สึกที่เฉยได้ ที่ปกติได้ ไม่เป็นทุกข์ อย่างนี้เป็นพวกที่ใช้กำลังจิต เรียกว่า วิริยาธิกะ ทีนี้อีกพวกหนึ่งเขาทำสองอย่างแรกไม่ได้ เขาก็ทำตามวิธีของเขา คือมีศรัทธา เขามีความเชื่ออย่างสูงสุดในพระเจ้า มีความเชื่อในพระเจ้าดีกว่า เขาเห็นว่าความทุกข์นี้ เป็นการเรียกร้องของพระเจ้า เป็นความต้องการของพระเจ้า แม้แต่ความตายก็เถอะ อย่าว่าแต่ความทุกข์ความเจ็บปวดเลย ความเจ็บก็ดี ความตายก็ดี ที่มาถึงเรานี้ มันเป็นความประสงค์ของพระเจ้า เขามีความเชื่ออย่างนี้ เด็ดขาด เต็มที เขากลับยินดีเสียอีกเพราะเขารักพระเจ้า เขาบูชาพระเจ้า เมื่อเป็นความประสงค์ของพระเจ้าเขาก็ดีใจ ไม่เป็นทุกข์เพราะความเจ็บหรือความไข้ เขาอาศัยศรัทธา อย่างนี้ก็ขจัดความรู้สึกที่เป็นทุกข์ได้ นี่ก็เรียกว่าพวกที่อาศัยศรัทธาเป็นเบื้องหน้า

        ทีนี้เมื่อต่างคนต่างมีวิธีของตัว ทำให้จิตไม่รู้สึกเป็นทุกข์ ก็ได้สิ ควรจะถือว่ามันได้ด้วยกันทั้งนั้น แม้ว่าคนสามพวกนี้จะมาพบกันเข้า มันควรจะทะเลาะกันไหม ควรจะดูถูกดูหมิ่นกันไหม มันควรจะเป็นเพื่อนกันมากกว่า ข้อที่ว่าแม้เราจะมีวิธีต่างกัน แต่เราก็สามารถทำให้ได้รับผลอย่างเดียวกัน ฟังแล้วมันก็ไม่น่าเชื่อ แล้วเราก็เข้าข้างตัวเองเสมอ เพราะเรามันถูกอบรมสั่งสอนมาแต่ในทางของปัญญา เราไม่สามารถจะฝึกฝนจิตให้เข้มแข็ง บังคับความรู้สึกเด็ดขาด ไม่รู้สึกเป็นทุกข์เลย เราก็ไม่สามารถ หรือว่าเราไม่สามารถจะมีความศรัทธามีอะไรชนิดนั้น เราไม่มีศรัทธาในพระเจ้า เพราะเราไม่ได้รับการสั่งสอนมาอย่างนั้น ดังนั้นศรัทธาในสิ่งนั้นก็ไม่มี ก็ไม่อาจจะดับทุกข์ได้ด้วยอำนาจของศรัทธา เรามีศรัทธาชนิดอื่นเป็นเบื้องต้นเป็นส่วนประกอบของเรื่องปัญญา มันไม่เข้มแข็งเหมือนพวกที่มีศรัทธาแข็งกล้า เชื่อจนความคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ คิดได้เพียงอย่างเดียวว่า นี่เป็นความต้องการของพระเจ้า แล้วเขาก็ไม่เป็นทุกข์

        ทีนี้สมมติว่า คนหนึ่งถือศรัทธาเป็นเบื้องหน้า เช่นถือคริสเตียน และคนหนึ่งถือพุทธเป็นเบื้องหน้า ถือปัญญา แล้วเขาจะแต่งงานเป็นผัวเมียกัน มันจะอยู่ด้วยกันได้ไหม ถ้ามันโง่มัวแต่จะเอาเปลือกนอกมาวัดกัน มันก็อยู่กันไม่ได้ แต่ถ้ามันเอาข้างในเนื้อแท้มาเปรียบเทียบกัน มันก็อยู่ด้วยกันได้ เพราะมันอยู่ด้วยจิตใจชนิดที่ไม่เป็นทุกข์ได้ด้วยกัน นี่ประโยชน์ของการทำความเข้าใจกันในระหว่างศาสนา มันจะช่วยให้มนุษย์อยู่กันอย่างปกติสุขอย่างนี้ แม้ในเรื่องของจิตใจ ซึ่งเป็นเรื่องสูงสุด ส่วนเรื่องข้างนอก เรื่องสังคม เรื่องทำมาหากิน เรื่องอยู่อย่างโลกๆ นี้ มันก็ได้ ทำความเข้าใจในระหว่างศาสนาแล้ว ก็ไม่ต้องมีการกระทบกระทั่งอะไร อย่างเดี๋ยวนี้เราชอบพูดกันสั้นๆ ง่ายกันทั่วไปว่า ทุกศาสนาต้องการให้ทำดี ถ้าถือแต่เพียงเท่านั้นมันก็หมดปัญญา ทำให้มันดีแล้วก็ไม่มีปัญหา

        แต่เดี๋ยวนี้เราไปไกลถึงกับว่า แม้ในทางจิตใจที่จะไม่รู้สึกเป็นทุกข์ ก็ยอมรับว่าเรามีวิธีต่างกัน โดยหลักเบื้อต้นมันต่างกัน แล้วก็ไปหาจุดปลายด้วยกัน คือมีจิตใจที่ปราศจากตัวกู แล้วก็ไม่เป็นทุกข์

        ทีนี้เราดูกันข้อสุดท้าย ว่าเราในโลกนี้ เท่าที่มันเป็นอยู่ในเวลานี้ มันแก้ไม่ได้เสียแล้ว มันช่วยไม่ได้เสียแล้ว ที่จะไม่ให้ถือศาสนาต่างกัน ในโลกปัจจุบันนี้ทำไม่ได้แล้ว ที่จะให้มีแต่เพียงศาสนาเดียว ต้องมีถือศาสนาต่างกัน ทีนี้เราก็ทำให้มันเป็นศาสนาเดียวกันโดยหัวใจ โดยเนื้อใน โดยดวงวิญญาณ ให้ทุกศาสนามันเป็นศาสนาเดียวกัน คือเป็นวิธีการที่จะทำจิตใจให้ปราศจากความเห็นแก่ตัว ไม่มีตัวกู ไม่มีของกู ก็ไม่เกิดความทุกข์ใดๆได้ มันเหมือนกันได้อย่างนี้ มันก็เท่ากับว่าเราทำให้ทุกศาสนาที่มีอยู่ในโลกนี้มีหัวใจเป็นอันเดียวกัน หรือทำให้ศาสนาเป็นศาสนาเดียวกัน

        อาตมาพูดเรื่องนี้ให้หัวข้อว่าไม่มีศาสนา อย่าเอาเปลือกนอกเป็นหลัก เช่นเดียวกับน้ำ เอาน้ำคลองมากลั่นมันก็ได้น้ำกลั่น เอาน้ำฝนมากลั่นมันก็ได้น้ำกลั่น เอาน้ำปัสสาวะมากลั่นมันก็ได้น้ำกลั่น เอาน้ำครำใต้ถุนมากลั่นมันก็ได้น้ำกลั่น คือเอาน้ำอะไรมากลั่น ในที่สุดมันก็ได้น้ำกลั่นทั้งนั้น และน้ำกลั่นนั้นมันต้องเหมือนกันไปหมด ฉะนั้นเราทำน้ำทุกชนิดให้เป็นน้ำเดียวกัน โดยข้างในน้ำมันมีน้ำกลั่น

        ทำศาสนาทุกศาสนาให้เป็นศาสนาเดียวกัน โดยที่ดับทุกข์ด้วยความไม่เห็นแก่ตัวกู ศาสนาไหนที่มีอยู่ในเวลานี้ ในโลกนี้ ที่สอนไม่ให้เห็นแก่ตัวแล้วมีน้ำกลั่นทั้งนั้น คือมีเนื้อแท้ของการที่จะดับทุกข์ได้ด้วยกันทั้งนั้น ถ้าไปสอนให้มีกิเลสมีตัวกู ไม่ต้องเอามารวม เราไม่เรียกว่าศาสนาด้วย จะวางกฎตายตัวลงไปว่าถ้าสอนให้เห็นแก่ตัวแล้วไม่ใช่ศาสนา ต้องสอนทำลายความเห็นแก่ตัวแล้วก็เป็นศาสนา เอามาทำเป็นศาสนาเดียวกันได้ แม้ว่าจะมีพิธีการที่ต่างกัน เหมือนกับน้ำทุกน้ำเอามากลั่นแล้วได้น้ำกลั่น แม้จะใช้เครื่องกลั่นคนละอย่างก็ไม่เป็นไร เพราะว่าเครื่องกลั่นน้ำมีหลายแบบ เอาแบบไหนมาก็ได้ กลั่นน้ำอะไรก็ได้ แล้วก็ออกมาเป็นน้ำกลั่น นั่นก็น้ำเดียวกัน

        นี่เราใช้วิธีที่ฉลาดปรองดองกัน ให้ทุกคนเอาหัวใจเนื้อแท้ของศาสนาของตนๆ มากองลงเป็นเดิมพันเพื่อจะเปรียบเทียบกัน แล้วมันก็จะเข้ากันได้ทุกศาสนา มันเข้ากันได้ มันก็เป็นผลดีแก่มนุษย์ในระหว่างชาติก็ดี ภายในชาติก็ดี ในระหว่างญาติก็ดี ในระหว่างบุคคลก็ดี แม้ในระหว่างผัวเมียก็ดี ให้เขามีความเข้าใจกันได้เกี่ยวกับศาสนา ก็ไม่ความทุกข์เลย

        เดี๋ยวนี้เรามันจะต้องต่างกัน เพราะมันไปสอนให้ถือศาสนาต่างกัน หรือถือวัฒนธรรมต่างกัน มันไม่เหมาะที่จะรับวิธีของศาสนาบางศาสนา มันเหมาะเพียงแต่จะรับวิธีของบางศาสนา คือศาสนาที่เราถืออยู่ อีกทีหนึ่งเราก็ถูกโลกบีบคั้นในทางการเมือง ให้มนุษย์บางกลุ่มถูกบังคับให้ถือศาสนา เช่นว่า ตามที่เขาเชื่อกัน ศาสนาอิสลามเข้ามาในอินเดีย ก็เปลี่ยนให้ประชาชนที่ถือศาสนาฮินดูอยู่ก่อนนั้นเปลี่ยนมาถือศาสนาอิสลามก็มาก หรือหมู่เกาะนี่ ชวา สุมาตรา แหลมมลายูนี่ ก่อนนี้ถือพุทธ เพิ่งเปลี่ยนมาถือศาสนาอิสลาม เพราะเมื่ออิสลามเข้ามาชนะบีบบังคับให้ถือศาสนาอิสลาม อย่างนี้มันก็ต้องถือนะ ไม่ถือมันตาย ทีนี้มันเกิดศาสนาที่ต่างกันเพราะเหตุนี้ มันช่วยไม่ได้ ข้อนี้มันแก้ไม่ได้ เพราะโลกมันต้องเป็นอย่างนี้

        สรุปความว่า โลกนี้มันต้องมีศาสนาหลายศาสนา โดยรูปแบบ เพราะต่างพวกต่างก็ถือ และถ้าปัญหามันเกิดขึ้นเนื่องจากศาสนาแล้ว เราอาจจะแก้ได้ โดยทำให้เข้าเป็นศาสนาเดียวกันโดยหัวใจ โดยใจความ ด้วยวิธีอย่างที่ได้กล่าวมาแล้วอย่างย่อๆ และเราจะได้ศึกษารายละเดียวของศาสนาอื่นให้เข้าใจ จนเห็นว่ามันเข้ากันได้ทุกๆ ศาสนา

        แต่อย่าลืมว่า เดี๋ยวนี้พวกเราไม่เข้าใจแม้แต่ศาสนาของตนๆเอง ชาวพุทธยังไม่เข้าใจศาสนาพุทธ พูดอย่างนี้จะว่าอย่างไร มันจะดูถูกกันมากไปหรือ อาตมาพูดว่า แม้แต่ชาวพุทธมันก็ยังไม่เข้าใจหัวใจของศาสนาพุทธ ในเมื่อชาวคริสต์ หรือชาวมุสลิม เขายังไม่เข้าใจถึงหัวใจของศาสนาของเขาบ้าง มันก็ควรจะได้รับอภัย แล้วเราไม่ทะเลาะกันเพราะเหตุนี้ มาชวนกันใหม่ ทุกคนมาเข้าใจถึงหัวใจของศาสนาของตนๆ แล้วเอาสิ่งนั้นมาเปรียบเทียบกัน มันก็จะไปด้วยกันได้ คือความไม่เห็นแก่ตัว

        ศาสนาที่เป็นศาสนาแท้ๆ จะทำลายความเห็นแก่ตน ให้ไปเห็นแก่สิ่งอื่น แก่พระเจ้าก็ได้ แก่ธรรมะก็ได้ มันก็เลยหมดปัญหาที่ว่า เรามันภายนอกถือศาสนาต่างกัน แต่ภายในเราถือศาสนาเดียวกัน คือไม่มีความทุกข์เลย ดับทุกข์ได้หมดด้วยความไม่เห็นแก่ตัว ใครจะอาศัยปัญญาก็ได้ ใครจะอาศัยการบังคับจิตก็ได้ ใครจะอาศัยความเชื่อก็ได้ ถ้ามันทำลายความเห็นแก่ตัวได้ก็ใช้ได้ด้วยกันทั้งนั้น ฉะนั้นถ้าใครถือศาสนาของตนจริง มันก็เท่ากับถือศาสนาอื่นด้วย เดียวนี้จะไม่ยอมกระมัง ที่นั่งอยู่ที่นี่คงจะไม่ยอม คืออาตมาจะพูดว่าถ้าเป็นพุทธจริงมันก็เป็นคริสต์ด้วย ถ้าเป็นคริสต์จริงมันก็เป็นพุทธด้วย หมายความว่าถ้าเป็นคริสต์จริง มันต้องไม่มีความเห็นแก่ตัว มันก็เป็นพุทธด้วย ถ้าเป็นพุทธจริง มันไม่มีความเห็นแก่ตัว มันก็ต้องเป็นคริสต์ด้วย

        คนที่มีปัญญาเขาพูดกันอย่างนี้แล้ว ไม่ใช่อาตมาเป็นคนพูดคนแรก คนที่มีปัญญาในโลก เขาพูดกันมาอย่างนี้แล้ว เช่น มหาตมะคานธีเป็นต้น ถ้าเป็นพุทธจริง ก็เป็นคริสต์จริงโดยอัตโนมัติไม่ต้องไปรับถือหรอก คือมันไม่มีความเห็นแก่ตัว มันปฏิบัติเห็นแก่ผู้อื่น เข้ากันได้ เป็นคริสต์ที่ดีได้ ฉะนั้นขอให้จำไว้เถอะว่า ถ้าเราเป็นพุทธจริง เราก็จะเป็นศาสนาอื่นที่ดีที่จริงได้ด้วยเหมือนกัน คือทำลายความเห็นแก่ตัว หมดความเห็นแก่ตัว ไม่ยึดถือตัวได้

        เมื่อพระฝรั่งมาใหม่ๆ มาเมืองไทย มาที่นี่ใหม่ๆ เขาแสดงท่าเหมือนกับอวดหรืออะไรก็ไม่ทราบ ว่าดูสิ ฉันเป็นฝรั่งแล้วจะมาถือพุทธ บวชเหลืองอ๋อยมาอย่างนี้  อาตมาบอกมันบ้า ถ้าคุณเป็นคริสต์จริง คุณก็ไม่ต้องมาบวชเป็นพุทธ  นี่เพราะถ้าคริสต์จริงมันก็ทำลายความเห็นแก่ตัว คุณก็ไม่ต้องมาถือพุทธ ไม่ต้องมาเปลี่ยนศาสนาให้เสียเวลา เขาโกรธ แล้วเขาด่าอาตมา นี่มันอย่างนี้ ฉะนั้นถ้าเราเป็นพุทธจริงก็ใช้ได้ เราเป็นคริสต์จริงก็ใช้ได้ ถ้าเราเป็นมุสลิมจริงก็ใช้ได้

        เรามุ่งหมายทำลายความเห็นแก่ตัว เพียงข้อเดียวเท่านั้นแหละ จะทำให้ทุกศาสนาเข้ากันได้ จะเป็นไปในลักษณะที่รวมกันได้ เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น ถ้าเราเห็นแก่ตัว เราก็เป็นกู มึงก็เป็นมึง กูก็เป็นกู เราเป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย กันไม่ได้ ฉะนั้นเราจะทำลายความเห็นแก่ตัวกู เราก็เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้นได้

        เรื่องราวในวันนี้ เป็นการบรรยายครั้งแรก เป็นการปรารภเรื่องทำความเข้าใจระหว่างศาสนา ได้แสดงให้เห็นประโยชน์ของการศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ เห็นความเป็นศาสนาเดียวกันโดยใจความ แล้วเราก็รักกันได้ทั้งโลก ไม่มีใครที่จะถือมึงถือกู มันก็อยู่เป็นผาสุก ไม่ต้องมีสงครามศาสนา ไม่ต้องอาศัยศาสนาเป็นเครื่องแบกแยกดินแดน หรือว่าทำอะไรต่างๆให้มันยุ่ง ประโยชน์มีอย่างมหาศาล หวังว่าท่านทั้งหลายคงไม่เห็นว่าเป็นการเสียเวลาเปล่าที่เราจะมาพูดกันถึงเรื่องการเปรียบเทียบกันระหว่างศาสนา แล้วฟังดูคล้ายๆ กับว่าอาตมาสอนคริสต์ศาสนาเสียแล้ว ไม่ใช่อย่างนั้น เป็นแต่เพียงบอกให้มองเห็นธรรมะ หรือธรรมะแท้ ที่มีอยู่ในศาสนาไหนก็ได้ คือความไม่เห็นแก่ตัวเท่านั้นเอง การบรรยายครั้งแรกนี้เป็นเพียงการปรารภเริ่ม การบรรยายที่จะมีต่อไปด้วยเรื่องความเข้าใจกันระหว่างศาสนา อาตมาขอยุติการบรรยายด้วยความสมควรแก่เวลาในวันนี้ไว้เพียงเท่านี้

(คัดจาก พุทธคริสต์ ในทัศนะท่านพุทธทาส

(ใจความแห่งคริสตธรรมเท่าที่พุทธบริษัทควรทราบ)

หน้า 1-32)

 

 

 

Hello world!

7 เม.ย.

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.